II PK 113/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 113/18 POSTANOWIENIE Dnia 16 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa K. D.‎przeciwko Sądowi Okręgowemu w […]‎o ustalenie, wynagrodzenie za pracę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 16 maja 2019 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt VII Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 13 grudnia 2017 r., VIII Pa […] Sąd Okręgowy w P. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w P. z 19 sierpnia 2014 r., V P […], zasądzający na rzecz K. D. (powód) od Sądu Okręgowego w P. (pozwany) wyrównanie wynagrodzenia do stawki awansowej VI od 1 listopada 2010 r. wraz z ustawowymi odsetkami i oddalający powództwo w pozostałym zakresie, w ten sposób, że oddalił powództwo w całości.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniósł powód, zaskarżając go w całości.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance nieważności postępowania, której powód upatruje w braku możliwości obrony swoich praw z uwagi na niedostarczenie mu odpisu skargi kasacyjnej, co w ocenie powoda powinno skutkować odstąpieniem od wykładni przyjętej w wyroku Sądu Najwyższego z 14 lutego 2017 r., II PK 365/15 (LEX nr 2255421), gdyż zasada związania wyrokiem kasatoryjnym może obowiązywać tylko stronę, która brała udział w postępowaniu.

Powód podniósł ponadto, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to jest art. 91a § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm., dalej jako u.s.p.) oraz art. 10 ust. 2 ustawy z 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. Nr 56, poz. 459, dalej jako nowelizacja u.s.p.), gdyż przepisy te są interpretowane przez niektóre sądy powszechne odmiennie niż w orzecznictwie Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.W pierwszej kolejności Sąd Najwyższy stwierdza, że nie zachodzi ta przesłanka przyjęcia skargi do rozpoznania, jaką jest nieważność postępowania. Nieważności tej powód upatruje w niedoręczeniu mu odpisu skargi kasacyjnej pozwanego wniesionej w sprawie II PK 365/15. Jak już wyjaśniono w postanowieniu Sądu Najwyższego z 5 września 2017 r., II PO 4/17 (niepublikowany), przesłanka nieważności postępowania z uwagi na pozbawienie strony możności obrony jej praw ukierunkowana jest przede wszystkim na ten etap postępowania sądowego, w którym koncentruje się materiał dowodowy.

Stanowisko skarżącego w kwestii wykładni prawa zostało przedstawione w toku postępowania instancyjnego. Dlatego brak „nowej” argumentacji na etapie postępowania kasacyjnego nie oznacza, że doszło do pozbawienia powoda prawa do obrony. Niezależnie od powyższego, przesłanką przyjęcia skargi do rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. jest nieważność postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, a nie ewentualne uchybienia proceduralne na etapie wcześniejszego rozpoznania wniesionej w danej sprawie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy.Powód nie wykazał również, że zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości.

Stanowisko Sądu Najwyższego jest w zakresie wykładni art. 91a § 3 u.s.p. oraz art. 10 ust. 2 nowelizacji u.s.p. jednolite (wyroki Sądu Najwyższego z 19 września 2017 r., II PK 219/17, LEX nr 2427154; z 11 kwietnia 2017 r., II PK 54/16, LEX nr 2310110; z 5 kwietnia 2017 r., II PK 374/15, LEX nr 2306365; z 14 marca 2017 r., II PK 9/16, LEX nr 2271454; z 14 lutego 2017 r., II PK 365/15, LEX nr 2255421 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 3 listopada 2015 r., III PZP 6/15, OSNP 2017 nr 2, poz.

18) i opiera się na założeniu, zgodnie z którym art. 91a § 3 u.s.p., który wszedł w życie 22 kwietnia 2009 r. na mocy ustawy nowelizującej, znajduje zastosowanie na przyszłość, co oznacza początek biegu 5-cio letniego terminu pracy na danym stanowisku sędziowskim z dniem wejścia w życie tej nowej regulacji, gdyż „wyjściowy” poziom wynagrodzeń zasadniczych sędziów został ustalony na mocy art. 10 ust. 2 tej ustawy. Argumentacja wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, przedstawiona w wykonaniu wezwania przez Sąd Najwyższy do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, nie zawiera żadnego wywodu jurydycznego, z którego wynikałoby, że spełnione są przesłanki zastosowania art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. a