Supreme Court dismissed appeal; employee rejected new job offer after department liquidation, terminating contract.

Sygn. akt II PK 222/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa A.G.

przeciwko K. S.A. w W.

o ustalenie i wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych w dniu 11 kwietnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W.

z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt XII Pa …/04,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2004 r. Sąd Rejonowy

oddalił powództwo A.G.

przeciwko K. SA w W. o ustalenie istnienia stosunku pracy i wynagrodzenie za czas

pozostawania bez pracy. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia

faktyczne. Powód zatrudniony był u strony pozwanej od dnia 8 października 1979 r.,

ostatnio na stanowisku starszego handlowca w dziale H-01, pełniąc funkcję

przewodniczącego Zarządu Związku Zawodowego Pracowników pozwanej Spółki.

Zarządzeniem Prezesa Zarządu Spółki z dnia 29 czerwca 2000 r. Nr 4 z dniem 1 lipca

2000 r. uległ likwidacji Dział H-01 a jego zadania przejęły Działy H-03 i H-04. Pismem z

dnia 20 czerwca 2000 r. pracodawca zwrócił się do Zarządu organizacji związkowej z

informacją o zamiarze wypowiedzenia powodowi umowy o pracę na podstawie art. 6

ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z

pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W dniu 14 lipca

2000 r. wypowiedziano powodowi umowę o pracę w części dotyczącej stanowiska

pracy ze skutkiem na dzień 31 października 2000 r., proponując mu po upływie okresu

wypowiedzenia stanowisko starszego ekonomisty w Dziale Administracji. Jako

uzasadnienie tej decyzji podano likwidację Działu H-O1 oraz brak możliwości

zatrudnienia na dotychczas zajmowanym stanowisku. Skierowanym do pracodawcy

pismem z dnia 17 lipca 2000 r. powód poinformował, iż zamierza złożyć odwołanie od

wypowiedzenia, zaś w kwestii przyjęcia nowych warunków pracy wypowie się po

zapoznaniu

ze

szczegółowym

zakresem

obowiązków

przewidzianym

dla

zaproponowanego stanowiska. Jednocześnie podpisał kartę pracy na stanowisku

starszego ekonomisty na okres od 17 lipca do 16 października 2000 r. w związku z

powierzeniem mu tych obowiązków na podstawie art. 42 § 4 k.p. Pismem z dnia 28

lipca 2000 r. strona pozwana poinformowała powoda, iż „w związku z odmową przyjęcia

zaproponowanych nowych warunków pracy, wyrażoną w piśmie z dnia 17 lipca 2000 r.,

podjęta decyzja skutkuje rozwiązaniem umowy o pracę z dniem 31 października 2000

r.". Jednocześnie udzielono powodowi urlopu wypoczynkowego od 1 do 9 sierpnia 2000

r. oraz zwolniono go z obowiązku świadczenia pracy do końca okresu wypowiedzenia.

Po wykorzystaniu urlopy wypoczynkowego powód nie świadczył pracy do dnia 31

października 2000 r. Pismami z dnia 31 lipca i 14 września 2000 r. powód potwierdził

gotowość świadczenia pracy zgodnie z przyjętym zakresem obowiązków stwierdzając,

iż w sprawie przyjęcia nowych warunków umowy o pracę wypowie się do dnia 15

września 2000 r. Po rozwiązaniu umowy o pracę z dniem 31 października 2000 r.

powód odebrał świadectwo i nie przejawiał gotowości świadczenia pracy uznając, iż

stosunek pracy ustał.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, iż co prawda powód nie

połączył

czynności wniesienia

odwołania

od

wypowiedzenia

zmieniającego

z

jednoczesną odmową przyjęcia proponowanych warunków i nigdy wprost przyjęcia tych

warunków nie odmówił, jednakże po dacie rozwiązania umowy o pracę nie zwracał się

do pracodawcy o dopuszczenie go do pracy, nie wyrażając w żaden sposób – nawet

dorozumiany – gotowości świadczenia pracy. W ocenie Sądu Rejonowego oznacza to,

iż po dniu 31 października 2000 r. żadna ze stron nie miała już woli kontynuowania

zatrudnienia (art. 60 k.c. w związku z art. 300 k.p.). Ponadto Sad Rejonowy powołał się

na utrwaloną linię orzecznictwa Sądu Najwyższego, zgodnie z którą wypowiedzenie

warunków pracy i płacy pracownikowi będącemu członkiem zarządu zakładowej

organizacji związkowej w okresie trwania kadencji oraz w okresie roku po jej upływie nie

wymaga zgody zarządu tej organizacji, gdy jego przyczyną jest niemożność dalszego

zatrudnienia na dotychczasowym stanowisku pracy, spowodowana zmniejszeniem

zatrudnienia z przyczyn określonych w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o

szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn

dotyczących zakładu pracy (wyrok z dnia 12 grudnia 2001 r., I PKN 709/00, OSNAPiUS

z 2003 r. nr 23, poz. 562).

Wyrokiem z dnia 31 marca 2005 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W. oddalił apelację powoda wskazując, iż przepis art. 42 § 3 k.p. nie

określa sposobu i formy złożenia przez pracownika oświadczenia o odmowie przyjęcia

zaproponowanych warunków pracy i płacy, wobec czego wola pracownika może być

wyrażona poprzez każde zachowanie dostatecznie ją ujawniające. Zgodnie z art. 60 k.c.

wola pracownika może być uzewnętrzniona w sposób wyraźny i stanowi ją z reguły

złożone pracodawcy wyraźne oświadczenie o przyjęciu jego propozycji, ale może być

także wyrażona w sposób dorozumiany przez zachowanie się pracownika świadczące o

tym, że aprobuje decyzję pracodawcy. Podpisanie przez powoda karty pracy na

stanowisku starszego ekonomisty nie stanowi oświadczenia o przyjęciu nowych

warunków pracy, karta ta dotyczy bowiem zakresu obowiązków powierzonych

powodowi w trybie art. 42 § 4 k.p. na okres od 17 lipca do 16 października 2000 r. A

zatem w żadnym przypadku nie można z faktu tego wysnuć wniosku, iż podpisując tę

kartę powód wyraził również zgodę na zaproponowaną przez pozwanego zmianę

warunków pracy. Wypowiedzenie warunków pracy i płacy przewidziane w art. 42 § 1, 2 i

3 k.p. jest odrębną instytucją prawa od powierzenia pracownikowi innej pracy, niż

określonej w umowie o pracę, w trybie art. 42 § 4 k.p. Sam powód zdawał sobie sprawę,

że fakt podpisania karty pracy nie oznacza jednoczesnej zgody na dokonane

wypowiedzenie zmieniające, albowiem w piśmie z dnia 31 lipca 2000 r. stwierdził, iż w

sprawie przyjęcia nowych warunków pracy i płacy wypowie się do dnia 15 września

2000 r. Również w kolejnych pismach z dnia 31 lipca i z dnia 14 września 2000 r.

powód zgłaszał gotowość świadczenia pracy precyzując, że chodzi o gotowość do

świadczenia pracy zgodnie z przyjętym zakresem obowiązków, które powierzone mu

zostały w trybie art. 42 § 4 k.p. Z faktu, iż do końca trwania stosunku pracy powód nigdy

wprost nie odmówił przyjęcia proponowanych warunków nie można wyciągnąć wniosku,

że propozycję tę przyjął. Swoim zachowaniem godził się na działania pracodawcy

zmierzające do rozwiązania stosunku pracy poprzez podpisanie karty urlopowej a

następnie wykorzystanie urlopu, nieświadczenie pracy w okresie wypowiedzenia,

przyjęcie świadectwa pracy oraz nie domaganie się dopuszczenia do pracy po dniu 31

października 2000 r.. W świetle tych okoliczności stwierdzić należy, że powód

ostatecznie nie zaakceptował zaproponowanych warunków pracy, co oznacza, iż żadna

ze stron nie miała woli kontynuowania stosunku pracy. Sąd Okręgowy podzielił również

stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w razie niemożności zatrudnienia z przyczyn

dotyczących pracodawcy pracownika, którego stosunek pracy podlega wzmożonej

ochronie prawa pracy, pracodawca może – w trybie art. 6 ustawy z dnia 28 grudnia

1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z

przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r.

Nr 4, póz. 19 ze zm.) – wypowiedzieć mu dotychczasowe warunki pracy i płacy bez

udziału związków zawodowych.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku w ramach podstawy określonej w

art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. powód zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 42 § 3

k.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że rozwiązanie umowy

o pracę może nastąpić mimo wyraźnego oświadczenia ze strony pracownika o

gotowości świadczenia pracy zgodnie z przyjętym zakresem obowiązków, art. 42 § 3

k.p. i 60 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie prowadzące do przyjęcia, że

czynności faktyczne podjęte przez pracownika na skutek informacji ze strony

pracodawcy o rozwiązaniu z nim umowy o pracę zastępują wcześniejsze oświadczenie

woli ze strony pracownika o gotowości świadczenia pracy zgodnie z przyjętym

zakresem obowiązków, art. 6 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia

1989r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z

przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie innych ustaw przez ich niewłaściwe

zastosowanie prowadzące do przyjęcia, że w sytuacji rozwiązania umowy o pracę z

dwoma pracownikami istnieją podstawy do uznania, iż zmniejszenie zatrudnienia

następuje z przyczyn ekonomicznych lub w związku ze zmianami organizacyjnymi,

produkcyjnymi albo technologicznymi, oraz art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja 1991

r. o związkach zawodowych przez jego niezastosowanie, w wyniku czego zwolniono z

pracy członka związku zawodowego bez zgody związku zawodowego.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż pismem z dnia 28 lipca 2000 r.

strona pozwana poinformowała powoda o rozwiązaniu z dniem 31 października 2000 r.

umowy o pracę, chociaż nie złożył on oświadczenia woli wskazującego na odmowę

przyjęcia zaproponowanych warunków pracy. Tym samym pracodawca skrócił

określony w art. 42 § 3 k.p. termin do złożenia oświadczenia w przedmiocie odmowy

przyjęcia nowych warunków, zaś czynności podejmowane przez strony po dniu 28 lipca

2000 r. nie mają już w sprawie znaczenia. Ponadto przytoczone przez Sądy obu

instancji poglądy Sądu Najwyższego w zakresie możliwości zastosowania przez

pracodawcę art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy

odnoszą się do tych zakładów pracy, w których następuje zmniejszenie zatrudnienia z

przyczyn określonych w ustawie. Tymczasem taka sytuacja w pozwanej Spółce nie

miała miejsca.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Stosownie do art. 39811 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną

na posiedzeniu niejawnym, chyba że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

a skarżący złożył w skardze kasacyjnej wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie. W

skardze kasacyjnej został co prawda zawarty wniosek o rozpoznanie jej na rozprawie,

jednakże skarżący – przytaczając przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.

– powołał się na „występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polegające na

potrzebie wykładni art. 42 § 3 k.p. i art. 60 k.c. i ustaleniu, czy czynności faktyczne

dokonane przez pracownika w związku z informacją uzyskaną od pracodawcy o

rozwiązaniu z nim umowy o pracę zastępują jego wcześniejsze oświadczenie woli o

gotowości świadczenia pracy zgodnie z przyjętym zakresem obowiązków oraz czy

oświadczenie pracownika o gotowości świadczenia pracy zgodnie z przyjętym

zakresem obowiązków może być interpretowane jako oświadczenie woli o przyjęciu

nowych warunków pracy i płacy”. Przede wszystkim występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego oraz potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości stanowią odrębne przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania, o których stanowi art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., a ponadto skarżący nie

wykazał, dlaczego przytaczane przez niego zagadnienie jest na tyle istotne, aby

wymagało zaangażowania Sądu Najwyższego. Z tego względu Sąd Najwyższy przyjął

skargę kasacyjną do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w

granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw, biorąc w granicach zaskarżenia z

urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te wytyczone są

zawartymi w skardze kasacyjnej zarzutami naruszenia prawa materialnego i prawa

procesowego oraz wnioskami zakreślającymi zakres zaskarżenia. W myśl art. 398 3 § 1

k.p.c. skargę kasacyjną strona może oprzeć na podstawach naruszenia prawa

materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) bądź

naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na

wynik sprawy (pkt 2). W skardze kasacyjnej powoda sformułowane zostały jedynie

zarzuty podniesione w ramach pierwszej z wymienionych podstaw kasacyjnych,

zasadniczo opierające się na kwestionowaniu dokonanych w sprawie ustaleń

faktycznych. W rezultacie skarżący przypisuje w istocie Sądowi Okręgowemu błąd w

zastosowaniu przepisów prawa materialnego w stosunku do własnej wersji zdarzeń, a

nie w odniesieniu do ustalonego przez ten Sąd stanu faktycznego. Tymczasem zarzut

naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniany próbą

zwalczania ustaleń faktycznych, gdyż mogłaby ona ewentualnie odnieść zamierzony

skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Skoro zatem w skardze

kasacyjnej powoda nie został sformułowany jakikolwiek zarzut naruszenia przepisów

postępowania, przeto Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi przyjętymi

w zaskarżonym wyroku.

Z poczynionych przez Sądy obu instancji ustaleń wynika, iż w dniu 14 lipca 2000

r. strona pozwana wypowiedziała powodowi warunki pracy z przyczyn określonych w

art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z

pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (jednolity tekst:

Dz.U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1

lipca 2003 r.). W okresie od 17 lipca do 16 października 2000 r. pracodawca powierzył

skarżącemu pracę na stanowisku starszego ekonomisty w Dziale Administracyjnym w

oparciu o art. 42 § 4 k.p. i kartę pracy na powyższy okres powód podpisał, przyjmując

zakres obowiązków powierzonych mu we wskazanym trybie. Pismem z dnia 17 lipca

2000 r. skarżący poinformował stronę pozwaną o zamiarze wniesienia odwołania od

dokonanego wypowiedzenia warunków pracy oraz zajęciu stanowiska w przedmiocie

przyjęcia bądź odmowy przyjęcia zaproponowanych warunków pracy do dnia 15

września 2000 r. W dniu 28 lipca 2000 r. pracodawca powiadomił powoda, iż jego

odmowa

przyjęcia

zaproponowanych

warunków

pracy

skutkuje

rozwiązaniem

łączącego strony stosunku pracy z dniem 31 października 2000 r., udzielając mu

jednocześnie urlopu wypoczynkowego na okres od 1 do 9 sierpnia 2000 r. oraz

zwalniając go z obowiązku świadczenia pracy do końca okresu wypowiedzenia.

Pismami z dnia 31 lipca i 14 września 2000 r. skarżący potwierdził gotowość

świadczenia pracy powierzonej mu na podstawie art. 42 § 4 k.p. oraz zamiar

wypowiedzenia się w kwestii przyjęcia zaproponowanych warunków pracy do dnia 15

września 2000 r. Po wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego powód nie świadczył pracy,

a po rozwiązaniu umowy z dniem 31 października 2000 r. odebrał świadectwo pracy i

nigdy nie wyrażał gotowości świadczenia pracy. W konsekwencji skarżący – pomimo

braku

wyraźnego

oświadczenia

–

odmówił

przyjęcia

zaproponowanych

w

wypowiedzeniu zmieniającym warunków pracy, gdyż swoim zachowaniem godził się na

działania pracodawcy zmierzające do rozwiązania stosunku pracy, przejawiając brak

akceptacji dla zaproponowanych warunków pracy i woli kontynuowania zatrudnienia po

dniu 31 października 2000 r.

W świetle przytoczonych ustaleń faktycznych, których skarżący nie kwestionuje,

nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 42 § 3 k.p. i art. 60 k.c. przez ich niewłaściwe

zastosowanie. Zasadność takiego zarzutu występuje bowiem wówczas, gdy skarżący

wykaże, że mimo istnienia ustalonych przez sąd przesłanek uzasadniających jego

zastosowanie błędnie dokonano aktu subsumpcji (zastosowania normy prawnej, która w

okolicznościach

faktycznych

sprawy

nie

podlegała

zastosowaniu).

Naruszenia

wskazanych wyżej przepisów skarżący upatruje w uznaniu, iż może nastąpić

rozwiązanie umowy o pracę mimo wyraźnego oświadczenia ze strony pracownika o

gotowości świadczenia pracy zgodnie z przyjętym zakresem obowiązków oraz

przyjęciu, że czynności faktyczne podjęte przez pracownika na skutek informacji ze

strony pracodawcy o rozwiązaniu z nim umowy o pracę zastępują wcześniejsze

oświadczenie woli o gotowości świadczenia pracy zgodnie z przyjętym zakresem

obowiązków. Skarżący prezentuje przy tym stanowisko, iż jego zachowanie po

doręczeniu mu przez pracodawcę w dniu 28 lipca 2000 r. informacji o rozwiązaniu z

dniem 31 października 2000 r. łączącego strony stosunku pracy nie miało dla

rozstrzygnięcia sprawy znaczenia, skoro oświadczenie w przedmiocie przyjęcia lub

odmowy przyjęcia zaproponowanych warunków pracy mógł złożyć przed upływem

połowy okresu wypowiedzenia, to jest do dnia 15 września 2000 r. Tak skonstruowany

zarzut nie może odnieść skutku wobec braku w skardze kasacyjnej zarzutów

proceduralnych.

Stosownie do art. 42 § 3 k.p. w razie odmowy przyjęcia przez pracownika

zaproponowanych warunków pracy lub płacy, umowa o pracę rozwiązuje się z upływem

okresu dokonanego wypowiedzenia. Jeżeli pracownik przed upływem połowy okresu

wypowiedzenia nie złoży oświadczenia o odmowie przyjęcia zaproponowanych

warunków, uważa się, że wyraził zgodę na te warunki. Brzmienie powołanego przepisu

wskazuje, iż wypowiedzenie zmieniające wywołuje zamierzony skutek w postaci zmiany

treści stosunku pracy tylko w razie spełnienia przesłanki, polegającej na przyjęciu

zaproponowanych

warunków

przez

pracownika

(wyrażeniu

na

nie

zgody).

Równoznaczne z przyjęciem zaproponowanych warunków jest niezłożenie przez

pracownika w przepisanym terminie oświadczenia o odmowie ich przyjęcia. W razie

takiej odmowy umowa o pracę ulega rozwiązaniu z upływem okresu dokonanego

wypowiedzenia. Oznacza to, iż tylko złożenie przez pracownika w zakreślonym terminie

oświadczenia o odmowie przyjęcia zaproponowanych warunków powoduje rozwiązanie

umowy o pracę, przy czym błędne uznanie przez pracodawcę, że przed upływem

połowy okresu wypowiedzenia pracownik złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia

zaproponowanych warunków pracy nie wywołuje skutku określonego w art. 42 § 3

zdanie pierwsze k.p. Dla zastosowania przepisu art. 42 § 3 k.p. istotne znaczenie ma

zatem ustalenie, czy przed upływem określonego w nim terminu pracownik wyraził

zgodę na zaproponowane warunki pracy lub płacy, inaczej mówiąc, czy złożył

pracodawcy

oświadczenie

o

odmowie

przyjęcia

zaproponowanych

warunków.

Powołany przepis nie określa sposobu i formy złożenia przez pracownika oświadczenia

o odmowie przyjęcia zaproponowanych warunków pracy i płacy, wobec czego stosuje

się do niego z mocy art. 300 k.p. ogólną zasadę przewidzianą w art. 60 k.c., co

oznacza, iż wola pracownika może być wyrażona poprzez każde zachowanie

dostatecznie ją ujawniające (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 1979

r., I PRN 117/79, OSNCP z 1980 r., z. 3, poz. 61 oraz prawidłowo powołany w

uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wyrok z dnia 24 stycznia 2001 r., I PKN

405/00, OSNAPiUS z 2003 r. nr 6, poz. 147). Przyjęcie lub odmowa przyjęcia

zaproponowanych w wypowiedzeniu zmieniającym warunków pracy lub płacy należą do

ustaleń faktycznych i z tego względu, w razie braku w tym zakresie stosownych

zarzutów, o których mowa w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c., nie podlegają kontroli kasacyjnej,

zaś Sąd Najwyższy orzeka w ramach ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego.

Skoro z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, iż przyjęcie przez skarżącego zakresu

czynności i zgłaszanie gotowości świadczenia pracy odnosiło się wyłącznie do pracy

powierzonej mu na podstawie art. 42 § 4 k.p. oraz że powód odmówił przyjęcia

zaproponowanych w wypowiedzeniu zmieniającym warunków pracy, przeto Sąd drugiej

instancji prawidłowo zastosował przepis art. 42 § 3 k.p. uznając, że łącząca strony

umowa o pracę rozwiązała się z upływem okresu dokonanego wypowiedzenia.

Przy poczynionych w sprawie ustaleniach nieuzasadniony jest również zarzut

naruszenia art. 60 k.c. Przepis ten stanowi, iż wola osoby dokonywającej czynności

prawnych może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej

wolę w sposób dostateczny. Odnosi się on zatem do formy oświadczenia woli,

zezwalając na każdą postać jego złożenia, o ile tylko uzewnętrznia (ujawnia) ona

dostatecznie wolę wywołania skutków prawnych. Chodzi więc o jakiekolwiek

zachowania nie pozostawiające wątpliwości co do zamiaru wywołania tych skutków.

Skarżący nie zarzuca, że jego zachowanie po dniu 28 lipca 2000 r. nie uzewnętrzniało

w sposób dostateczny woli rozwiązania łączącego strony stosunku pracy, a jedynie

wywodzi, iż nie mogło ono zastąpić wcześniejszego oświadczenia woli o gotowości

świadczenia pracy zgodnie z przyjętym zakresem obowiązków. Zarzut ten jest

bezzasadny w świetle niezakwestionowanego ustalenia, że oświadczenie to odnosiło

się wyłącznie do pracy powierzonej powodowi na podstawie art. 42 § 4 k.p.

Nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia art. 6 ust. 1 w związku z art. 1

ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z

pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (jednolity tekst:

Dz.U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.) oraz art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja

1991 r. o związkach zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854 ze

zm.). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż skarżącemu chodzi o to, że wobec

braku spełnienia określonej w art. 1 ust. 1 pierwszej z powołanych ustaw przesłanki

zmniejszenia zatrudnienia, nie znajdował w sprawie zastosowania przepis art. 6 ust. 1

tej ustawy, a winien zostać zastosowany art. 32 ust. 2 ustawy o związkach

zawodowych. Zarzuty te są nieusprawiedliwione już z tego względu, że – jako oparte na

zakwestionowaniu zmniejszenia u strony pozwanej stanu zatrudnienia – dotyczą w

istocie ustaleń faktycznych sprawy, ale przede wszystkim dlatego, że żaden ze

wskazanych przez skarżącego przepisów, odnoszących się do ochrony przed

rozwiązaniem umowy o pracę, nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania.

Przedmiotem rozpoznania jest tu bowiem żądanie ustalenia, iż do rozwiązania

łączącego strony stosunku pracy w ogóle nie doszło i że trwa on nadal, a nie

stwierdzenia, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z naruszeniem przepisów o

wypowiadaniu tych umów.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art.

39814 k.p.c.