II PK 22/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 22/09

POSTANOWIENIE

Dnia 28 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa M. S.

przeciwko Gimnazjum nr [...] w W.

o ustalenie pozostawania w stosunku pracy na podstawie mianowania,

dopuszczenie do pracy i zasądzenie odszkodowania,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 28 kwietnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W.

z dnia 19 czerwca 2008 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki 1350 (jeden

tysiąc

trzysta

pięćdziesiąt)

zł

tytułem

zwrotu

kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy W.– Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. w sprawie

M. S. przeciwko Gimnazjum nr [...] w W. o ustalenie pozostawania w stosunku

pracy

na

podstawie

mianowania,

dopuszczenie

do

pracy

i

zasądzenie

odszkodowania wyrokiem z 19 czerwca 2008 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu

Rejonowego z 16 kwietnia 2007 r. w punkcie 3 w ten sposób, że zasądził od

pozwanego Gimnazjum nr [...] w W. na rzecz powódki . S. kwoty po 2172,60 zł

miesięcznie tytułem wynagrodzenia za okres od 1 września 2005 r. do dnia

wydania wyroku.

W skardze kasacyjnej strona pozwana powołała się na występowanie

istotnego

zagadnienia

prawnego

obejmujące

rozstrzygnięcie

następujących

wątpliwości, mianowicie „czy nastąpiło nadużycie prawa podmiotowego polegające

na odpowiednim zastosowaniu przepisu art. 47 Kodeksu Pracy i przyjęciu wykładni

historycznej niedopuszczalności odliczania z wynagrodzenia po przywróceniu do

pracy dochodów uzyskanych z innego zatrudnienia, uznając, iż podstawę do

przyjęcia, że dochody z pracy podjętej przez pracownika zwolnionego z pracy, a

następnie przywróconego nie pomniejszają wynagrodzenia należnego dało

skreślenie przepisu § 2 art. 47 Kodeksu Pracy - obowiązujące od dnia 2 czerwca

1996 roku”. Ponadto zdaniem skarżącego istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów a mianowicie „czy

jako podstawa prawna rozstrzygnięcia wskazany został prawidłowo przepis art. 81

§ 1 Kodeksu Pracy w związku z art. 48 § 2 k.p. regulujący zasady obliczania

wynagrodzenia po przywróceniu do pracy - podczas gdy powódka nie została

przywrócona do pracy , natomiast Sąd ustalił, że stosunek pracy trwa nadal, zaś

Sąd Okręgowy stosując praktykę „odpowiedniego" „dostosowywania przepisów" do

stanu faktycznego sprawy uznał znaczące podobieństwo sytuacji prawnej

pracownika przywróconego do pracy po wadliwym rozwiązaniu stosunku pracy do

sytuacji powódki, której sytuację prawną jako pracownika rozstrzygnął Sąd uznając,

iż istnieje stosunek pracy i to ze skutkiem wstecznym.

Wnoszący skargę kasacyjną uznał ją również za oczywiście uzasadnioną,

„wymagają bowiem rozstrzygnięcia powyższe zagadnienia; zgodnie z przepisem

art. 81 § 1 k.p. pracownikowi za okres przestoju przysługuje wynagrodzenie

wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określone stawką godzinową lub

miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy

określaniu warunków wynagrodzenia - 60% wynagrodzenia. Zgodnie z przyjętym w

judykaturze stanowiskiem do wynagrodzenia przewidzianego w art. 81 § 1 k.p. nie

mają zastosowania zasady obowiązujące przy ustalaniu wynagrodzenia za urlop i

wobec tego w wynagrodzeniu tym nie mogą być uwzględnione inne składniki niż te,

które wynikają z zaszeregowania pracownika i są określone stawką godzinową lub

miesięczną (wyrok SN z 16.11.2000 r., I PKN 455/00, OSN 2002/11/268).

Na kolejnej stronie w części przeznaczonej na powołanie podstaw skargi

kasacyjnej, przytoczono kolejne zagadnienie prawne, to jest „czy podobieństwo

sytuacji prawnej pracownika przywróconego do pracy z sytuacją pracownika po

rozstrzygnięciu sądu, że istnieje stosunek pracy ze skutkiem wstecznym – daje

uprawnienia stosowania art. 47 k.p. w związku z art. 81 § 1 k.p..

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność

postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w

sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek.

Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym trzeciej

instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem

zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze

skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości

stosowania

prawa,

nie

będąc

instrumentem

weryfikacji

trafności

ustaleń

faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w

sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej

publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia

orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.

Skarżący powołuje jako pierwszą przesłankę (s. 2 skargi kasacyjnej)

występowanie istotnego zagadnienia prawnego. Argumentacja strony pozwanej

mówiąca o nadużyciu prawa podmiotowego jest niezrozumiała. Nie wiadomo, jakie

prawo podmiotowe zostało nadużyte i przez kogo. Powołanie się w skardze

kasacyjnej na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga

od strony skarżącej sformułowania tego zagadnienia, wykazania jego istotności

oraz nadania mu charakteru prawnego przez przytoczenie przepisów, w związku z

którymi powstało. W przeciwnym bowiem razie zagadnienie nie jest zagadnieniem

prawnym. Zagadnienie prawne, które uzasadniałoby przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, powinno występować "w sprawie", czyli w tej sprawie, w której

nastąpiło wydanie wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną. Ponadto zagadnienie

prawne powinno powstać w związku z zastosowaniem (niezastosowaniem) bądź

błędną wykładnią przepisów prawa w ustalonym w tej sprawie stanie faktycznym

(zob. postanowienie SN z dnia 30 maja 2003 r., I PK 140/03; postanowienie SN z

dnia 18 lutego 2004 r., II UK 340/03) Występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego jako przyczyny rozpoznania skargi kasacyjnej w rozumieniu

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. musi dotyczyć ustaleń faktycznych stanowiących podstawę

zaskarżonego orzeczenia i musi występować na tle konkretnej regulacji prawnej

(zob. postanowienie SN z dnia 22 lipca 2004 r., I UK 118/04; postanowienie SN z

dnia 14 października 2004 r., II PK 246/04), a te przesłanki nie zostały spełnione.

Podobnie wygląda przedstawienie potrzeby wykładni przepisów prawnych

wywołujących rozbieżności. Nie wiadomo, o jakie rozbieżności chodzi, brak

powołania orzeczeń, w których ta rozbieżność wystąpiła. Powołanie się w skardze

kasacyjnej na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów wymaga wykazania przez Autora skargi, że na podstawie tych

samych przepisów prawnych w różnych sprawach tego samego rodzaju

podejmowane

przekonującego

są

rozbieżne

uzasadnienia

rozstrzygnięcia

sądowe,

w

wynikających

różnicach

które

z

nie

znajdują

ustaleń

sądu

dotyczących okoliczności faktycznych lub prawnych w tych sprawach. Konieczne

jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów, które

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a nadto przedstawienie przez

skarżącego własnej propozycji interpretacyjnej (zob. np. postanowienie SN z dnia 3

listopada 2003 r., II UK 184/03; postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK

103/04; postanowienie SN z dnia 30 stycznia 2003 r., I PZ 124/02; postanowienie

SN z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04; postanowienie SN z dnia 28 grudnia

2004 r., I PK 181/04; postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07).

Kolejna przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, to jest jej

oczywista zasadność, również nie zasługuje na uwzględnienie. Oparcie skargi

kasacyjnej na przesłance wynikającej z art. 3989 § 1 pkt 4, to jest oczywistej

zasadności skargi, jest możliwe tylko wówczas, gdy już na pierwszy rzut oka

podstawy wskazane w skardze zasługują na uwzględnienie, to jest, gdy zaskarżone

orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej

wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku oczywiście błędnej, widocznej

bez głębszej analizy prawniczej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

(zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01,

Orzecznictwo Sądu Najwyższego Zbiór Urzędowy Izba Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych, 2004 nr 6, poz. 100). Wysiłek Autora powinien

koncentrować się na wykazaniu kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów

prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej

prima

facie,

przy

wykorzystaniu

podstawowej

wiedzy

prawniczej

(por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX

nr 82274).

Jako ostatnią przesłankę powołano skargi konieczność rozstrzygnięcia

kolejnego, istotnego zagadnienia prawnego. Nie wiadomo, czy jest to zarzut

sformułowany w ramach podstawy zaskarżenia, czy zagadnienie prawne. Jeśli

uznać, że jest to dalsza część wniosku o przyjęcie, to skarżący, podobnie jak w

przypadku zagadnienia powołanego, nie wyjaśnia, dlaczego jest to istotne

zagadnienie i nie prezentuje żadnej argumentacji prawnej uzasadniającej, dlaczego

Sąd Najwyższy powinien rozpoznać skargę kasacyjną.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca niczego

nie wyjaśnia.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.

/tp/