II PK 15/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 15/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z powództwa J. Ć.

przeciwko Specjalnemu Ośrodkowi Szkolno - Wychowawczemu w S.

o zapłatę,,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.

z dnia 7 października 2004 r., sygn. akt III APa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w P. wyrokiem z dnia 7 października 2004 r. (III APa …/04)

oddalił apelację powódki – J. Ć. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 26 marca 2004 r. (VI P …/04) oddalającego

jej powództwo przeciwko Specjalnemu Ośrodkowi Szkolno-Wychowawczemu w S.

o wynagrodzenie i zadośćuczynienie.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 7

października 2004 r. pełnomocnik powódki zarzucił naruszenie art. 111 k.p. i art. 113

k.p. „poprzez niewłaściwe ich niezastosowanie polegające na ustaleniu, iż

okoliczności przedstawione przez powódkę, nie stanowią okoliczności objętych

dyspozycją

wskazanych

przepisów”

oraz

art.

k.p.c.

„poprzez

nie

przeprowadzenie postępowania dowodowego i w konsekwencji wydanie orzeczenia

bez wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy.” Równocześnie, jako

okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania pełnomocnik powódki

wskazał „konieczność dokonania rozstrzygnięcia, co do istotnego zagadnienia

prawnego odnoszącego się do wykładni art. 23 k.c. w relacji z art. 11 1 k.p. i art. 113

k.p. (...), bowiem umożliwiłoby wskazanie, czy rażące naruszenie dóbr osobistych

pracownika chronionych w art. 111 k.p. i art. 113 k.p. chronione jest w sposób

nieograniczony również na podstawie art. 23 k.c., czy też ochrona powyższych

wartości ograniczona pozostaje jedynie przepisami prawa pracy.” W konsekwencji,

w kasacji sformułowany został wniosek o „zmianę zaskarżonego wyroku Sądu

Okręgowego i Apelacyjnego przez uwzględnienie powództwa oraz o zasądzenie od

pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu za postępowanie za

wszystkie instancje” lub o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi Apelacyjnemu w P. do ponownego rozpatrzenia i orzeczenia o kosztach

procesu za wszystkie instancje.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym określonym

w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.– a contrario),

bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2

k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo”

albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację

nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku

ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu

temu w żadnym razie nie czyni zadość lakoniczne wskazanie w petitum kasacji –

jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – na „konieczność dokonania

rozstrzygnięcia, co do istotnego zagadnienia prawnego odnoszącego się do

wykładni art. 23 k.c. w relacji z art. 111 k.p. i art. 113 k.p. (...), bowiem umożliwiłoby

wskazanie, czy rażące naruszenie dóbr osobistych pracownika chronionych w art.

111 k.p. i art. 113 k.p. chronione jest w sposób nieograniczony również na podstawie

art. 23 k.c., czy też ochrona powyższych wartości ograniczona pozostaje jedynie

przepisami prawa pracy.”

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1

k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004

r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w

sentencji.

Teza:

Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających

przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) lakoniczne wskazanie

na „konieczność dokonania rozstrzygnięcia, co do istotnego zagadnienia prawnego

odnoszącego się do wykładni art. 23 k.c. w relacji z art. 11 1 k.p. i art. 113 k.p. (...),

bowiem umożliwiłoby wskazanie, czy rażące naruszenie dóbr osobistych

pracownika chronionych w art. 111 k.p. i art. 113 k.p. chronione jest w sposób

nieograniczony również na podstawie art. 23 k.c., czy też ochrona powyższych

wartości ograniczona pozostaje jedynie przepisami prawa pracy.”