II PK 164/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 164/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa Marii N.

przeciwko Gminie R.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 listopada 2010 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 10 lutego 2010 r.,

I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

II. zasądza od Marii N. na rzecz Urzędu Gminy w R. kwotę 900

(dziewięćset) zł tytułem kosztów wywołanych wniesieniem

skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację Marii N.

od wyroku z dnia 3 grudnia 2009 r. Sądu Rejonowego, którym oddalono jej

powództwo przeciwko Urzędowi Gminy w R. o odszkodowanie z tytułu mobbingu.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powódka zarzuciła naruszenie

prawa materialnego, tj.: 1) art. 183a § 1 k.p., 183b § 1 pkt 2 k.p. oraz art. 183d § 1

k.p., przez oddalenie powództwa o odszkodowanie mimo ustaleń, iż powódka

otrzymała na przestrzeni lat 2007 i 2008 niższe podwyżki niż kierownictwo

pozwanego Urzędu oraz ogół pracowników; 2) art. 6 k.c., przez przyjęcie, że

pozwany Urząd wykazał, iż dokonane zróżnicowanie podwyżek miało uzasadnienie

w przebiegu pracy poszczególnych pracowników na przestrzeni lat 2007 i 2008; 3)

art. 481 § 1 k.c., przez nie zasądzenie na rzecz powódki ustawowych odsetek w

kwocie 650,96 zł za opóźnienie w wypłacie odprawy emerytalnej; 4) art. 354 § 2

k.c., przez przyjęcie, że złożone przez powódkę dokumenty o przyznaniu emerytury

nie dawały podstawy do wypłaty odprawy emerytalnej, co - zdaniem Sądu świadczy o braku współpracy powódki z pozwanym w zakresie wykonania

zobowiązania; 5) art. 252 k.p.c., przez przyjęcie, iż wszystkie pisma sporządzone

przez pozwaną mają walor dokumentu urzędowego.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego

wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

drugiej instancji.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniony został - z

powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. - stwierdzeniem, że „rozpoznanie

skargi kasacyjnej ma istotne znaczenie dla kształtowania kryteriów oceny równego

traktowania pracowników w zakresie wynagrodzenia, bowiem w chwili obecnej

panuje znaczna dowolność w ich stosowaniu i dowolność ich interpretacji; istotne

znaczenie ma też ustalenie wzajemnego stosunku stosowanych kryteriów i

ważności lub nadrzędności jednych na drugimi; w szczególności z punktu widzenia

pracowników precyzyjne ustalenia tych kryteriów da możliwość szybkiego

zorientowania co do występowania dyskryminacji płacowej”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

oznaczenie zaskarżonego orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienie (pkt 2), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

jego uzasadnienie (pkt 3) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4).

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga więc, aby wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej stanowił odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno

nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 398 9

§ 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Spełnienie

wymagania z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. powinno zatem przybrać formę

wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące

w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one

ustawowemu katalogowi przesłanek.

Uzasadnienie

wniosku

o

przyjęcie

niniejszej

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania nie spełnia powyższych wymagań już tylko dlatego, że skarżąca,

poprzestając jedynie na odwołaniu się do przesłanek określonych w art. 398 9 § 1

pkt 2 i 4 k.p.c. (potrzeba wykładni przepisów prawnych oraz oczywista zasadność

skargi kasacyjnej), nie tylko, że nie przedstawia jakiegokolwiek wywodu prawnego

dla wykazania ich istnienia, ale nawet nie wskazuje przepisu prawa wymagającego

interpretacji Sądu Najwyższego, lub którego obraza przez Sąd drugiej instancji jest

tego rodzaju, że w sposób oczywisty (prima facie) stanowi o zasadności skargi

kasacyjnej. Należy mieć na względzie, że Sąd Najwyższy nie tylko nie jest

obowiązany, ale także uprawniony do domyślania się, o którą normę skarżącemu

chodzi i wyręczania go w formułowaniu i wykazywaniu istnienia przesłanek

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.