II KS 11/24 · Sąd Najwyższy

II KS 11/24 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 kwietnia 2024r. w sprawie M. H.oskarżonego o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii skargi obrońcy na wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 5 września 2023r., sygn. akt XI Ka 243/23, uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 3 listopada 2022r., sygn. akt II K 434/20, na podstawie art. 539e§2 k.p.k. postanowił:

1) oddalić skargę, 2) kosztami postępowania skargowego obciążyć oskarżonego M. H.

UZASADNIENIE

Skarga oskarżonego nie jest zasadna.Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r., sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017r., sygn. akt IV KS 6/16).

Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacji Prokuratury Okręgowej (pkt 5.3.1.4. oraz 5.3.2 uzasadnienia wyroku).W ocenie Sądu Odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza słuszności przyjęcia przez Sąd I instancji, że oskarżeni, w tym M.

H. , nie dopuścili się zarzuconych im czynów. Stąd podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku była zasada ne peius wyrażona w art. 454 k.p.k. Sąd ten jednoznacznie wskazał, że: „prawidłowo przeprowadzona ocena dowodów oraz poczynione w oparciu o taką ocenę ustalenia faktyczne dają podstawę do przyjęcia, że oskarżeni dopuścili się dokonania czynów, od których zostali uniewinnieni”. Sąd Okręgowy w swym uzasadnieniu jednoznaczne wskazał, że nie widzi powodów dla których należałoby odmówić wiary całości zeznań M.

Polańskiego, a co więcej, że Sąd Rejonowy naruszył art. 5§2 k.p.k. nie dążąc do wyjaśnienia dostrzeżonych w sprawie wątpliwości, w szczególności w oparciu o zgromadzony już materiał dowodowy. Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest sądem III instancji. Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie a jedynie badanie, czy zaistniały warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku kasatoryjnego. Sąd ten takie argumenty niewątpliwie przedstawił, co przemawia za prawidłowością jego rozstrzygnięcia.W świetle powyższego skarga nie mogła być uznana za zasadną.Autor skargi w istocie zresztą nie zakwestionował poprawności zastosowania przez Sąd Odwoławczy art. 437§2 k.p.k., lecz wskazał na zaistnienie przesłanki z art. 439§1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17§1 pkt 11 k.p.k.

– a więc, że zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie. Zdaniem obrońcy okoliczności tej należy upatrywać w tym, że „nie istnieją uzasadnione przesłanki do przypisania winy oskarżonego za czyn, co do którego został uniewinniony”. Argumentację taką trudno jednak potraktować jako mającą jakiekolwiek oparcie w obowiązujących przepisach procesowych. Pod pojęciem owych innych okoliczności wyłączających ściganie zwykło się rozumieć – abolicję, konsumpcję skargi publicznej, ograniczenie ekstradycyjne, czy brak strony oskarżającej w postępowaniu prywatnoskargowym lub toczącym się z oskarżenia subsydiarnego – a więc sytuacje nader rzadkie w praktyce procesowej i z pewnością nie mające miejsca w niniejszej sprawie.

Skoro zaś „brak jest przesłanek do przypisania winy” to oskarżonego należy uniewinnić, a nie umarzać postępowanie o co wnosiła tu obrona. Zauważyć też wypada, że w sprawie co prawda zapadł wyrok uniewinniający M. H., lecz nie uprawomocnił się on i został prawidłowo zaskarżony w tym zakresie przez uprawnionego oskarżyciela. Nie tworzy on zatem stanu powagi rzeczy osądzonej, czego autor skargi zdaje się nie dostrzegać. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. [J.J.][ms] ‎