II PK 110/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 110/07

POSTANOWIENIE

Dnia 28 września 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera

w sprawie z powództwa J. G.-S.

przeciwko C. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 września 2007 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W.

z dnia 7 listopada 2006 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w W. – Sąd Pracy wyrokiem z 7 listopada 2006 r., oddalił

apelację powódki J. G. –S. od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z 21 stycznia 2006 r., przeciwko C. Spółce z o.o. w W. o

przywrócenie do pracy.

Pełnomocnik powódki wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku,

zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Jako podstawę skargi kasacyjnej pełnomocnik powódki wskazał naruszenie

prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni art. 45 § 1 k.p w związku z art.

30 § 4 k.p., która doprowadziła do uznania, że wypowiedzenie powódce umowy o

pracę było dopuszczalne jako zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a w

konsekwencji do oddalenia powództwa o przywrócenie do pracy.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w celu

ustalenia, że wykładania sądowa wskazanych w podstawach skargi przepisów

Kodeksu pracy powinna być dokonywana „z uwzględnieniem priorytetu rzeczywistej

treści umowy o pracę nad jej literalnym brzmieniem”. Skarżący podniósł także, że

skarga kasacyjna jest w pełni uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego

rozpoznania.

Istotą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) jest wykazanie przez skarżącego

okoliczności, które podlegają badaniu przez Sąd Najwyższy podczas tzw.

przedsądu, czyli wstępnego badania sprawy, mającego na celu stwierdzenie

występowania jednej z przesłanek skargi wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c., a

mianowicie: 1) występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, 2)

potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) nieważności postępowania

albo 4) oczywistej zasadności skargi.

Nie spełnia obowiązku określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. powołanie się

przez skarżącego na jakiekolwiek względy, które w jego ocenie uzasadniają

przyjęcie skargi do rozpoznania. Argumentacja prawna uzasadniająca taki wniosek

powinna nawiązywać do wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX nr

189753 oraz z 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC z 2006 r. nr 7-8, poz.

135). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być

osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia takich przesłanek, które

będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do

rozpoznania. Celu takiego spełnić nie może powołanie przez stronę innych,

dowolnych, okoliczności, niemających bezpośredniego odniesienia do przesłanek

wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., będą bowiem one prawnie obojętne dla tej

oceny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 lutego 2006 r., IV CSK 185/05,

LEX nr 192048).

Powołując okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania skarżący podniósł, że celowe jest ustalenie, iż wykładania sądowa

przepisów Kodeksu pracy powołanych w podstawach skargi kasacyjnej (czyli art.

45 § 1 k.p w związku z art. 30 § 4 k.p.) powinna być dokonywana z uwzględnieniem

priorytetu rzeczywistej treści umowy o pracę nad jej literalnym brzmieniem. W taki

sposób sformułowana okoliczność, mająca uzasadniać rozpoznanie skargi

kasacyjnej, nie pozwala na zakwalifikowanie jej jako przesłanki wymienionej w art.

art. 3989 § 1 pkt 1 lub pkt 2 k.p.c., czyli występowania w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego albo potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Przedstawienie

jako

okoliczności

uzasadniającej

rozpoznanie

skargi

kasacyjnej istotnego zagadnienia prawnego albo potrzeby wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów powinno polegać na sformułowaniu tego zagadnienia lub tych

wątpliwości oraz przedstawieniu prawniczego wywodu opisującego zagadnienie lub

wątpliwości i rozbieżności. Odwołanie się do tej przesłanki kasacyjnej wymaga

zatem wykazania, że określone zagadnienie prawne nie doczekało się jeszcze

rozstrzygnięcia w orzecznictwie ani wypowiedzi w piśmiennictwie albo że przepis

prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź

niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, przy

czym rozbieżności te wymagają opisania. Tego rodzaju wywodu wniesiona skarga

kasacyjna nie zawiera, a zatem wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie

spełnia wymagań art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1 pkt 1 lub 2

k.p.c. Obydwa powołane przez skarżącą przepisy prawa materialnego – art. 30 § 4

k.p. i art. 45 § 1 k.p. – mają bogate orzecznictwo i zostały wielokrotnie

skomentowane i zinterpretowane w piśmiennictwie prawniczym.

Skarżący stwierdził ponadto, że skarga kasacyjna jest „w pełni uzasadniona”,

co może być potraktowane jako nawiązanie do wskazanej w art. 398 9 § 1 pkt 4

k.p.c. przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w

postaci oczywistej zasadności skargi. Jeżeli podstawą wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście

uzasadniona, to o jego prawdziwości może przekonać zawarty w jego uzasadnieniu

wywód prawny wykazujący na czym polega ta „oczywistość”. Wywód zawarty w

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie niniejszej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

zawiera jakichkolwiek argumentów prawnych wystarczających do stwierdzenia

oczywistości skargi, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że rozpoznanie skargi kasacyjnej

następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, gdyż tylko one decydują o wyniku

„przedsądu”. O ile więc dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy stwierdzenie

usprawiedliwionej podstawy, np. przez przyjęcie, że zaskarżone orzeczenie

narusza prawo materialne i formalne w sposób określony w art. 398 3 §1 pkt 1 i 2

k.p.c., o tyle dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie

kwalifikowanej postaci tego naruszenia, polegającej na jego oczywistości,

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC z

2004 r. nr 3, poz. 349).

Brak jest podstaw do uznania, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej powódki do rozpoznania zawiera wystarczającą argumentację dla

twierdzenia, iż jest ona oczywiście uzasadniona. Do takiego wniosku nie może

bowiem doprowadzić jedynie wskazanie przez skarżącego, że w jego przekonaniu

skarga kasacyjna jest w pełni uzasadniona.

Z powołanych względów Sąd Najwyższy uznał, że w sprawie nie występuje

żadna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., co doprowadziło do

odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 398 9 § 2

k.p.c.