II KZ 31/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KZ 31/21 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie J. K. skazanego z art. 244 k.k. po rozpoznaniu zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego IX Wydziału Karnego – Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 maja 2021 r., sygn. akt IX Ka (…) – IX WKK (…) w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji sporządzonej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt IX Ka (…) zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 9 czerwca 2020 r., sygn. akt II K (…) p o s t a n o w i ł: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy

UZASADNIENIE

Zażalenie nie jest zasadne. Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do podniesionych w zażaleniu zarzutów, należy zauważyć, że ustawodawca w art. 526 § 2 k.p.k. wprowadził tzw. przymus adwokacki lub radcowski przy sporządzaniu kasacji. Przymus ten wiąże się – co oczywiste – z potrzebą zapewnienia odpowiedniego poziomu skarg kasacyjnych, a przede wszystkim ich merytorycznej poprawności. Uwagę tę poczyniono tylko z tego powodu, że Autor kasacji, jak i złożonego w niniejszej sprawie zażalenia, którym jest radca prawny, a więc osoba świadcząca zawodowo profesjonalną pomoc prawną, zdaje się nie dostrzegać treści § 2 art. 523 k.p.k., w którym ustawodawca ograniczył wskazane w § 1 podstawy kasacji wnoszonej na korzyść skazanego.

Co za tym idzie, art. 523 § 1 k.p.k. nie może być traktowany jako całkowicie samodzielna podstawa kasacyjna. Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k., ograniczającego podstawy kasacji określone w § 1 wskazanego przepisu, kasację można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Tymczasem J. K. został skazany prawomocnie na karę czterech miesięcy ograniczenia wolności. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające rozpoznanie sprawy w postępowaniu kasacyjnym określone w § 4 art. 523 k.p.k., albowiem kasacji nie wniesiono z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (podniesiono w niej zarzuty rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. naruszenie przepisów art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., art. 29 § 3 k.w. i art. 43 § 3 k.k.), nie pochodzi ona też od podmiotu szczególnego, o którym mowa w art. 521 k.p.k.

Tym samym, złożoną w niniejszej sprawie kasację, trafnie uznano w zaskarżonym zarządzeniu jako niedopuszczalną z mocy ustawy (w rozumieniu art. 429 § 1 k.p.k.) i słusznie odmówiono jej przyjęcia. Kierując się przedstawionymi powodami Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak na wstępie.