II KZ 18/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KZ 18/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 6 maja 2015 r.,‎w sprawie T. B.‎zażalenia pełnomocnika wnioskodawcy‎na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Sądu Apelacyjnego w […],‎z dnia 9 marca 2015 r., sygn. akt II AKz […], w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. i art. 53 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie UZASADNIENIEZarządzeniem z dnia 9 marca 2015 r.

Przewodniczący Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w […], odmówił przyjęcia kasacji złożonej przez pełnomocnika wnioskodawcy od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 8 stycznia 2015 r., w sprawie II AKz […], utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 17 marca 2014 r., sygn. akt IV Ko […] „Un”, w przedmiocie oddalenia wniosku T.B. o stwierdzenie nieważności wyroku byłego Wojskowego Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 12 stycznia 1948 r., wydanego w sprawie Sr […] i wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 1957 r., wydanego w sprawie II KRN 732/56, na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 i art. 13 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.

U. nr 34, poz. 149 z późn. zmianami). Zażalenie na to zarządzenie złożył pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zarządzenia, a mianowicie art. 519 k.p.k. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy przyjęcia kasacji od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 8 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie pełnomocnika wnioskodawcy okazało się bezzasadne – i to w stopniu oczywistym.Stosownie do treści art. 519 k.p.k., strona może wnieść kasację jedynie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, kończącego postępowanie.

Nie można natomiast wywieść kasacji od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego, chociażby – tak jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie – kończyło ono postępowanie sądowe (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2014 r., II KZ 6/14, LEX nr 1427408). Rację ma skarżący, że w sprawie niniejszej zachodzi szczególny tryb określony przepisami ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Zgodnie z art. 3 ust. 1-3 tej ustawy, stwierdzenie nieważności orzeczenia następuje na wniosek jednego z podmiotów, o których mowa w przepisie, a sąd orzeka na posiedzeniu w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Poprawność formy orzeczeń Sądów obu instancji nie budzi zatem najmniejszych zastrzeżeń, zaś przedstawiony w kasacji punkt widzenia skarżącego i argumentacja przywołana na jego poparcie zupełnie rozminęła się z argumentacją, która legła u podstaw kwestionowanego zarządzenia. W przedmiotowej sprawie kasację mogą wnieść jedynie podmioty specjalne wymienione w art. 521 k.p.k., co też podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżone zarządzenie w mocy. l.n