II KO 8/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KO 8/18 POSTANOWIENIE Dnia 29 maja 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Jerzy Grubba‎SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca) w sprawie A.W.skazanego z art. 291 § 1 k.k. w zb. z art.294 §1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 maja 2018r., wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania, prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt II AKa […], utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt XVIII K […], na podstawie art. 544 § 2 k.p.k. i art. 639 k.p.k. p o s t a n o w i ł :

1. oddalić wniosek;2. obciążyć wnioskodawcę kosztami sądowymi postępowania o wznowienie.

UZASADNIENIE

Obrońca skazanego A. W. w dniu 15 marca 2018 r. (data prezentaty) złożył wniosek o wznowienie postępowania, prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt II AKa […], utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt XVIII K […]. Jako podstawę prawną wznowienia wskazał przepis art. 542 § 1 k.p.k. oraz art. 540 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 547 § 2 k.p.k. W uzasadnieniu wniosku obrońca podniósł, iż w sprawie ujawnił się nowy dowód, nieznany dotychczas Sądom, ani skazanemu w postaci informacji z dnia 23 stycznia 2018 r.

Centralnej Bazy Danych Osób Pozbawionych Wolności, z której wynika, że w czasie od 21 stycznia 2004 r. do 6 lipca 2004 r. A.W. był tymczasowo aresztowany i przebywał w Areszcie Śledczym w W.Obrońca wniósł o uchylenie wyroków Sądów I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na wniosek prokurator Prokuratury Krajowej wniósł o jego oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Złożony przez obrońcę skazanego wniosek o wznowienie postępowania jest bezzasadny i to w sposób oczywisty.Przepis art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k.

– podany przez obrońcę jako podstawa wniosku – stanowi, iż postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu (…).W uzasadnieniu wniosku obrońca wskazał jedynie na załączoną przez skazanego – do osobistego wniosku – informację, z której wynika, że w czasie od dnia 21 stycznia 2004 r. do dnia 6 lipca 2004 r. A.W. był tymczasowo aresztowany i przebywał w Areszcie Śledczym w W. W ocenie obrońcy oczywistym jest, iż:

„nie mógł on w tym okresie popełnić zarzucanych mu czynów, bowiem owy dowód całkowicie przeczy okolicznościom ustalonym przez Sąd na podstawie zebranego materiału dowodowego”. Z lakonicznej treści wniosku obrońcy wynika zatem, iż kwestionuje on możliwość popełnienia przez skazanego przestępstwa ciągłego w okresie od 13 stycznia 2004 r. do 19 września 2006 r.Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt XVIII K […], A.W. został skazany za przestępstwo ciągłe z art. 291 § 1 k.k. w zb. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 k.k., popełnione w czasie od 13 stycznia 2004 r. do dnia 19 września 2006 r., na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na 100 zł.

Sąd Okręgowy przyjął, że czyny zabronione wchodzące w skład wyżej wymienionego przestępstwa ciągłego zostały popełnione w następujących datach od:1)13 stycznia 2004 r. do 19 września 2006 r.;2)25 maja 2005 r. do 19 września 2006 r.;3)1 - 2 sierpnia 2005r. do 19 września 2006 r.;4)29 października 2005 r. do 19 września 2006 r.;5)31 października 2005 r. do 19 września 2006 r.;6)13 maja 2006 r. do 19 września 2006 r.;7)25 - 26 maja 2006 r. do 19 września 2006 r.Z opisu tego czynu wynika, iż w wymienionym okresie w K., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi sprawcami, z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, udzielił pomocy w zbyciu mienia o łącznej wartości 739.819 zł, o którym wiedział, że pochodzi z kradzieży samochodów dokonanych w dniach: 13 stycznia 2004 r.; 25 maja 2005 r.; 1 - 2 sierpnia 2005 r.; 29 października 2005 r.; od 31 października 2005 r. do 2 listopada 2005 r.; 13 maja 2006 r.;

‎25 - 26 maja 2006 r. Zestawiając zatem daty, w których skazany popełnił przypisane przestępstwo ciągłe z okresem jego tymczasowego aresztowania w okresie od 21 stycznia 2004 r. do 6 lipca 2004 r., w żaden sposób nie można podważyć poczynionych przez Sądy w tym zakresie ustaleń faktycznych. Bezsprzecznie pobyt skazanego w areszcie w wyżej wymienionym czasie nie wykluczał możliwości popełnienia przypisanego mu przestępstwa. Jak słusznie zauważył prokurator w odpowiedzi na wniosek, ani skazany ani jego obrońca nie podali innych okoliczności niż samo porównanie dat, które miałyby wskazywać na to, że tymczasowe aresztowanie w wymienionym okresie wyklucza popełnienie siedmiu czynów zabronionych opisanych w konkluzji kontestowanego wyroku.

Wnioskując o wznowienie postępowania obrońca nie dokonał weryfikacji wskazanych dat z opisem przestępstwa ciągłego, za które A.W. został skazany. Bezkrytycznie przyjął także, że ów ujawniony „nowy dowód” nieznany był dotychczas Sądom i skazanemu.Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy wniosek obrońcy o wznowienie postępowania oddalił.Na podstawie art. 639 k.p.k. obciążył skazanego kosztami sądowymi niniejszego postępowania.