II PK 22/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 22/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T.

o zapłatę,,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt III APa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. wyrokiem z

dnia 16 września 2004 r., sygn. akt III A Pa …/04 oddalił apelację J. K. od wyroku

Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 4 czerwca

2004r., sygn. akt V P …/03, wydanego w przedmiocie roszczenia powoda o zapłatę

kwoty 50.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu, tytułem

odszkodowania w związku z odwołaniem go ze składu Zarządu Spółki przed

upływem kadencji i rozwiązaniem z nim umowy o pracę.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że sąd pierwszej instancji nie dopuścił się

naruszenia prawa materialnego, jak również nie dopuścił się poczynienia ustaleń

sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, który

dostarczył podstaw do przyjęcia, że powodów pełniąc funkcję prezesa zarządu nie

wywiązał się z powierzonych mu obowiązków związanych z zarządzaniem

majątkiem i sprawami spółki. Mimo wynikającej z nałożonych na niego obowiązków

staranności w dbałości o interesy spółki dopuścił do niczym nieuzasadnionej zwłoki

w windykacji należnych spółce wierzytelności, jak również doprowadził do zawarcia

kontraktu opartego na błędnej dokumentacji, którego realizacja miała przynieść

straty spółce.

W tej sytuacji Sąd Apelacyjny uznał, że Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że

zebrany w sprawie materiał dowodowy dostatecznie uzasadnił przypisanie

powodowi zaniedbań zarzucanych mu w uzasadnieniu wypowiedzenia, a waga tych

zaniedbań stanowi dostateczną przesłankę do zwolnienia strony pozwanej z

obowiązku wypłaty odszkodowania.

Od powyższego wyroku powód złożył kasację, w której zarzucił naruszenie

prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w

szczególności: § 11 ust. 5 umowy o pracę – kontrakt menedżerski zawartej przez

strony w dniu 26 stycznia 2001 r. poprzez błędne przyjęcie, że spełnione zostały

przesłanki zwalniające pozwanego z obowiązku wypłaty powodowi odszkodowania

z tytułu wypowiedzenia powołanej umowy przed upływem kadencji; jak również art.

65 K.c. w kontekście ustalenia zgodnego zamiaru stron przy ustalaniu zapisów § 11

ust. 5 umowy.

Skarżący zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania mających

wpływ na wynik sprawy: art. 233 § 1 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c. i art. 232 k.p.c.

Jako

okoliczności

uzasadniające

rozpoznanie

kasacji

wskazano

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego zakresu

odpowiedzialności prezesa zarządu spółki z o.o. jako członka organu kolegialnego

z tytułu prowadzenia spraw spółki oraz ustalenia czy podejmowane przez powoda

jak i cały zarząd decyzje inwestycyjne, które nie zakończyły się osiągnięciem

całego planowanego zysku, były podejmowane w granicach dopuszczalnego

ryzyka jakim obarczona była działalność spółki. Jeżeli bowiem jego działalność

mieściła się w granicach tego ryzyka, to nie można przypisać mu winy w tym

zakresie.

Wskazując na powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez

uwzględnienie powództwa i zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kwoty

50.000 zł z ustawowymi odsetkami od 2 września 2002 r. do dnia zapłaty, a także

zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego za wszystkie instancje oraz za postępowanie kasacyjne według norm

przepisanych; ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jako

okoliczności

uzasadniające

rozpoznanie

kasacji

wskazano

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego zakresu

odpowiedzialności prezesa zarządu spółki z o.o. jako członka organu kolegialnego

z tytułu prowadzenia spraw spółki oraz ustalenia czy podejmowane przez powoda

jak i cały zarząd decyzje inwestycyjne, które nie zakończyły się osiągnięciem

całego planowanego zysku, były podejmowane w granicach dopuszczalnego

ryzyka jakim obarczona była działalność spółki. Jeżeli bowiem jego działalność

mieściła się w granicach tego ryzyka, to nie można przypisać mu winy w tym

zakresie.

Sąd Najwyższy nie doszukał się w zakresie okoliczności z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.

wystarczająco

silnych

argumentów

skarżącego,

uzasadniających

poważne

wątpliwości co do wykładni powołanych przepisów w kasacji, które mogłyby

skutkować przyjęciem kasacji do rozpoznania. Ponadto Sąd Najwyższy podziela

pogląd wyrażony w wyroku z dnia 28 stycznia 2000 r. I PKN 482/99, OSNAPiUS

2001/11 poz. 378 „w ocenie zachowania (...) członka zarządu spółki jako ciężkiego

naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.),

należy uwzględniać jego powinność dokładania, przy wykonywaniu obowiązków

członka władz spółki, staranności sumiennego kupca (art. 292 § 2 kh).

Sąd Najwyższy nie uważa, aby zagadnienie dotyczące kwestii zakresu

odpowiedzialności prezesa zarządu spółki z o.o. z tytułu prowadzenia spraw spółki

stanowiło istotne zagadnienie prawne, którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy

mogło wpłynąć na rozwój judykatury w przedmiotowym zakresie. Istota zagadnienia

prawnego konkretyzuje się w tym, że w danej sprawie

mające

znaczenie

dla

rozwoju

prawa

lub

występuje zagadnienie

znaczenie

prcedensowe

dla

rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Zamieszczone w kasacji jako okoliczność

uzasadniająca przyjęcie jej do rozpoznania, musi jednak ściśle korespondować z

okolicznościami konkretnej sprawy.

Zamieszczenie przez ustawodawcę

w art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. warunku

takiego jak występowanie zagadnienia prawnego w sprawie, która w drodze kasacji

dociera do Sądu Najwyższego, miało za cel spowodowanie zajęcia się przez SN

przede wszystkim sprawami, które wymagają pogłębionej analizy stanu prawnego

lub rozstrzygnięcia problemów prawnych budzących poważne wątpliwości. Miały to

być sprawy na tyle istotne, by wymagały od trzeciej instancji zajęcia stanowiska,

wyrażenia opinii, rozwiania wątpliwości w sprawie.

Zagadnienie prawne oznacza, że musi dotyczyć kwestii prawnej wynikającej

czy to z prawa materialnego czy też procesowego, natomiast istotność tego

zagadnienia powinna „zainteresować” Sąd Najwyższy i mieć odzwierciedlenie w

problemie wynikającym na tle rozpatrywanej sprawy.

Polemika i kwestionowanie ustaleń dokonanych przez sąd w granicach

swobodnej oceny dowodów nie wystarcza w ocenie Sądu Najwyższego do

przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.