II KO 80/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KO 80/13 POSTANOWIENIE Dnia 15 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Przemysław Kalinowski‎SSN Jarosław Matras w sprawie W. P. R.‎oskarżonego z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 15 listopada 2013 r.,‎wniosku Sądu Okręgowy w S.‎z dnia 18 października 2013 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 kpk - a contrario p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.

U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 18 października 2013 r., Sąd Okręgowy w S. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy W. P. R. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu – Sądowi Okręgowemu w G. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że za przekazaniem sprawy w trybie art. 37 k.p.k. przemawia stan zdrowia oskarżonego, jego zła sytuacja finansowa, która utrudnia mu pokrycie kosztów podróży oraz stan zdrowia rodziców oskarżonego. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Wniosek Sądu Okręgowego w S. nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie zauważyć należy, że instytucja przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu stanowi istotne odstępstwo od ogólnej zasady właściwości miejscowej sądu i jako instytucja zupełnie wyjątkowa nie może być nadużywana, a także nie podlega wykładni rozszerzającej.

Przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii sądu właściwego miejscowo sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. W realiach niniejszej sprawy przesłanka „dobra wymiaru sprawiedliwości” uzasadniająca przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. nie występuje. Przede wszystkim w złożonym wniosku nie wykazano w przekonujący sposób, że oskarżony W. P. R. z uwagi na stan zdrowia nie może stawić się do Sądu Okręgowego w S. i brać udziału w postępowaniu.

Niezależnie bowiem od zapisów znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej dotyczącej stanu zdrowia oskarżonego zauważyć należy, że Sąd Okręgowy zaniechał zasięgnięcia opinii biegłych na okoliczność możliwości stawiennictwa W. P. R. w sądzie właściwym miejscowo. W tym zakresie odwołano się jedynie do znajdujących się w aktach sprawy zaświadczeń lekarskich, w których zawarto sugestię „przeniesienia sprawy do G.” (k. 969). Nie sposób również podzielić stanowiska wnioskującego Sądu, jakoby „dobro wymiaru sprawiedliwości” realizowało się w postaci trudnej sytuacji materialnej oskarżonego W.

P. R., która utrudnia mu pokrycie kosztów podróży. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono bowiem stanowisko, że nie może uzasadniać przekazania sprawy ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości zła sytuacja materialna oskarżonego, podobnie jak i inne względy natury technicznej, czy też organizacyjnej utrudniające rozpoczęcie sprawy (zob. postanowienie SN z dnia 22 sierpnia 2013 r., II KO 44/13, LEX nr 1350546).Odnosząc się natomiast do kwestii stanu zdrowia rodziców oskarżonego i konieczności sprawowania nad nimi stałej opieki zauważyć należy, że W.

P. R. ma siostrę i dwóch dorosłych synów, a nadto stosowną pomoc mogą świadczyć rodzicom oskarżonego odpowiednie placówki do tego typu zadań powołane. W tej sytuacji za nietrafne należy uznać odwoływanie się przez Sąd Okręgowy w S. do licznych judykatów Sądu Najwyższego dotyczących przekazywania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, skoro poszczególne sprawy, w odniesieniu do których sądy zgłaszają taką inicjatywę, oceniane być powinny indywidualnie, z uwzględnieniem konkretnych okoliczności ujawnionych w danym postępowaniu.

W realiach niniejszej sprawy Sąd Najwyższy nie stwierdził przesłanek z art. 37 k.p.k., pozwalających na przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu. Jedynie na marginesie wskazać zaś należy, że w dniu 20 sierpnia 2013 roku, a zatem niespełna dwa miesiące przed skierowaniem wniosku o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., Sąd Okręgowy w S. nie znalazł podstaw do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem, wskazując między innymi, iż „trudnościami z dojazdem do Sądu orzekającego nie można obciążać dodatkowo pokrzywdzonego i świadków” (k. 956).Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.