Supreme Court quashes labor court verdict for breach of non-compete agreement due to failure to assess employer's right to terminate without notice.

Sygn. akt II PK 191/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krystyna Bednarczyk

SSN Herbert Szurgacz

Protokolant Małgorzata Beczek

w sprawie z powództwa H. […] Sp. z o.o. z siedzibą w D.

przeciwko M. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 26 stycznia 2005 r.,

kasacji pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 26 lutego 2004 r., sygn. akt III APa […],

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w

P. do ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi orzeczenie

o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

H. […] Spółka z o. o. w D. wniosła przeciwko M. K. powództwo o

odszkodowanie z tytułu naruszenia umowy o zakazie konkurencji w czasie trwania

stosunku pracy. Wyrokiem z dnia z dnia 14 października 2003 r. Sąd Okręgowy

Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. powództwo oddalił. Podstawę

rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia.

W dniu 6 listopada 1997 r. strony zawarły umowę o pracę. Pozwany został

zatrudniony u powódki na stanowisku menedżera na czas nie określony. Strony

ustaliły 6-cio miesięczny okres wypowiedzenia. Pozwany zobowiązał się do nie

prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie działalności pracodawcy.

Umowa zobowiązywała pracownika także do powiadomienia pracodawcy o

podjęciu działalności dodatkowej poza zakresem opisanym w umowie (§ 9 ust. 1)

niezależnie od jej rodzaju. Zwolnienie pracownika z obowiązku świadczenia pracy

w okresie wypowiedzenia nie zwalniało go z zakazu podejmowania i prowadzenia

działalności konkurencyjnej. W czasie, gdy pozwany był zatrudniony u powódki,

przedmiotem jej działalności był import, eksport oraz handel wewnątrzkrajowy

rurami, kształtkami i sprzęgłami a także surowcami oraz innymi materiałami

potrzebnymi do produkcji rur, kształtek i sprzęgieł; produkcja kształtek i sprzęgieł i

innych dóbr przemysłowych; import, eksport oraz handel wewnątrzkrajowy

maszynami i innymi dobrami przemysłowymi, obsługa serwisowa sprzedawanych

maszyn i dóbr przemysłowych. Do obowiązków pozwanego należał nadzór nad

sprzedażą

prowadzoną

przez

przedstawicieli

regionalnych.

W

związku

z

zatrudnieniem w Spółce pozwany był w posiadaniu informacji dotyczących

planowanych inwestycji i przetargów, między innymi tworzenia nowego zakładu

produkcyjnego Spółki w D. Pismem z dnia 29 marca 2002 r. pozwany wypowiedział

umowę o pracę z dniem 30 marca 2002 r., z zachowaniem umówionego okresu

wypowiedzenia.

W dniu 24 kwietnia 2002 r. pozwany zarejestrował w Urzędzie Miasta w R.

działalność gospodarczą pod firmą "A. […]" K. M. O fakcie tym pozwany nie

poinformował powódki. Stosunek pracy z pozwanym rozwiązał się z dniem 30

września 2002 r. W trakcie okresu wypowiedzenia pozwany otrzymywał

wynagrodzenie w kwocie 39.611 zł. miesięcznie oraz odszkodowanie z tytułu

umowy o zakazie konkurencji. W lipcu 2003 r. powódka powzięła wiadomość, że

pozwany od dnia 1 lipca 2003 r. jest prezesem zarządu spółki A. obecnie A. […] w

G., największego konkurenta spółki powodowej na rynku wieloprzekrojowych rur

kanalizacyjnych.

Sąd Okręgowy oddalił powództwo uznając, że pozwany naruszył zakaz

konkurencji w czasie trwania stosunku pracy, ale pracodawca nie wykazał szkody

pozostającej w związku przyczynowym z tym naruszeniem. Powódka jako

odszkodowania dochodziła zwrotu wypłaconego pozwanemu wynagrodzenia za

pracę za okres wypowiedzenia. Powódka twierdziła, że gdyby pozwany dopełnił

obowiązku wynikającego z umowy o pracę i poinformował powódkę o prowadzonej

działalności gospodarczej od kwietnia 2002 r. to wówczas zaistniałyby przesłanki

do rozwiązania z pozwanym umowy o pracę bez wypowiedzenia i powódka nie

wypłaciłaby pozwanemu żadnych świadczeń wynikających z umowy o pracę. Takie

następstwa działania pozwanego nie zostały – zdaniem Sądu wykazane.

W apelacji od powyższego wyroku powódka wniosła o jego zmianę i zasądzenie od

pozwanego kwoty 206.274,30 zł. Apelacja wskazywała:

naruszenie art. 114 k.p. w związku z art. 122 k.p. przez błędne przyjęcie, że powód

nie poniósł szkody wskutek działania pozwanego;

naruszenie art. 8 k.p. przez niezastosowanie tego przepisu, oraz

naruszenie art. 233 k.p.c. przez błędne. przyjęcie, że działalność gospodarcza

podjęta przez pozwanego nie jest działalnością konkurencyjną w stosunku do

powoda.

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2004 r. Sąd Apelacyjny Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w P. na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok Sądu

Okręgowego i zasądził od pozwanego na rzecz powódki żądaną przez nią kwotę

206.274,30 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 6 września 2003 r. Za zasadny

Sąd Apelacyjny uznał zarzut naruszenia art. 114 k.p. w związku z art. 122 k.p.

Sąd II instancji stwierdził, że umowa zawarta między stronami dopuszczała

możliwość prowadzenia przez pracownika działalności konkurencyjnej w stosunku

do działalności pracodawcy, ale tylko za zgodą pracodawcy. § 9 ust. 2 umowy

zobowiązywał z kolei pracownika do powiadomienia pracodawcy o podjęciu

jakiejkolwiek działalności innej niż opisana w § 9 ust. 1 zawartej umowy. W ten

sposób, zdaniem Sądu II instancji, pracodawca chciał zapewnić sobie możliwość

oceny, czy podjęta przez pracownika działalność jest działalnością konkurencyjną.

Sąd II instancji za bezsporny uznał fakt, że pozwany nie powiadomił powódki o

podjętej w kwietniu 2002 r. działalności gospodarczej, a więc w czasie kiedy strony

pozostawały w stosunku pracy. Zdaniem Sądu pozwany nie zawiadamiając

powódki o podjęciu działalności gospodarczej uniemożliwił jej ocenę, czy podjęta

przez niego działalność naruszała interesy Spółki. W ten sposób pozwany naruszył

postanowienia umowy o zakazie konkurencji, co uprawniało pracodawcę do

rozwiązania z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia. Pozwany naruszając

postanowienia umowy o zakazie konkurencji świadomie i umyślnie nie wykonał

obowiązku pracowniczego, co doprowadziło do powstania szkody w wysokości

wypłaconego mu wynagrodzenia. Zdaniem Sądu II instancji przyjęcie odmiennej

oceny przez Sąd I instancji oznaczałoby akceptację nagannego działania

pozwanego „i absolutną bezskuteczność umów o zakazie konkurencji w zakresie

ochrony interesów pracodawcy”. Przyjmując takie założenia Sąd Apelacyjny uznał,

że bezcelowe jest ustalenie tego czy działalność gospodarczą podjęta w kwietniu

2002 r. przez pozwanego była konkurencyjna dla powódki oraz czy hipotetyczne

rozwiązanie umowy o pracę zostałoby uznane za zgodne z prawem przez sąd

pracy gdyby zostało zaskarżone przez pozwanego.

Sąd II instancji nie podzielił twierdzeń strony pozwanej, które miałyby

usprawiedliwić przekonanie pozwanego o trzymiesięcznym okresie wypowiedzenia.

Sąd stwierdził, że ustalony przez strony sześciomiesięczny termin nie narusza

przepisów kodeksu pracy.

W kasacji pozwanego od powyższego wyroku wniesiono o jego zmianę i

oddalenie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania lub też o uchylenie

wyroków sądów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi Okręgowemu w P. Kasacja została oparta na obu podstawach określonych

w art. 3931 k.p.c. W zakresie przepisów prawa materialnego (art. 393 1 pkt 1 k.p.c.)

zostały przedstawione zarzuty dotyczące naruszenia:

1) art. 1011 § 1 k.p. w związku z art. 10 k.p. i art. 65 Konstytucji - przez błędną jego

wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zakresie przyjęcia, iż zawarty w

umowie o pracę obowiązek informacyjny pracownika (pozwanego) ujęty w

klauzuli o działalności dodatkowej (§ 9 ust.2 umowy) – jest objęty zakresem

zakazu konkurencji z art. 1011 § l k.p., a skonkretyzowanym w klauzuli o zakazie

konkurencji będącej częścią umowy o pracę (§ 9 ust. 1 umowy) niezależnie, iż

umowa ta przewiduje klauzulę o działalności dodatkowej - w sytuacji, gdy

działalność

gospodarcza

pracownika

nie

była

konkurencyjna

wobec

pracodawcy;

2) art. 1011 § 1 i 2 w związku z art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. - przez jego błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, iż samo rozpoczęcie

własnej działalności gospodarczej przez pozwanego niekonkurencyjnej w

stosunku do pracodawcy w trakcie trwania okresu wypowiedzenia - stanowi

naruszenie zakazu konkurencji i uzasadnia rozwiązanie stosunku pracy bez

wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. - w sytuacji, gdy pracodawca zrzekł

się dyspozycyjności pracownika przez zwolnienie go z obowiązku świadczenia

pracy w okresie wypowiedzenia umowy o pracę;

3) art. 52 § 1 pkt 1 k.p. - przez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, iż w

ustalonym i bezspornym stanie faktycznym tj. w sytuacji gdy działalność

prowadzona przez pozwanego nie była konkurencyjna w stosunku do

działalności powoda, powód miał prawo skutecznie rozwiązać z pozwanym

umowę o prace bez wypowiedzenia;

4) art. 52 k.p. - przez jego błędne zastosowanie, wyrażające się w pominięciu, iż w

ustalonym stanie faktycznym nie zachodzą wszystkie przesłanki rozwiązania

umowy o pracę bez wypowiedzenia, a w szczególności: przesłanki ciężkiego

naruszenia obowiązków pracowniczych;

5) niezastosowania art. 52 § 2 k.p. wobec istnienia w materiale sprawy

okoliczności, iż powód dowiedział się o fakcie prowadzenia działalności

gospodarczej przez pozwanego już w maju 2002 r. - na konferencji

organizowanej przez P. […] spółkę z o. o., co oznacza, że upłynął termin

jednego

miesiąca

uprawniający

powodową

uregulowania zawartego w art. 52 § 1 k.p.;

spółkę

do

skorzystania

z

6) art. 114 k. p. w związku z art. 122 k.p. oraz art. 116 k.p. - przez błędną jego

wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - wyrażające się w przyjęciu, iż szkodą

powoda jest wypłacone wynagrodzenie pozwanemu w okresie wypowiedzenia

mimo, że powódka nie wykazała, iżby zaniechanie przez pozwanego obowiązku

informacyjnego o działalności dodatkowej spowodowało szkodę w jej majątku;

7) art. 361 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz w związku z art. 114 i art. 122

k.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - wyrażające się w

uznaniu, iż pomiędzy nie poinformowaniem przez pozwanego o rozpoczęciu

prowadzenia własnej niekonkurencyjnej w stosunku do powódki działalności

gospodarczej, pomimo istnienia takiego obowiązku w umowie o pracę, a

wypłaceniem przez powódkę wynagrodzenia w okresie wypowiedzenia istnieje

związek przyczynowy uzasadniający odpowiedzialność pozwanego;

8) niezastosowanie art. 8 k.p. w związku z art. 10 k.p. i art. 65 Konstytucji i

pominięcie faktu, iż powód żądając zapłaty odszkodowania, odpowiadającego

wypłaconemu nienależnie wynagrodzeniu za okres wypowiedzenia, czyni to w

sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i zasadą wolności pracy,

gdyż sam powód zwolnił pozwanego z obowiązku świadczenia pracy w okresie

wypowiedzenia - czym dał wyraz rezygnacji z pełnej dyspozycyjności

pracownika w okresie wypowiedzenia, a podjęta przez pozwanego działalność

gospodarcza była niekonkurencyjna wobec pracodawcy.

W zakresie podstawy dotyczącej prawa procesowego w kasacji wskazano na

naruszenie następujących przepisów.

1) art. 382 k.p.c. w związku z art. 233 i 316 k.p.c. - przez pominięcie przy

orzekaniu, istniejącej w materiale dowodowym okoliczności, iż powód już w

maju 2002 r. dowiedział się o prowadzeniu własnej działalności gospodarczej

przez pozwanego - w wyniku udziału swego dyrektora generalnego sprzedaży

Jacka Głowackiego na tej samej co pozwany konferencji organizowanej przez

P. […], co w razie uwzględnienia tego faktu musiałoby spowodować uznanie

rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 Kodeksu Pracy za bezzasadne z

uwagi na upływ terminu 1-go miesiąca dla złożenia tego oświadczenia;

2) art. 382 k. p.c. w związku z art. 233 i art. 231 oraz art. 316 k.p.c. i art. 45

Konstytucji – przez pominięcie przez sąd rozpoznania istotnej w sprawie kwestii,

iż w ustalonym w sprawie stanie faktycznym rzeczywiście można mówić, że

zostały spełnione wszelkie przesłanki zastosowania art. 52 k.p. upoważniające

powoda do rozwiązania umowy pracę bez wypowiedzenia, a w szczególności

czy udowodnione zostało przez powoda, że niepowiadomienie o podjęciu

własnej działalności gospodarczej przez pozwanego (niekonkurencyjnej dla

powoda) przy jednoczesnym zwolnieniu pozwanego z obowiązku świadczenia

pracy w okresie wypowiedzenia stanowi ciężkie naruszenie obowiązków

pracowniczych przez pozwanego;

3) art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 382 i 391 k.p.c. - przez przekroczenia granic

swobodnej oceny materiału sprawy - przejawiające się z jednej strony w

przyjęciu za swój stan faktyczny ustalony przez Sąd I Instancji, z którego

wynika, że działalność gospodarcza podjęta przez pozwanego nie była

konkurencyjna w stosunku do działalności powoda, a z drugiej strony, że

powódka byłaby uprawniona do rozwiązania stosunku pracy z pozwanym bez

wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. jedynie z tego faktu, iż pozwany

nie powiadomił o podjęciu tej działalności powoda, mimo, iż działalność ta nie

była objęta zakazem konkurencji a jedynie nakazem wykonania obowiązku

informacyjnego;

4) art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 232 k.p.c. i w związku z art. 382 k.p.c. przez

przekroczenie zakresu zasady swobodnej oceny materiału dowodowego i

przyjęcie za udowodnione założenia, iż gdyby powódka wiedziała o podjętej

przez pozwanego działalności gospodarczej rozwiązałaby z nim na pewno i

skutecznie stosunek pracy bez wypowiedzenia - w sytuacji gdy tej okoliczności

powódka nie udowodniła, a jedynie przedstawiła oświadczenie post factum i w

trybie ewentualnym, iżby tak się właśnie zachowała, co jak pokazuje całość

zebranego w sprawie materiału dowodowego byłoby nie uprawnione z uwagi na

brak wykazania przez powoda spełniania przesłanek z art. 52 § 1 k.p. i

nienaruszenia zakazu konkurencji w okresie wypowiedzenia przez pozwanego;

5) art. 232 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. oraz art. 116 k.p. - wyrażające się w

niedopuszczalnym zwolnieniu powoda (pracodawcy) z ciężaru dowodu co do

faktu powstania szkody, jej rozmiaru oraz przesłanek odpowiedzialności i w

konsekwencji przerzucenie na pozwanego (pracownika) ciężaru wykazania

braku szkody;

6) art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez sporządzenie

uzasadnienia w sposób uniemożliwiający kontrolę kasacyjną tego orzeczenia, w

szczególności, przez nieustalenie faktów, które Sąd Apelacyjny uznał za

udowodnione, niewskazaniu dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla

których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w

szczególności

wyjaśnienie

podstawy

prawnej

wyroku

z

przytoczeniem

przepisów prawa.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że jego podstawę prawną

stanowią przepisy art. 114 i art. 122 k.p. To na podstawie tych przepisów,

uznając że zachodzą wszystkie w nich określone przesłanki Sąd Apelacyjny w

[…] zasądził od pozwanego będącego pracownikiem na rzecz powodowej

Spółki jako pracodawcy odszkodowanie za szkodę w pełnej wysokości.

Rozważając zatem liczne zarzuty kasacji należało skoncentrować uwagę na

tych z nich, które dotyczą podstaw zaskarżonego wyroku, a w szczególności

przyjętych w nim przesłanek zastosowania art. 114 i art. 122 Kodeksu pracy.

Przyjmując powyższe założenie Sąd Najwyższy ocenił podstawy kasacji

przez

sprawdzenie

czy

zachodzi

subsumcyjna

odpowiedniość

między

podstawami wyroku to jest z jednej strony wskazanymi przepisami prawa

materialnego i przyjętymi w wyroku założeniami interpretacyjnymi a z drugiej –

ustalonymi okolicznościami faktycznymi.

Według oceny prawnej zaskarżonego kasacją wyroku Sądu drugiej instancji,

o odpowiedzialności pozwanego za szkodę powodowej Spółki polegającą na

wypłacie pozwanemu wynagrodzenia za pracę w okresie sześciomiesięcznego

wypowiedzenia, rozstrzygają dwie okoliczności. Po pierwsze, ze z winy

umyślnej pozwany nie wykonał zawartego w umowie o pracę obowiązku

powiadomienia pracodawcy o podjęciu działalności gospodarczej i po drugie, że

w konsekwencji tego niepowiadomienia pracodawca nie mógł rozwiązać z

pozwanym stosunku pracy bez wypowiedzenia bo gdyby się o tym dowiedział,

to złożyłby oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia.

Według Sądu Apelacyjnego stanowiło to podstawę wystarczającą do

ustalenia

odpowiedzialności

pozwanego

za

szkodę

określoną

przez

pracodawcę, bez potrzeby ustalenia – jeżeli chodzi o pierwszą przesłankę –

rodzaju działalności gospodarczej jaką zaczął prowadzić pozwany pracownik w

okresie wypowiedzenia umowy o pracę, a jeżeli chodzi o drugą przesłankę –

bez potrzeby oceny skuteczności przewidywanego oświadczenia pracodawcy o

rozwiązaniu umowy o pracę w trybie art. 52 k.p.

Sąd Najwyższy podzielił zawartą w kasacji pozwanego krytykę powyższych

założeń oceny prawnej zaskarżonego wyroku.

Źródłem – jak się wydaje – wadliwej oceny prawnej wyroku jest brak

uchwycenia zasadniczych – prawnie istotnych – elementów związku pomiędzy

stwierdzonym uchybieniem pracownika a faktem wypłacenia pracownikowi

wynagrodzenia za pracę które pracodawca uznał za swoją szkodę. Problem,

który Sąd Apelacyjny wadliwie rozwiązał dotyczy związku przyczynowego.

Stosownie

do

art.

i

art.

k.p.

konstytutywnym

warunkiem

odpowiedzialności pracownika za szkodę wyrządzoną pracodawcy jest to, że

wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych

z winy pracownika została wyrządzona szkoda pracodawcy i chodzi tu o

normalne następstwa niewykonania obowiązków pracowniczych.

Jeżeli – poprzestając na podstawie, faktycznej wyroku – przyjęlibyśmy, że

normalnym

następstwem

zaniedbania

pozwanego

stała

się,

sytuacja

pozbawienia pracodawcy możliwości podjęcia oświadczenia woli co do

rozwiązania umowy o pracę to takie następstwo samo przez się nie ma wartości

majątkowej, a nie miałoby cech szkody także ustalenie, (które zdaje się

uwzględniać wyrok), że gdyby pozwany pracownik powiadomił o podjęciu

własnej działalności gospodarczej to pracodawca zdecydowałby się na złożenie

mu oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie art. 52 k.p. Wszak to

nie samo oświadczenie woli pracodawcy albo jego brak spowodawały – w

ramach normalnego związku przyczynowego – następstwa „majątkowe”

(szkodę), ale następstwa takie mogły przynieść dopiero skutki prawne

oświadczenia woli pracodawcy. To znaczy o szkodzie pracodawcy, wynikającej

ze spowodowania, ze nie złożył on oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o

pracę

bez

wypowiedzenia

możnaby

mówić

w

kontekście

związku

przyczynowego z zaniechaniem pracownika dopiero w razie skuteczności

prawnej takiego hipotetycznie pomyślanego oświadczenia woli pracodawcy.

Taką skuteczność uzyskiwałoby nie każde oświadczenie pracodawcy ale tylko

oświadczenie zgodne z prawem, w szczególności z określonymi w art. 52 § 1 i §

2 k.p. warunkami rozwiązania umowy o pracę, bez wypowiedzenia. W tym

kontekście

stanowi

naruszenie

art.

i

art.

Kodeksu

pracy

zdystansowanie się Sądu Apelacyjnego od oceny prawnej, według art. 52 § 1 i §

2 k.p. – oświadczenia woli pracodawcy, które on podjąłby gdyby pracownik

powiadomił o podjęciu działalności gospodarczej.

Również

niezrozumiałe

jest

pominięcie

w

podstawie

faktycznej

rozstrzygnięcia o dochodzonym w sprawie roszczeniu, wyjaśnienia okoliczności

zarzuconego pozwanemu uchybienia obowiązkom pracowniczym. Pracodawca

dochodząc szkody wynikającej z bezpodstawnego wypłacenia pozwanemu

wynagrodzenia za pracę powinien wykazać, że stratę tę poniósł dlatego, że

zachodziły prawne warunki do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia,

w

szczególności

na

skutek

ciężkiego

naruszenia

przez

pracownika

podstawowych obowiązków pracowniczych (por. art. 52 § 1 pkt. 1 k.p.). Nie jest

zrozumiałe dlaczego Sąd Apelacyjny uznał, że nie jest potrzebne wyjaśnienie

okoliczności faktycznych, które pozwoliłyby na ustalenie tego jakich obowiązków

(czy podstawowych) dotyczy zaniedbanie pozwanego i czy było to ciężkie

naruszenie. Taka ocena zaskarżonego wyroku budzi szczególne zastrzeżenia

ze względu na ustalenia dokonane przed Sądem pierwszej instancji , że

pozwany zaczął prowadzić działalność gospodarczą w okresie wypowiedzenia

umowy o pracę w sytuacji gdy pracodawca zwolnił go z obowiązku świadczenia

pracy. Należało więc ocenić, stanowisko pozwanego, że jego działalność

gospodarcza, nie spowodowała naruszenia dobra pracodawcy, na przykład w

zakresie dyspozycyjności pracownika. Oczywiście istotne z tego punktu

widzenia jest to jakiego rodzaju działalność gospodarczą podjął pozwany, czy

mogła ona wkraczać w zakres działalności gospodarczej pracodawcy.

Z powyższych przyczyn uznając zasadność podstaw kasacji wskazujących

na wadliwe zastosowanie art. 114 i art. 122 k.p. bez wyjaśnienia przesłanek tych

przepisów Sąd Najwyższy orzekł w myśl art. 3931 § 1 k.p.c.