II PK 170/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 170/08

POSTANOWIENIE

Dnia 23 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa J. S.

przeciwko Starostwu Powiatowemu w L.

o przywrócenie do pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 23 października 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w L.

z dnia 28 lutego 2008 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w L. oddalił apelację powoda J. S. od wyroku Sądu Rejonowego w L.

z dnia 4 stycznia 2008 r. oddalającego powództwo w sprawie przeciwko Starostwu

Powiatowemu w L. o przywrócenie do pracy na stanowisku kserografisty. W

uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że § 35 Regulaminu Organizacyjnego

Starostwa Powiatowego w L. stanowił bezpośrednie umocowanie wicestarosty do

zastępowania starosty podczas jego nieobecności w pracy (z powodu urlopu,

choroby) i nie wymagał udzielenia wicestaroście odrębnego pełnomocnictwa.

Oznaczało to, że przysługujące staroście kompetencje do wypowiadanie stosunku

pracy przysługiwały – w przypadkach jego nieobecności – wicestaroście. Natomiast

kwestia upoważnienia innych osób do wykonywania czynności należących do

starosty jest aktualna jedynie w razie delegacji jego uprawnień innym podmiotom.

W konsekwencji Sądy obu instancji uznały, że wypowiedzenie umowy o pracę

złożone powodowi podczas pobytu starosty na urlopie przez wicestarostę Piotra C.,

bez odrębnego upoważnienia, zostało dokonane przez osobę do tego upoważnioną

w świetle obowiązujących przepisów.

W skardze kasacyjnej na ten wyrok pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie

przepisów prawa materialnego, w szczególności: „art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 22

marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (jednolity tekst Dz.U. z 2001 r. Nr

142, poz. 1593 ze. zm.), § 55 pkt 4 Statutu Powiatu L., § 54 pkt 8 Regulaminu

Organizacyjnego Starostwa Powiatowego L. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd II instancji Sąd Okręgowy w L., że Wicestarosta

Powiatu L. był uprawniony do rozwiązania z powodem J. S. umowy o pracę oraz

niewłaściwe

zastosowanie

§

Regulaminu

Organizacyjnego

Starostwa

Powiatowego w L..” Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi wskazano jej

oczywiste uzasadnienie z uwagi na treść powołanego w podstawie skargi art. 4 pkt

4 ustawy o pracownikach samorządowych, podkreślając, „że istnieje precyzyjnie

wskazana reprezentacja pracodawców samorządowych do dokonywania czynności

z zakresu prawa pracy, która z kolei wyklucza możliwość podejmowania tego

rodzaju czynności przez jakiekolwiek inne osoby poza starostą.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna, ponieważ w judykaturze przyjmuje

się, że skuteczna jest czynność rozwiązująca stosunek pracy podjęta nawet przez

niewłaściwy lub formalnie nieuprawniony organ pracodawcy, jeżeli pracodawca

podtrzymuje czynności potwierdzające ustanie stosunku pracy (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 16 czerwca 1999 r., I PKN 117/99, OSNP 2000 nr 17, poz.

646). Oznacza to, że skuteczne jest rozwiązanie stosunku pracy przez podmiot,

którego kompetencja do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy nie jest

jednoznacznie wyłączona, a pracodawca potwierdza skutek rozwiązania stosunku

pracy, chociażby wdając się w spór przez sądem pracy. Przekładając to na grunt

rozpoznawanej sprawy nie może podlegać kwestii, że wicestarosta jest uprawniony

do dokonywania czynności w sprawach pracowniczych w zastępstwie starosty w

czasie nieobecności starosty w pracy, zwłaszcza gdy pracodawca zaakceptował

ustanie stosunku pracy powoda. Natomiast wykluczone było zaakceptowanie

odmiennej koncepcji skarżącego, bo to oznaczałoby nieuprawnione i nieracjonalne

pozbawienie pracodawcy (blokadę) uprawnień do dokonywania przez wicestarostę

czynności z zakresu prawa pracy w przypadkach nieobecności starosty. Ponadto

wniosek skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jako „oczywiście

uzasadnionej” był chybiony także dlatego, że taka kwalifikacja jest usprawiedliwiona

tylko wówczas, gdy oczywiste uzasadnienie skargi jest widoczne primae facie, tj.,

od razu i bez wnikania w szczegóły sprawy oraz bez potrzeby dokonywania

wnikliwej wykładni przepisów prawa, co w rozpoznawanej sprawie nie miało

miejsca.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na

podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

/tp/