II KZ 13/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KZ 13/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska w sprawie B. P. W. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 27 maja 2020 r.,‎zażalenia pełnomocnika pokrzywdzonej B. P. W. ‎na zarządzenie Prezesa Sądu Rejonowego w W. z dnia 27 stycznia 2020 r., sygn. akt III Kp (…), w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., odmówiono przyjęcia kasacji złożonej przez pełnomocnika pokrzywdzonej B. P. W. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. III Kp (…), utrzymującego w mocy postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. z dnia 29 czerwca 2018 r., o umorzeniu postępowania w sprawie o sygn. akt PR Ds. (…).Na to zarządzenie zażalenie złożyła pełnomocnik pokrzywdzonej, która zaskarżając je w całości wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przyjęcie kasacji do merytorycznego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie pełnomocnika pokrzywdzonej B. P. W. nie jest zasadne.Przede wszystkim należy podkreślić, że Sąd Najwyższy w niniejszym postępowaniu tylko i wyłącznie bada prawidłowość wydanej w sprawie decyzji i to w kontekście podniesionych w zażaleniu zarzutów. Przedmiotu oceny w tym postępowaniu nie stanowią więc kwestie związane z merytoryczną oceną podstaw wydanych w sprawie postanowień o umorzeniu postępowania, tym bardziej aspekty procesowe prowadzonego postępowania przygotowawczego, czego w istocie żąda od Sądu Najwyższego pełnomocnik pokrzywdzonej.Dokonując więc kontroli tylko i wyłącznie zaskarżonego zarządzenia z dnia 27 stycznia 2020 r. stwierdzić należy, że jest ono poprawne zarówno pod względem formalnym jak i prawnym.

Trafnie bowiem prezes Sąd Rejonowego ustaliła, iż złożona przez pełnomocnika pokrzywdzonej kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, gdyż postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 28 listopada 2019 r. nie mieści się w katalogu orzeczeń wskazanych w art. 519 k.p.k., co skutkować musiało omową jej przyjęcia. Uważna lektura wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2015 r, sygn. II KK 272/15, pozwoliłaby natomiast pełnomocnikowi zauważenie, że orzeczenie to, do którego się odwołuje wskazuje, w podobnej sytuacji procesowej jak w tej sprawie, jedynie na możliwość wniesienia kasacji w trybie art. 521 k.p.k., a więc przez podmioty szczególne, a nie przez stronę, jaką jest pokrzywdzona.

Skarżąca winna również wiedzieć, że Sąd Rejonowy nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony do tego, aby źle skierowaną kasację, która jest niedopuszczalna z mocy prawa, przekazywać do właściwego podmiotu celem jej wniesienia i popierania przed Sądem Najwyższym. To pokrzywdzona osobiście, czy też jej pełnomocnik, może bezpośrednio zwrócić się do podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. z wnioskiem o sporządzenie i wniesienia kasacji pamiętając jednak, że to czy zostanie to uczynione należy tylko i wyłącznie do decyzji tych podmiotów.

Całkowicie niezrozumiały, gdyż nie znajdujący jakiegokolwiek oparcia w obowiązujących przepisach prawa, jest również wniosek skarżącej, aby to bezpośrednio Sąd Najwyższy, po uchyleniu zaskarżonego postanowienia, przyjął kasację do merytorycznego rozpoznania, dlatego też ten wniosek należy pozostawić bez dalszego komentarza.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.