II PK 209/10 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedPracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 14 kwietnia 2010 r., w sprawie VI Pa z dnia 30 grudnia 2009 r. oddalającego powództwo wniesione przeciwko Urzędowi
Legislator headnote
AI generatedart. 213 § 2 k.p.c, art. 223 § 2 k.p.c, art. 203 § 4 k.p.c, art. 11 k.p, art. 3989 § 1 k.p.c, art. 3989 § 2 k.p.c; II PK 209/10 · Sąd Najwyższy: z dnia 14 kwietnia 2010 r., w sprawie VI Pa z dnia 30 grudnia 2009 r. oddalającego powództwo wniesione przeciwko Urzędowi
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II PK 209/10
POSTANOWIENIE
Dnia 20 stycznia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Romualda Spyt
w sprawie z powództwa A. P.
przeciwko Urzędowi Miejskiemu w P.
o ustalenie i zasądzenie wynagrodzenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 stycznia 2011 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w P.
z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI Pa …/10,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Powód A. P. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 14 kwietnia 2010 r., w sprawie VI Pa
…/10, oddalającego apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Ciechanowie
z dnia 30 grudnia 2009 r. oddalającego powództwo wniesione przeciwko Urzędowi
Miejskiemu w P.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania,
poprzez błędne zastosowanie art. 213 § 2 k.p.c. oraz art. 223 § 2 k.p.c. w związku z
art. 203 § 4 k.p.c., poprzez ustalenie, że uznanie powództwa oraz zawarcie ugody
sądowej między stronami zmierzało do obejścia prawa, a także naruszenie prawa
materialnego, poprzez błędną interpretację i zastosowanie art. 18 ust. 2 pkt 2
ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz.U. Z
2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), poprzez uznanie, że radzie gminy (Radzie
Miejskiej) przysługuje uprawnienie do jednostronnego obniżenia wynagrodzenia
wójta (burmistrza) w trakcie jego kadencji oraz niezastosowanie w sprawie art. 11
k.p. w związku z art. 29 § 4 i 5 k.p.
Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, podnosząc,
że w sprawie występują istotne zagadnienie prawne, sformułowane jako
nastepujące pytania: 1) „czy rada gminy (Rada Miejska) może zmienić w drodze
uchwały wynagrodzenie wójta (burmistrza miasta) w trakcie trwania jego kadencji?”
oraz 2) “czy burmistrzowi przysługuje ochrona jego roszczeń związanych z
ustaleniem wysokości wynagrodzenia za pracę w ramach postępowania przed
sądem pracy?”.
Ponadto skarżący wskazał, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni
przepisów
prawnych
budzących
poważne
wątpliwości
lub
wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, dotycząca art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o
samorządzie gminnym
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przedstawienie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną okoliczności
uzasadniających jej rozpoznanie nie oznacza, że Sąd Najwyższy przyjmie skargę
kasacyjną do rozpoznania. Przyjęcie skargi kasacyjnej zależy bowiem od
stwierdzenia
przez
Sąd
Najwyższy
wystąpienia
w
sprawie
szczególnych
okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd
Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje
istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona. Jeżeli te okoliczności nie zachodzą, Sąd Najwyższy, zgodnie z art.
3989 § 2 k.p.c., uprawniony jest do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia
skargi do rozpoznania.
Twierdzenie
o
występowaniu
istotnego
zagadnienia
prawnego
jest
uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze
rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym
zakresie,
wynikające
z
odmiennej
wykładni
przepisów
konstruujących
to
zagadnienie. Nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa ani nie występuje w
sprawie istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził swój pogląd we
wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę
tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego dnia 16 stycznia 2003 r., I PK
230/02, OSNP-wkładka 2003 nr 13, poz. 5, z dnia 3 września 2008 r., I UK 86/08,
LEX nr 565996).
Przedstawiane zagadnienia prawne nr 1 i 2 zostały rozstrzygnięte w
orzecznictwie Sądu Najwyższego. W wyroku z dnia 3 października 2008 r. I PK
30/08, (LEX nr 513007) stwierdzono, że jednostronna zmiana (obniżenie)
wynagrodzenia może być dokonana przez organ stanowiący gminy na podstawie
art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym Taki pogląd stanowi
kontynuację stanowiska wyrażonego w poprzednich orzeczeniach. Sąd Najwyższy
w wyroku z 9 października 2006 r., II PK 27/06 (OSNP 2007 nr 23-24, poz. 344)
stwierdził, że Rada Miasta może obniżyć wynagrodzenie burmistrza ustalone na
początku jego kadencji z zachowaniem okresu równego okresowi wypowiedzenia.
Rozstrzygnął tak w oparciu o zasadę obowiązującą w art. 78 § 1 k.p., do której
prowadzi przepis art. 20 ust. 1 ustawy z 22 marca 1990 r. o pracownikach
samorządowych, zgodnie z którym pracownikowi samorządowemu przysługuje
wynagrodzenie
stosowne
do
zajmowanego
stanowiska
oraz
posiadanych
kwalifikacji zawodowych. Podzielił w nim uprzednie stanowisko Naczelnego Sądu
Administracyjnego, który w wyroku z 11 września 2004 r., OSK 873/04 (Lex
Polonica nr 1400241) uznał, że przy szczególnym charakterze stosunku pracy
pracownika samorządowego z wyboru związanym z pełnioną funkcją, skoro do rady
gminy należy ustalanie wysokości wynagrodzenia temu pracownikowi, to do niej
należy również jej zmiana. Odebranie radzie kompetencji ustalenia wynagrodzenia
przez zmianę tego wynagrodzenia w zależności od ilości i jakości świadczonej
pracy podważałoby jej ustawowe kompetencje. Także argumentacja zawarta w
uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2001 r., I PKN 488/00
(OSNP 2003 r. Nr 10, poz. 242) wskazuje, że pracodawca zatrudniający
pracownika samorządowego z wyboru ma możliwość swobodnego ustalania
wysokości jego wynagrodzenia w granicach określonych przez art. 20 ustawy i
wykonawcze przepisy rozporządzenia. Organem uprawnionym do oceny jakości
pracy świadczonej na stanowisku z wyboru jest organ stanowiący gminy. Rada
gminy jest zatem uprawniona do oceny jakości pracy świadczonej przez wójta a
przepisem
kompetencyjnym
jest
art.
pkt
ustawy
o
pracownikach
samorządowych. Z kolei art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym
przyznaje
uprawnienie
w
znaczeniu
materialnoprawnym
do
kształtowania
wynagrodzenia w granicach określonych w art. 20 ust. 1 tej ustawy oraz art. 78 § 1
k.p. Przepis art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym nie ogranicza
uprawnienia organu stanowiącego do ustalenia wynagrodzenia burmistrza jeden
raz na początku kadencji i na cały okres jej trwania. Jednostronna zmiana
(obniżenie) wynagrodzenia może być dokonana przez organ stanowiący gminy na
podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym.
Kolejne,
znaczące
dla
rozważanego
problemu
zmiany
(obniżenia)
wynagrodzenia pracownika z wyboru (wójta), stanowisko Sąd Najwyższy zawarł w
wyroku z 9 czerwca 2008 r., II PK 330/07 (OSNP 2009 nr 21-22, poz. 278).
Stwierdził, że brak regulacji w ustawie o pracownikach samorządowych kwestii
zmiany (obniżenia) wysokości wynagrodzenia pracownika samorządowego z
wyboru nie oznacza niedopuszczalności zmiany wysokości wynagrodzenia wójta
(burmistrza, prezydenta miasta) przez radę gminy (radę miasta) w okresie trwania
jego mandatu. Przepisów gwarantujących stabilność warunków zatrudnienia wójta
(wynagrodzenia) nie zawierają ustawy o samorządzie gminnym, o pracownikach
samorządowych i Kodeks pracy. Zmiana stosunku pracy z wyboru w zakresie
warunków wynagradzania nie wymaga dla swej skuteczności w każdym przypadku
zgodnego oświadczenia woli stron (art. 11 k.p.). Umieszczenie regulacji prawnej
dotyczącej ustalania wynagrodzenia wójta w samorządowej ustawie ustrojowej (art.
18 ust. 2 pkt 2) i przyznanie radzie gminy kompetencji do podejmowania
rozstrzygnięć w tym zakresie oznacza, że ten element stosunku pracy wójta jest
definiowany jednostronnym władczym oświadczeniem woli organu stanowiącego
gminy, działającego za pracodawcę (art. 31 k.p.). Skąpa regulacja statusu
pracowniczego wójta w ustawach samorządowych nie oznacza niemożności
zmiany (obniżenia) wynagrodzenia wójta. Kwestię ustalania wynagrodzenia wójta
reguluje w sposób wyczerpujący art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie
gminnym. Uchwała obniżająca wynagrodzenie nie pozostaje poza kontrolą sądu i
oceną w trybie nadzoru sprawowanego przez wojewodę.
Wskazane wyżej orzeczenia zgodne są w zasadniczym rozstrzygnięciu, że
wynagrodzenie wójta nie jest niezmienne i podlega zmianie również in minus.
W wyrokach tych jednocześnie wyrażono jednolity pogląd o niemożności
stosowania do stosunków pracy na podstawie wyboru przepisów o wypowiedzeniu
zmieniającym umowę o pracę, co nie oznacza, iż do stosunku pracy z wyboru nie
stosuje się pozostałych przepisów prawa pracy, w tym szczególnych wynikających
z ustawy o pracownikach samorządowych oraz o samorządzie gminnym.
Z tych względów w aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie
występuje także podnoszona przez skarżącego rozbieżność orzecznictwa na tle art.
18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym. W szczególności nie wynika ona z
wyroku z dnia z 9 października 2006 r., II PK 27/06, w którym potwierdza się
przedstawiony wyżej pogląd.
Z powyższych względów, na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c., orzeczono jak w
sentencji postanowienia.