II PK 195/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 195/04

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Kijowski

w sprawie z powództwa Z. K.

przeciwko Urządowi Miejskiemu w K.

o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 28 października 2004 r.,

na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Z.

z dnia 20 kwietnia 2004 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. wyrokiem z

dnia 20 kwietnia 2004 r. , wydanym po rozpoznaniu sprawy z powództwa Z. K.

przeciwko Urzędowi Miejskiemu w K. oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu

Rejonowego – Sądu Pracy

z dnia 18 września 2003 r. Powód domagał się

uznania za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę, podnosząc że przyczyna

wskazana w piśmie wypowiadającym umowę o pracę jest ogólnikowa i

nieuzasadniona.

W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy przejął jako własne

ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu w pierwszej instancji oraz podzielił

ich prawną kwalifikację. Powód był od dnia 1 września 1994 r. zatrudniony przez

pozwanego na stanowisku komendanta Straży Miejskiej w K. Podstawą nawiązania

stosunku pracy była początkowo umowa na okres próbny, a od dnia 1 grudnia 1994

r. umowa na czas nie określony. W dniu 30 maja 2003 r. burmistrz Józef Fit,

działający w imieniu pozwanego, rozwiązał z powodem umowę o pracę wskazując,

że „przyczyną wypowiedzenia jest utrata zaufania przełożonego w związku z jego

uwagami co do osobistego zachowania się Pana nie licującego z pełnionym

stanowiskiem wywołującego złą atmosferę w pracy i konflikty z podległymi

pracownikami, np. poprzez kwestionowanie stosowanych przez strażników

grzywien. Ponadto przyczyną wypowiedzenia są niedociągnięcia z uregulowaniem

zasad przyjmowania i zdawania służby oraz zabezpieczenia magazynu z

materiałami niebezpiecznymi.”

Sądy obu instancji zgodnie ustaliły i oceniły, że przyczyna wypowiedzenia

jest ogólnikowa (utrata zaufania) oraz nie znalazła potwierdzenia w zebranym

materiale dowodowym (zabezpieczenie magazynu z materiałami niebezpiecznymi).

W tym stanie rzeczy, podnoszone zarzuty nie mogą stanowić uzasadnionej

podstawy wypowiedzenia umowy o pracę.

Kasację od powyższego wyroku złożył pozwany. Zaskarżając orzeczenie w

całości, zarzucił mu naruszenie prawa materialnego – art. 45 § 1 w związku z art.

32 § 1 pkt 3 k. p., polegające na ich błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu,

co wynikało z przyjęcia przez Sądy obu instancji, że przy rozwiązaniu stosunku

pracy z powodem doszło do naruszenia przepisów o rozwiązywaniu stosunków

pracy. Zdaniem skarżącego, przywrócenie powoda do pracy narusza art. 24 ust. 5 i

27 pkt 1, 2 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 1997

r., Nr 123, poz. 779). Wniosek o przyjecie kasacji do rozpoznania uzasadniono tym,

że „w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisu art. 45 § 1 k.p. poprzez

wyjaśnienie, czy przywrócenie do pracy komendanta straży miejskiej, w odniesieniu

do którego w czasie postępowania sądowego przedstawiono zarzut przerabiania i

anulowania mandatów, stosowanie presji psychicznej wobec rodziny podwładnego

nie narusza przepisów określających warunki zatrudniania i wymagania jakim

powinni sprostać strażnicy, wynikających z art. 24 pkt 5 i art. 27 pkt 1,2 i 6 ustawy o

strażach gminnych.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie zasługuje na przyjęcie do rozpoznania. Zgodnie z art. 393 k.p.c.,

jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie

zachodzi nieważność postępowania (§ 2), to Sąd Najwyższy może odmówić

przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie

prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy

kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 §

2 k.p.c., a zbadanie sprawy pod katem występowania okoliczności z § 1 tego

przepisu uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Wprawdzie

wnoszący kasację sugeruje, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi potrzeba

wykładni przepisu art. 45 § 1 k.p., lecz ową potrzebę uzasadnia podaniem

konkretnych okoliczności faktycznych, które skądinąd w ogóle nie zostały

wymienione w oświadczeniu rozwiązującym umowę o pracę. Tymczasem tak

opisana potrzeba wykładni nie spełnia wymagań z art. 393 § 1 k.p.c. Poza tym

zauważenia wymaga, że problematyka zasadności rozwiązania umowy o pracę za

wypowiedzeniem

była

przedmiotem

wszechstronnych

rozważań

Sądu

Najwyższego. Szczególne znaczenie należy przypisać uchwale pełnego Składu

Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 czerwca 1985 r. (III PZP 10/85,

OSNCP z 1985 r., Nr 11, poz. 164) zawierającej wytyczne dotyczące stosowania

art. 45 § 1 k.p. Sąd Najwyższy wielokrotnie zajmował również stanowisko w kwestii

„utraty zaufania” jako przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę (por. wyrok SN z

dnia 16 marca 1998 r., I PKN 565/97, OSNAPiUS z 1998 r. nr 18, poz. 534; wyrok z

dnia 7 września 1999 r., I PKN 257/99, OSNAPiUS z 2001 r. nr 1, poz. 14), którą to

pozwany podał w wypowiedzeniu umowy o pracę. W tym świetle nie powstaje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy nie dopatruje się również nieważności

postępowania, gdyż pozwany nie był pozbawiony możliwości obrony swoich praw i

był reprezentowany przez odpowiedniego pełnomocnika. Jeśli chodzi zaś o

przesłankę oczywistości naruszenia prawa, to można o niej mówić wyłącznie

wówczas, gdy naruszenie prawa jest „stwierdzalne” bez potrzeby wnikliwego

badania sprawy (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00). W przedmiotowym stanie

faktycznym niniejszy warunek również nie został spełniony.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c.

orzekł jak w sentencji.

kc