II KZ 37/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KZ 37/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie H. D. i A. D. obwinionych z art. 107 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 25 września 2015 r.,‎zażalenia oskarżyciela posiłkowego J. K.‎na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z dnia 27 lipca 2015 r., sygn. akt II AKo 83/15, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 18 grudnia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, po rozpoznaniu zażalenia oskarżyciela posiłkowego J.K. od postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa z 24 października 2014 r., którym umorzono postępowanie z uwagi na brak znamion czynu zabronionego (art. 5 § 1 pkt 2 k.p.w.), utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie.Oskarżyciel posiłkowy wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania, domagając się jednocześnie ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu. Sąd Apelacyjny w Warszawie, postanowieniem z 23 czerwca 2015 r., nie uwzględnił żądania w przedmiocie wyznaczenia oskarżycielowi posiłkowemu pełnomocnika z urzędu w celu ewentualnego sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania.Wezwanie o uzupełnienie braku formalnego w zakreślonym terminie pozostało bez odpowiedzi i upoważniony sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie, zarządzeniem z 27 lipca 2015 r., odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.

Zarządzenie to zaskarżył zażaleniem oskarżyciel posiłkowy, motywując je w istocie jednym stwierdzeniem, że „nie stać go na zakup usługi prawnej na rynku”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Autor środka odwoławczego, jak się wydaje mający pełną świadomość istniejącego w rozważanej sytuacji procesowej przymusu adwokacko – radcowskiego (art. 545 § 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.p.w.), ograniczył swoje wywody do zapewnienia, iż nie jest w stanie ponieść kosztów reprezentowania go przez podmiot fachowy.

Przeszedł jednak do porządku nad regulacją zawarta w art. 22 k.p.w. w zw. z art. 30 § 2 k.p.w., według której pozytywne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia dwóch warunków: niezamożności wnioskującego i interesu wymiaru sprawiedliwości. To ostatnie pojęcie ma wprawdzie charakter nieostry, ale spełnia nie tylko wymogi konstytucyjne określone w art. 42 ust. 2 Konstytucji RP (zob. wyr. TK z 19 lutego 2008 r., P 48/06, OTK – A 2008, nr 1, poz. 4), lecz również konwencyjne przewidziane w art. 6 ust. 3 lit. c EKPC (zob. post.

SN z 16 listopada 2011 r., III KZ 77/11, OSNKW 2012, z. 2, poz. 20). Sąd Apelacyjny w Warszawie, w postanowieniu z 23 czerwca 2015 r., wyłożył w sposób przekonywający, dlaczego w niniejszej sprawie brak interesu wymiaru sprawiedliwości odnośnie wyznaczenia oskarżycielowi posiłkowemu pełnomocnika z urzędu w celu ewentualnego opracowania wniosku o wznowienie procesu. Argumentacja zaprezentowana w tym orzeczeniu nie wymaga uzupełnienia ani pogłębienia.Dlatego orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.