II PK 201/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 201/09

POSTANOWIENIE

Dnia 9 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa M. B.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2009 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B.

z dnia 5 marca 2009 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa 1350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt

zł) tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w B. w sprawie M. B. przeciwko Skarbowi

Państwa reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa o zapłatę, wyrokiem z

5 marca 2009 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego z 7 kwietnia 2008 r. w

punktach 1 i 2 w ten sposób, że oddalił powództwo w zakresie roszczenia głównego

ponad kwotę 212 zł 10 gr, oddalił powództwo o zapłatę odsetek ustawowych od

roszczenia głównego w kwocie 212 zł 10 gr za okres poprzedzający 15

października 2007 r., oddalił apelację w pozostałej części.

Powódka przez swojego pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Okręgowego, potrzebę przyjęcia jej uzasadniając koniecznością wykładni art.

362 § 2 w związku z art. 6 k.c. i odpowiedzi na następujące zagadnienia z tym

związane: 1) czy w przypadku konieczności dowodzenia prawdopodobieństwa

niezaistnienia jakiegoś faktu w przeszłości dla potrzeb zastosowania art. 362 § 2

k.c. w części dotyczącej lucrum cessans ciężar dowodu spoczywa na powodzie,

czy może ciężar dowodu faktów pozytywnych, na których wsparte winno być

domniemanie faktyczne o treści będącej zaprzeczeniem wystąpienia faktu

(niezaistnienia faktu) spoczywa na pozwanym? 2) czy w ogóle w sytuacji

dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w zakresie utraconych korzyści

zachodzi konieczność udowodnienia czy jedynie uprawdopodobnienia faktu (lub,

jak w pytaniu I niezaistnienia faktu).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność

postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w

sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek.

Skarga kasacyjna

nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od

każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie w

sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu

publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc

instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę

zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej

rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej,

względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju

jurysprudencji.

Powódka jako przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazała na potrzebę wykładni art. 362 § 2 w związku z art. 6 k.c. i odpowiedzi na

zagadnienia z tym związane. Przede wszystkim należy wskazać, jak słusznie

zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że powódka błędnie wskazała na

nieistniejący art. 362 § 2 k.c., który to artykuł nie jest w ogóle podzielony na

paragrafy. Zakładając, że w istocie Autorka skargi kasacyjnej miała na myśli art.

361 § 2 k.c., to słusznie również wskazano, że przepis ten był przedmiotem

rozważań Sądu Najwyższego i nie istnieje potrzeba jego wykładni. Powołanie się w

skardze kasacyjnej na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania przez Autora skargi, że na

podstawie tych samych przepisów prawnych w różnych sprawach tego samego

rodzaju podejmowane są rozbieżne rozstrzygnięcia sądowe, które nie znajdują

przekonującego

uzasadnienia

w

różnicach

wynikających

z

ustaleń

sądu

dotyczących okoliczności faktycznych lub prawnych w tych sprawach. Konieczne

jest

przytoczenie

wywodu,

który

powinien

zawierać

argumenty

prawne

przemawiające za istnieniem tych przesłanek, odwołujące się do konkretnych

przepisów prawa, ich sądowej i doktrynalnej wykładni oraz sposobu rozumienia i

stosowania w praktyce. opisanie owych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie

argumentów,

przedstawienie

które

prowadzą

przez

do

skarżącego

rozbieżnych

własnej

ocen

propozycji

prawnych,

a

interpretacyjnej

nadto

Bez

wyjaśnienia i wykazania, jakie wątpliwości interpretacyjne pojawiają się w związku z

wykładnią określonych przepisów, Sąd Najwyższy nie może być przekonany o

potrzebie i celowości przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (zob. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2005 r., III UK 31/05;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 grudnia 2004 r., I PK 181/04;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 201/03;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07;

postanowienie SN z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 184/03; postanowienie SN z

dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04; postanowienie SN z dnia 30 stycznia 2003

r., I PZ 124/02; postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04;

postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2004 r., I PK 181/04; postanowienie SN z dnia

13 grudnia 2007 r., I PK 233/07).

Również przedstawione przez pełnomocniczkę powódki pytania nie mogą

być utożsamiane z wymagającymi rozstrzygnięcia, występującymi w sprawie

istotnymi zagadnieniami prawnymi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Powołanie się w skardze kasacyjnej na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia

prawnego

wymaga

od

strony

skarżącej

sformułowania

tego

zagadnienia, wykazania jego istotności oraz nadania mu charakteru prawnego

przez przytoczenie przepisów, w związku z którymi powstało. Występowanie

istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzeba wykładni jako okoliczności

uzasadniające rozpoznanie kasacji muszą dotyczyć treści przepisów, które były

(powinny być) zastosowane w sprawie. (zob. np. postanowienie SN z dnia 17

marca 2003 r., I PK 433/02). Zagadnienie prawne, które uzasadniałoby przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, powinno występować "w sprawie", czyli w tej

sprawie, w której nastąpiło wydanie wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną.

Ponadto zagadnienie prawne powinno powstać w związku z zastosowaniem

(niezastosowaniem) bądź błędną wykładnią przepisów prawa w ustalonym w tej

sprawie stanie faktycznym (zob. postanowienie SN z dnia 30 maja 2003 r., I PK

140/03; postanowienie SN z dnia 18 lutego 2004 r., II UK 340/03) Występowanie w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przyczyny rozpoznania skargi

kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. musi dotyczyć ustaleń

faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia i musi występować

na tle konkretnej regulacji prawnej (zob. postanowienie SN z dnia 22 lipca 2004 r., I

UK 118/04; postanowienie SN z dnia 14 października 2004 r., II PK 246/04). Te

przesłanki w przedmiotowej skardze nie zostały spełnione. Przedstawione

zagadnienie nie zawiera żadnej argumentacji prawnej w rozumieniu jak wskazano

wyżej.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.