Supreme Court dismisses retrial request against final ruling on sewer network connection access.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the applicants' request for a retrial of a final decision regarding sewer network connection access. The court held that a ruling denying a cassation appeal is not a substantive judgment eligible for retrial under Polish civil procedure law. Furthermore, the court dismissed arguments based on judicial appointment irregularities as legally invalid and constitutionally irrelevant.
Legislator headnote
AI generatedArt. 399 § 1 k.p.c.; Art. 401 pkt 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.; A ruling denying a cassation appeal is not a substantive judgment subject to retrial; arguments challenging judicial appointment based on invalidated Supreme Court rulings are inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
II NSK 36/24 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Sadowski w sprawie z odwołania M.L i A.L.przeciwko Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z udziałem zainteresowanego M. sp. z o.o. w B.o przyłączenie do sieci kanalizacyjnej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 12 maja 2026 r., skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt II NSK 118/23, odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 14 maja 2024 r. M.L. i A.L. (dalej: „skarżący”) wnieśli skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt II NSK 118/23.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu.Według art. 399 § 1 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. Na podstawie tego przepisu uznaje się za dopuszczalne wznowienie postępowania zakończonego również innym niż wyrok, prawomocnym orzeczeniem merytorycznym. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że postanowienie o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie należy do orzeczeń o charakterze merytorycznym i nie podlega zaskarżeniu skargą o wznowienie postępowania (m.in. postanowienia SN: z 6 maja 2003 r., I CO 7/03, OSNC 2004, nr 1, poz. 14; z 9 października 2007 r., II CO 6/07; z 19 marca 2012 r., II UO 1/12; z 5 grudnia 2012 r., I CO 49/12; z 18 marca 2015 r., I UO 2/14; z 19 grudnia 2017 r., I UO 2/17).
Rozpoznawana skarga podlega zatem odrzuceniu jako wniesiona od orzeczenia, od którego taki środek prawny nie przysługuje.Kolejno należało wskazać, że skarga nie była zasadna również w tym zakresie, w jakim została oparta na podstawie określonej w art. 401 pkt 1 k.p.c. Należy stanowczo wskazać, iż wnoszący skargę o wznowienie postępowania, profesjonalny pełnomocnik, powinien zdawać sobie sprawę z tego, że w świetle art. 29 § 1-3 u.SN niedopuszczalne jest kwestionowanie prawidłowości powołania sędziego przez Prezydenta RP, zaś uchwała Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA I 4110 1/20 została pozbawiona wszelkiej doniosłości normatywnej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2020 r., U 2/20, jako niezgodna z art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 i art. 2 Konstytucji RP, art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. 2004 nr 90, poz. 864/30 z późn. zm.) oraz art. 6 ust. 1 EKPCz.
Wobec konieczności przypomnienia tych oczywistych faktów, nie od rzeczy będzie również przypomnienie, że zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, przez co związane są nimi wszystkie podmioty występujące w obrocie prawnym, w tym organy stosujące prawo. Z powyższych względów na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzucił rozpoznawaną skargę jako niedopuszczalną. [r.g.]