Supreme Court dismissed cassation appeal regarding change of work location for customs officer to territorial jurisdiction area.

Wyrok z dnia 6 marca 2007 r.

II PK 212/06

Miejscem wykonywania czynności pracowniczych przez pracownika

urzędu celnego lub podatkowego może być nie tylko siedziba zatrudniającego

go urzędu, ale również obszar jego właściwości miejscowej.

Przewodniczący SSN Krystyna Bednarczyk, Sędziowie SN: Beata Gudowska,

Zbigniew Myszka (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca

2007 r. sprawy z powództwa Rafała S. przeciwko Izbie Celnej w W. o uznanie wypowiedzenia umowy za bezskuteczne, na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku

Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 5 kwietnia 2006 r. [...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną i zasądził od powoda na rzecz pozwanej 120 zł

(sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2006 r. (wydanym na skutek apelacji powodów Zbigniewa Z.,

Rafała S. i Danuty K.) zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 28

listopada 2005 r., wydany w sprawie przeciwko Izbie Celnej w W. o uznanie wypowiedzeń zmieniających za bezskuteczne, w ten sposób, że przywrócił funkcjonariuszom celnym: Zbigniewowi Z. i Danucie K. warunki pracy obowiązujące przed dokonanymi wypowiedzeniami, natomiast oddalił apelację pracownika umownego Rafała

S., a także oddalił zażalenie Danuty K. na postanowienie zawarte w punkcie II zaskarżonego wyroku.

W sprawie powoda Rafała S. ustalono, że był on zatrudniony na stanowisku

referendarza na podstawie umowy o pracę z dnia 10 lutego 1997 r. na czas nieokreślony w Urzędzie Kontroli Skarbowej w J.G. Z dniem 1 września 2003 r. powód został

przeniesiony do pracy do Izby Celnej w W. z określeniem miejsca pracy jako Urząd

Celny w Z. Następnie wobec likwidacji Urzędu Celnego w Z. pismem z dnia 2 września 2005 r. wypowiedziano powodowi umowę o pracę z dniem 1 października 2005

r., w części dotyczącej miejsca pracy i zaproponowano nowe miejsce pracy stanowiące obszar właściwości Naczelnika Urzędu Celnego w W., który obejmuje powiaty:

[...] oraz miasta: J.G. i W. Ponadto dyrektor Izby Celnej w W. przedstawił do zaopiniowania zakładowym związkom zawodowym projekt decyzji w sprawie zasad i sposobu rozliczania kosztów dojazdu poniesionych przez pracowników poza siedzibą

urzędu celnego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w zakresie

szczególnego nadzoru podatkowego. Projekt decyzji umożliwiał pełny zwrot kosztów

podróży służbowej autobusem, wprowadzając również zasadę kilometrowego rozliczania dla pracowników korzystających z prywatnych samochodów do podróży służbowych. Zgodnie z tą zasadą drugi podróżujący pracownik (jako pasażer) nie

otrzyma kosztów przejazdu, a trzeci otrzyma je w stawce 5 groszy za kilometr. Obowiązywanie tej decyzji zostało zawieszone do czasu zakończenia sporów sądowych

z pracownikami (powodami) i do tego czasu w dalszym ciągu są im zwracane koszty

dojazdu i diety na zasadach obowiązujących przed dokonaniem wypowiedzeń zmieniających.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji oddalił powództwa,

w tym w stosunku do Rafała S. w zakresie dotyczącym jego odwołania od wypowiedzenia warunków umowy o pracę, dokonanego w dniu 2 września 2005 r. Sąd Okręgowy za prawidłowe uznał ustalenie Sądu pierwszej instancji, że żaden z przepisów

ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483

ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o służbie cywilnej), która odnosi się do powoda jako umownego pracownika służby cywilnej (art. 3 pkt 1 tej ustawy), nie wyłącza

możliwości pracodawcy do jednostronnego wypowiedzenia warunków zatrudnienia w

granicach określonych w art. 42 k.p. Takiego wyłączenia nie zawiera w szczególności art. 86 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej, który określa jedynie uprawnienie do uzyskania zwrotu kosztów świadczenia pracy przez członków korpusu służby cywilnej

poza miejscem pracy oznaczonym jako siedziba urzędu. Przepis ten nie zawiera jednak „ustawowej gwarancji, jak twierdził powód, do określenia dla każdego pracownika służby cywilnej miejsca pracy - jako konkretnego i wymienionego z adresu

urzędu”. W rozumieniu art. 29 § 1 pkt 2 k.p. miejsce wykonywania pracy należy do

essentialia negotii umowy o pracę. Skoro jednak strony łączyła umowa o pracę, to

umowa ta określała miejsce wykonywania pracy bez względu na użyte w umowie

sformułowanie opisujące ten istotny element umowy. W ocenie Sądu Okręgowego,

obszarowe określenie miejsca wykonywania obowiązków pracowniczych nie narusza

uprawnień powoda do świadczeń wymienionych w art. 775 k.p., ponieważ prawo do

tych świadczeń jest skutkiem ustalonego przez strony - na zasadzie swobody umów miejsca pracy a nie podstawą do kwestionowania tego elementu umowy o pracę.

Ponadto tak określone miejsce wykonywania pracy nie musi prowadzić do pogorszenia warunków zatrudnienia, gdyż pracodawca zobligowany jest normą art. 92 ustawy

o służbie cywilnej do takiego ukształtowania zadań pracownika, aby mógł on wykonywać swoje obowiązki według nowego miejsca wykonywania pracy w nominalnym

czasie pracy, wliczając w to czas potrzebny na dojazd i powrót z miejscowości wykonywania pracy. Sąd Okręgowy zwrócił także uwagę na odmienne ukształtowanie

praw i obowiązków pracowników pozostających w stosunkach służbowych z nominacji oraz zatrudnionych, tak jak powód, na podstawie umowy o pracę. Unormowania

zawarte w art. 10-16 i art. 18-83 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o służbie celnej (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641, powoływanej dalej jako ustawa o

służbie celnej) do takiego stopnia odmiennie kształtuję zasadnicze elementy zatrudnienia powoda (pracownika umownego) w stosunku do funkcjonariuszy celnych, iż

zróżnicowania tego (co do miejsca wykonywania pracy) nie można było uznać za

dyskryminację.

W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie prawa materialnego, w

szczególności: 1) niezastosowania oraz błędnej wykładni art. 86 ust. 1 w związku z

art. 3 i art. 7 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej, wskutek uznania, że przepisy te nie

określają w odniesieniu do członków korpusu służby cywilnej urzędu jako miejsca

pracy, 2) art. 29 § 1 pkt 2 k.p., przez jego błędną wykładnię i uznanie, że może on

stanowić podstawę prawną do ustalenia w odniesieniu do członków korpusu służby

cywilnej miejsca pracy jako obszaru objętego właściwością terytorialną organu państwowego, bez uwzględnienia stanowiącego lex spectialis art. 86 ust. 1 ustawy o

służbie cywilnej, określającego urząd jako miejsce pracy dla pracowników będących

członkami korpusu służby cywilnej, którzy nie decydują samodzielnie o konkretnym

miejscu wykonywania powierzonych im czynności, „lecz zawsze w określonym miejscu otrzymują od przełożonego przydział zadań do kontroli i przed nim w tymże miejscu rozliczają się z wykonanych zadań”. Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie skargi kasacyjnej skarżący wskazał na istnienie potrzeby wykładni przepisów

budzących poważne wątpliwości: 1) „przepisu art. 86 ust. 1 w związku z art. 3 i art. 7

ust. 1 ustawy o służbie cywilnej w zakresie czy przepis ten określa urząd jako miejsce pracy dla członków korpusu służby cywilnej”, 2) art. 29 § 1 pkt 2 k. p. - „w zakresie czy przepis ten może stanowić podstawę do ustalenia obszarowego miejsca

pracy pracownikom będącym członkami korpusu służby cywilnej”. Istotą budzącego

wątpliwości problemu prawnego jest kwestia czy w przypadku zatrudnienia na podstawie umowy o pracę członka korpusu służby cywilnej, którego pracodawcą jest

Izba Celna, dopuszczalne jest ustalenie miejsca pracy jako określonego obszaru w

oparciu o art. 29 § 1 pkt 2 k. p., czy też możliwość taką wyklucza art. 86 ust. 1 w

związku z art. 3 i art. 7 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej. Zdaniem skarżącego, art. 86

ust. 1 tej ustawy określa urząd jako miejsce pracy członków korpusu służby cywilnej,

stąd też jako lex specialis ogranicza możliwość swobodnego ustalania miejsca pracy

pracownikom będącym członkami tego korpusu, jako określonego obszaru. Miejscem

pracy tzw. terenowego pracownika członka korpusu służby cywilnej, którego większość zadań polega na wykonywaniu czynności kontrolnych u podatników w terenie,

nie jest obszar w terenie, na którym wykonuje on poszczególne czynności, lecz jednostka przestrzenna zakładu pracy (komórka organizacyjna urzędu), w której pracownik otrzymuje przed wyjazdem przydział zadań i po powrocie składa sprawozdanie z ich wykonania. Ponadto w myśl art. 6 b ust. 1 ustawy o służbie celnej, wykonujący czynności kontrolne pracownicy oraz funkcjonariusze zatrudnieni w urzędach

celnych określeni zostali przez ustawodawcę wspólnym mianem „pracowników

szczególnego nadzoru podatkowego". W konsekwencji byłoby nielogiczne, gdyby

miejscem pracy funkcjonariuszy celnych był urząd celny, a miejscem pracy innych

pracowników członków korpusu służby cywilnej - określony obszar. Skoro skarżący

jest zatrudniony w Izbie Celnej w W. i wykonuje szczególny nadzór podatkowy, to

urząd celny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć jako miejsce

pracy zarówno dla skarżącego, jako członka korpusu służby cywilnej, jak i mianowanych funkcjonariuszy celnych. Skarżący wniósł o uchylenie punktu II zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik pozwanej wniósł o jej odrzucenie, a w razie przyjęcia skargi do rozpoznania, o jej oddalenie i zasądzenie od

skarżącego na rzecz pozwanej kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych już dlatego, że nie zarzuciła ona naruszenia podstawowego przepisu dla rozeznania sporu,

tj. art. 42 k.p., który stanowił podstawę dokonania wypowiedzenia powodowi warunków umowy o pracę w zakresie miejsca wykonywania obowiązków pracowniczych.

Wstępnie i dla porządku, a to w sytuacji zaskarżenia wyroku Sądu drugiej instancji

wyłącznie przez powoda Rafała S., który nie kwestionował swojego pracowniczego

statusu prawnego umownego pracownika „służby cywilnej”, należy zaznaczyć, że

Sąd Najwyższy związany granicami zaskarżenia i podstawami skargi kasacyjnej tego

powoda (art. 39813 § 1 k.p.c.), nie miał możliwości odniesienia się do postawionego

pośrednio zarzutu niezrozumiałego dla powoda zróżnicowanego traktowania w zakresie miejsca wykonywania obowiązków pracowniczych przez mianowanych funkcjonariuszy celnych, dla których w świetle orzeczenia Sądu drugiej instancji byłaby to

siedziba urzędu celnego, w stosunku do pracowników umownych korpusu służby

cywilnej, dla których - wedle zaskarżonego orzeczenia - jest to obszar właściwości

terytorialnej tego urzędu.

Równocześnie z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych (art. 398 13 § 2

k.p.c.) wynika, że wypowiedzenie warunków zatrudnienia w „części dotyczącej miejsca wykonywania pracy” było następstwem wymuszonej regulacjami prawnymi (rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2005 r. zmieniające rozporządzenie w

sprawie utworzenia izb celnych i urzędów celnych oraz określenia ich siedzib, Dz.U.

Nr 135, poz. 1137 oraz zarządzenie Nr 15 Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2005 r.

zmieniające zarządzenie w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym, Dz.Urz. Ministra Finansów Nr 8, poz. 79) zmiany struktury organizacyjnej Izby

Celnej w W., która polegała między innymi na zlikwidowaniu Urzędu Celnego w Z. i

objęciu jego obszaru terytorialnego właściwością miejscową Naczelnika Urzędu Celnego w W., co spowodowało zaproponowanie powodowi nowego miejsca pracy obszaru właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Celnego w W. w zakresie podatku akcyzowego. Zaliczenie obszaru działalności (właściwości terytorialnej) dotychczasowego pracodawcy powoda (Urzędu Celnego w Z., który został zlikwidowany)

do obszaru właściwości miejscowej (terytorialnej) nowego pracodawcy powoda

(Urzędu Celnego w W.) w sposób nieuchronny i uzasadniony wymuszało potrzebę

zmiany warunków pracy przez zaproponowanie powodowi nowego obszaru wykony-

wania przezeń obowiązków komisarza akcyzowego, skoro taki pracownik z natury

rzeczy i właściwości stosunku pracy wykonuje czynności z zakresu szczególnego

nadzoru podatkowego w różnych miejscowościach, w których siedziby mają podmioty podlegające temu obowiązkowi podatkowemu. „Punktowe” określenie miejsca

pracy jako siedziby określonego urzędu państwowego (pracodawcy) nie wyklucza

przestrzennego, terytorialnego lub obszarowego wskazania różnych (ruchomych)

miejsc wykonywania obowiązków służbowych przez pracownika kontroli lub nadzoru

podatkowego na obszarze terytorialnej działalności lub właściwości tego pracodawcy

(określonego urzędu kontroli podatkowej lub celnej). Przeciwnie, jest to oczywiście

dopuszczalne, a nawet bywa konieczne w odniesieniu do komisarza podatkowego,

który z istoty ciążących na nim obowiązków służbowych wykonuje powierzone mu

czynności nadzoru podatkowego w różnych miejscowościach, w których siedziby

mają podmioty podlegające określonemu obowiązkowi podatkowemu. Wprawdzie

wydanie takiemu pracownikowi polecenia dokonania określonych czynności wynikających ze sprawowania szczególnego nadzoru podatkowego, a także ich ostateczne

rozliczenie (sprawozdanie), następuje na ogół w siedzibie urzędu podatkowego (celnego), to dla osiągnięcia tych celów oczywiście niezbędne jest przeprowadzanie

czynności kontrolnych u podatników w terenie. Wszystko to sprawia, że miejscem

wykonywania czynności pracowniczych przez pracownika urzędu celnego lub podatkowego może być nie tylko siedziba zatrudniającego go urzędu, ale również obszar

działalności podległej właściwości miejscowej i nadzorowi tego urzędu. Jeżeli zatem

czynności wykonywane przez powoda będącego komisarzem akcyzowym polegają

na przeprowadzaniu na obszarze działalności danego urzędu państwowego kontroli

podatkowych podmiotów gospodarczych, których działalność wymaga realizacji podatkowego obowiązku akcyzowego, to terytorialne określenie miejsca wykonywania

obowiązków pracowniczych według terytorialnej właściwości jego pracodawcy jest

jednoznacznie uzasadnione. Takie obszarowe (terytorialne) ukształtowanie miejsca

wykonywania obowiązków pracowniczych, które wynika z właściwości stosunku

pracy (art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p.) jest dopuszczalne zarówno w umowie o

pracę (art. 29 § 1 pkt 2 k.p.), jak i w drodze wypowiedzenia zmieniającego dotychczasowe warunki pracy (art. 42 k.p.), które było wymuszone zmianami w strukturze

organizacyjnej lub właściwości terytorialnej urzędu państwowego.

Równocześnie obszarowe lub terytorialne określenie albo zmiana miejsca wykonywania obowiązków pracowniczych wcale nie musi prowadzić do pogorszenia

warunków zatrudnienia, co gwarantuje między innymi powołany w skardze kasacyjnej art. 86 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej, który stanowi, że członkowi korpusu

służby cywilnej delegowanemu służbowo poza siedzibę urzędu, w którym wykonuje

pracę, przysługują należności na zasadach określonych w przepisach w sprawie

ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży

służbowej, wydanych na podstawie Kodeksu pracy. Ponadto czas dojazdów do różnych miejsc wykonywania służbowych czynności, jak i czas powrotów do siedziby

pracodawcy, podlega uwzględnieniu w ramach limitu obowiązującego czasu pracy

komisarzy podatkowych, co w całości przekłada się na prawo do wynagrodzenia za

tak przepracowany czas pracy (art. 80 zdanie pierwsze k.p.). Powyższe wyklucza

koncepcję skarżącego, że art. 86 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej, który reguluje

uprawnienia do nabycia należności z tytułu wykonywania pracy poza siedzibą urzędu

(pracodawcy), zawiera ograniczenia prawne w zakresie dopuszczalnego określenia

miejsca wykonywania obowiązków pracowniczych przez członków korpusu służby

cywilnej, ponieważ przepis ten nie reguluje zasad określania miejsca pracy, a przez

to nie stwarza przeszkód w możliwości terytorialnego określenia miejsca wykonywania czynności służbowych przez pracownika nadzoru podatkowego sprawowanego

na obszarze właściwości miejscowej urzędu celnego lub podatkowego ani w dostosowaniu miejsca wykonywania tych czynności do granic wynikających ze zmian w

strukturze organizacyjnej lub właściwości terytorialnej urzędu państwowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c.