II PK 14/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 14/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z powództwa I.W.

przeciwko Krajowej Stacji Chemiczno - Rolniczej w W. Okręgowej Stacji Chemiczno

- Rolniczej w K.

o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne,,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 29 października 2004 r., sygn. akt IV Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 29 października 2004 r. (IV Pa …/04)

oddalił apelację powódki – I. W. od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 6 sierpnia

2004 r. (IV P ../04) oddalającego jej powództwo przeciwko Krajowej Stacji

Chemiczno-Rolniczej w W. – Okręgowej Stacji Chemiczno-rolniczej w K. o uznanie

wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 29

października 2004 r. pełnomocnik powódki zarzucił naruszenie: po pierwsze – art.

30 § 4, art. 38 § 1 i art. 8 k.p. przez przyjęcie, że „osiągnięcie wieku emerytalnego

przez pracownika jest w świetle obowiązującego prawa pracy przyczyną

uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę pomimo, że powódka nie miała zamiaru

przejść na emeryturę przed uzyskaniem uprawnień do otrzymania nagrody

jubileuszowej za 40 lat pracy;” po drugie – art. 38 k.p. „przez nie wyjaśnienie

okoliczności związanych z ewentualną ochroną stosunku pracy powódki w zakresie

jej działalności związkowej wynikającą z ustawy z dnia 23.05.1991 r. o związkach

zawodowych oraz ze Statutu NSZZ ‘Solidarność’.” Równocześnie, jako okoliczność

uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania pełnomocnik powódki wskazał

potrzebę udzielenia odpowiedzi pytanie: „czy dotychczasowe orzecznictwo Sądu

Najwyższego zawarte w uchwale pełnego składu IPiUS z dnia 27.06.1985 r., na

które powołuje się strona powodowa oraz Sąd I i II instancji jest nadal aktualne w

zakresie stosowania art. 45 k.p. pomimo zmian ustrojowych.” W konsekwencji, w

kasacji sformułowany został wniosek o „zmianę zaskarżonego orzeczenia II

instancji przez uwzględnienie powództwa w całości z uwzględnieniem zasądzenia

na rzecz powódki od pozwanego kosztów zastępstwa prawnego za II instancję i za

udział w postępowaniu kasacyjnym” ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego

orzeczenia II instancji w całości oraz o uchylenie w całości poprzedzającego go

wyroku Sądu Rejonowego (...) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi

I

instancji

z

uwzględnieniem

kosztów

postępowania

wg

norm

przepisanych.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.– a contrario),

bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2

k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo”

albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację

nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku

ustawowych

sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu

temu w żadnym razie nie czyni zadość lakoniczne wskazanie w petitum kasacji –

jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – na potrzebę udzielenia odpowiedzi pytanie:

„czy dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego zawarte w uchwale pełnego

składu IPiUS z dnia 27.06.1985 r., na które powołuje się strona powodowa oraz

Sąd I i II instancji jest nadal aktualne w zakresie stosowania art. 45 k.p. pomimo

zmian ustrojowych.”

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1

k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004

r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w

sentencji.

Teza:

Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających

przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) lakoniczne na potrzebę

udzielenia

odpowiedzi

pytanie:

„czy

dotychczasowe

orzecznictwo

Sądu

Najwyższego zawarte w uchwale pełnego składu IPiUS z dnia 27.06.1985 r., na

które powołuje się strona powodowa oraz Sąd I i II instancji jest nadal aktualne w

zakresie stosowania art. 45 k.p. pomimo zmian ustrojowych.”