II KZ 39/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KZ 39/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie G. .skazanego z art. 193 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 30 października 2013 r.,‎zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 sierpnia 2013 r. o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIEZażalenie skazanego nie mogło zostać uwzględnione.Skazany w swym zażaleniu podniósł wyłącznie jedną okoliczność, jaką jest kwestionowanie wymogu sporządzenia kasacji przez adwokata i żądał zezwolenia na osobiste sporządzenie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia.Skarżący uzasadniał swe żądanie przepisami Konstytucji RP i wskazaniem, że nie jest ubezwłasnowolniony.Nie sposób jednak zgodzić się z takim stanowiskiem.

Zgodnie z dyspozycją art. 526§2 k.p.k. kasacja, która nie pochodzi od podmiotu szczególnego oraz prokuratora, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata. Wymóg ten jest wymogiem formalnym tego szczególnego pisma procesowego jakim jest kasacja. Nie jest natomiast równoznaczny z obowiązkiem działania w postepowaniu kasacyjnym za pośrednictwem pełnomocnika, czy obrońcy. Skazany nie traci przez to uprawnień strony i nadal może samodzielnie występować w procesie.Powyższe powoduje, że tak sformułowane zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.