II KO 78/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KO 78/20 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka w sprawie H. Ś. oskarżonego o przestępstwo z art. 226 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 14 stycznia 2021 r. wniosku Sądu Rejonowego w W. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., na podstawie art. 37 k.p.k. przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T., VI Zamiejscowy Wydział Karny w P.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z dnia 18 listopada 2020 r. (sygn. akt II K (…)), wystąpił o przekazanie sprawy H. Ś., oskarżonego o przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k., do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu podnosząc, że zarówno wiek oskarżonego, jak i jego stan zdrowia, nie pozwalają na prowadzenie jego sprawy w sądzie właściwym miejscowo. Zdaniem wnioskującego Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki przemawiające za przekazaniem sprawy w trybie art. 37 k.p.k. i dobro wymiaru sprawiedliwości uzasadnia jej przekazanie innemu sądowi równorzędnemu.

Sąd podniósł, że oskarżony praktycznie samodzielnie nie porusza się, mieszka w odległości 289 km od właściwego miejscowo sądu, zaś w postępowaniu przygotowawczym na przesłuchanie był przewożony karetką pogotowia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek Sądu Rejonowego w W. zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie przypomnieć należy, że korzystanie z właściwości delegacyjnej w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić wyjątkowo, jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez właściwy sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) w sytuacji, gdy zostanie wykazane przez sąd inicjujący to postępowanie, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga takiego postąpienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., III KO 102/12, LEX nr 1231575).

Sąd Rejonowy uczynił zadość wskazanemu standardowi i w sposób wystarczający wykazał istnienie okoliczności, mieszczących się w pojęciu „dobro wymiaru sprawiedliwości”, użytym w dyspozycji art. 37 k.p.k., które w tym konkretnym przypadku wyczerpuje stan zdrowia oskarżonego uniemożliwiający prowadzenie rozprawy w sądzie miejscowo właściwym (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 sierpnia 2008 r., II KO 50/08, OSNwSK 2008, Nr 1, poz. 1625; z dnia 21 lipca 2011 r., III KO 51/11, LEX nr 860626). Sąd Rejonowy w W. przedstawił przekonujące powody, które przemawiają za słusznością wniosku o przekazanie sprawy.

Należy się zgodzić, że prowadzenie sprawy oskarżonego H. Ś. w sądzie miejscowo właściwym mogłoby prowadzić do tego, że rozprawa w ogóle nie mogłaby się odbyć z uwagi na problemy zdrowotne oskarżonego oraz jego wiek. W chwili obecnej oskarżony liczy 81 lat, natomiast w aktach sprawy znajdują się informacje o jego złym stanie zdrowia.W obliczu powyżej wskazanych przesłanek zasadnym jest przyjęcie, że najbardziej racjonalnym sposobem rozwiązania tych trudności jest przekazanie sprawy do innego sądu równorzędnego, znajdującego się blisko miejsca zamieszkania oskarżonego.

W tej sytuacji, skoro H. Ś. mieszka w P., dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za tym, aby doszło do rozpoznania sprawy przez Sąd Rejonowy w T., VI Zamiejscowy Wydział Karny w P.. Wskazane powyżej okoliczności faktyczne uzasadniały zastosowanie instytucji właściwości delegacyjnej określonej w art. 37 k.p.k. i przekazanie sprawy właśnie temu Sądowi.Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.