II PK 144/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 144/09

POSTANOWIENIE

Dnia 24 września 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa Ł. P.

przeciwko W. I. Sp. z o.o. w W.

o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 września 2009 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w W.

z dnia 13 stycznia 2009 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 900

(dziewięćset) zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w W. w sprawie Ł. P. przeciwko W.I. Spółka z

o.o. w W. o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o

pracę, wyrokiem z 13 stycznia 2009 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu

Rejonowego z 12 czerwca 2008 r.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik powoda wniósł o przyjęcie jej do

rozpoznania ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia

prawnego oraz fakt, że niniejsza skarga jest oczywiście uzasadniona. W jego opinii

istotnym zagadnieniem jest, czy przyczyna powołana przez pracodawcę jako

uzasadnienie rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy, która nie istniała w

chwili wypowiedzenia, a która mogła zaistnieć w przyszłości, może stanowić

uzasadnienie wypowiedzenia umowy o pracę w rozumieniu art. 45 § 1 w związku z

art. 30 § 4 k.p. Istota zagadnienia prawnego sprowadza się zatem do odpowiedzi

na pytanie, czy można przyjąć za rzeczywistą, uzasadniającą i wystarczającą

przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę – likwidację stanowiska pracy, jeżeli to

decyzja pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę antycypuje fakt przyszły i

niepewny w postaci likwidacji stanowiska pracy.

Jako kolejne istotne zagadnienie prawne wnoszący skargę sformułował to,

„na kim spoczywa ciężar dowodu, że wskazana przez pracodawcę w uzasadnieniu

wypowiedzenia umowy o pracę przyczyna jest rzeczywista i konkretna – na

pracowniku

występującym

z

powództwem

o

uznanie

wypowiedzenia

za

bezskuteczne lub o odszkodowanie, czy też na pozwanym pracodawcy.”

Niezależnie od ww. istotnych zagadnień prawnych występujących w sprawie

niniejszą skargę jej Autor przedstawił jako oczywiście uzasadnioną, gdyby kwestię

rozkładu ciężaru dowodu uznać nie za istotne zagadnienie prawne, ale za kwestię

już wystarczająco przesądzoną w orzecznictwie i literaturze. Przemawia za tym

fakt, że Sąd Okręgowy w sposób oczywiście błędny przyjął rozkład ciężaru dowodu

w zakresie wykazania faktu istnienia przyczyny wypowiedzenia powodowi umowy o

pracę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność

postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w

sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek.

Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym trzeciej

instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem

zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze

skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości

stosowania

prawa,

nie

będąc

instrumentem

weryfikacji

trafności

ustaleń

faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w

sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej

publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia

orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.

Przedstawione przez Autora skargi zagadnienia prawne, nie spełniają

wymagań definicji istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1

k.p.c. Zgodnie z ustalonym poglądem Sądu Najwyższego, istotne zagadnienie

prawne występuje, gdy istniejące w rozpoznawanej sprawie zagadnienie prawne

ma znaczenie dla rozwoju prawa lub ma znaczenie precedensowe dla

rozstrzygania innych podobnych spraw. Celem przedsądu jest umożliwienie Sądowi

Najwyższemu

selekcji

spraw

z

punktu

widzenia

potrzeby

angażowania

najwyższego organu sądowego w sprawy małej rangi i skupienie się na sprawach

najpoważniejszych.

Przedstawione

przez

wnioskodawcę,

jako

okoliczność

uzasadniająca przyjęcie kasacji do rozpoznania, zagadnienie nie jest istotnym

zagadnieniem

prawnym.

Kwestia

zaistnienia

przyczyny

wypowiedzenia

w

przyszłości została już szeroko wyjaśniona w orzecznictwie sądowym. Jeden z

wyroków, który się do tego problemu odnosi, to jest wyrok SN z 12 grudnia 2001 r. i

PKN 733/00, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Zbiór Urzędowy Izba Pracy,

Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 2003/23/569, został zresztą

powołany w skardze (zob ponadto również: wyrok SN z dnia 29 marca 2001 r., I

PKN 325/00, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych, 2003, nr 1, poz. 8; wyrok SN z dnia 23 lipca 2008 r., I

PK 310/07, niepubl.; wyrok SN z dnia 13 października 1999 r., I PKN 290/99,

Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych, 2001, 4, 110, Monitor Prawniczy, 2001, 6, 363, Prawo Pracy, 2001, 4,

31 [notka]; postanowienie SN z dnia 16 grudnia 2002 r., I PK 168/02, niepubl.). Nie

można uznać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 398 9 § 1

pkt 1 k.p.c.), jeżeli sformułowany w jego ramach problem został wyjaśniony w

jednolitym i utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego, a skarżący nie wskazuje

żadnych argumentów prawnych uzasadniających możliwość odmiennej jego oceny

(zob. postanowienie SN z dnia 18 stycznia 2008 r., II PK 277/07).

Powyższą

argumentację

należy

również

odnieść

do

zagadnienia

odnoszącego się do kwestii rozkładu ciężaru dowodu

Skarga nie jest również oczywiście uzasadniona. Nie wiadomo, na czym w

przekonaniu Autorki skargi ta oczywista zasadność miałaby polegać. Wskazuje

ona, że Sąd Okręgowy w sposób oczywiście błędny przyjął rozkład ciężaru dowodu

w zakresie wykazania faktu istnienia przyczyny wypowiedzenia powodowi umowy o

pracę. Jednocześnie pełnomocniczka powoda nie wyjaśnia, na czym polegało to

błędne przyjęcie i dlaczego koliduje z orzeczeniem SN z 9 marca 1977, I PRN

17/77. Sąd Najwyższy nie musi się domyślać ani szukać w aktach sprawy

wyjaśnienia i potwierdzenia tez skarżącego zgłaszanych w uzasadnieniu wniosku o

przyjęcie skargi do rozpoznania, lecz powinno to być przedstawione przez

profesjonalnego pełnomocnika, sporządzającego skargę (postanowienie SN z dnia

6 listopada 2001 r., IV CZ 185/01; postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2001 r., II

CZ 28/01; postanowienie SN z dnia 6 listopada 2001 r., IV CZ 156/01;

postanowienie SN z dnia 30 listopada 2001 r., I CZ 173/01). Pełnomocnik strony

skarżącej najwyraźniej tego obowiązku nie wykonał.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.