II KO 67/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KO 67/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 listopada 2020 r., w sprawie wniosków M. L. skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. i innych, o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ł.z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt XVIII K (…) na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił: odmówić przyjęcia wniosków M.

L. o wznowienie postępowania wobec ich oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIESąd Apelacyjny w (...) przesłał w dniu 8 października 2020 r. do Sądu Najwyższego dwa wnioski skazanego M. L. z dnia 17 i 24 czerwca 2020 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt XVIII K (…), którym został on skazany za dwa przestępstwa, za które wymierzono mu karę łączną 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

W dniu 24 listopada 2020 r. do Sądu Najwyższego wpłynął kolejny wniosek skazanego, datowany na 19 listopada 2020 r. Jak wynika z akt znajdujących się w Sądzie Najwyższym, postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2020 r., w sprawie II KO 27/20, odmówił, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania we wskazanej sprawie, wobec jego oczywistej bezzasadności. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wnioski skazanego M. L. są oczywiście bezzasadne i dlatego należało odmówić ich przyjęcia. Zgodnie z treścią art. 545 § 3 k.p.k., obowiązującego od dnia 1 lipca 2015 r., a wprowadzonego ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247), osobisty wniosek strony o wznowienie postępowania podlega, w sposób formalny, wstępnej kontroli w zakresie jego treści.

W wypadku stwierdzenia, że treść wniosku świadczy o jego oczywistej bezzasadności, którą należy rozumieć jako nie dającą żadnych racjonalnych podstaw do merytorycznego badania warunków wznowienia, odmawia się jego przyjęcia z pominięciem procedury uzupełnienia jego braków formalnych.Analiza wniosku z dnia 17 czerwca 2020 r. wskazuje, że jest on niemalże identyczny z wnioskiem, który był przedmiotem oceny przez Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. akt II KO 27/20. Zauważyć należy, że wniosek w tej ostatniej sprawie był również z dnia 17 czerwca 2020 r. i wpłynął bezpośrednio do Sądu Najwyższego i podlegał rozpoznaniu razem z kilkoma innymi wnioskami skazanego o wznowienie postępowania.

W obu tych wnioskach skazany wskazywał na działanie, na jego niekorzyść, przez obrońcę wyznaczonego z urzędu oraz negował swoje sprawstwo. We wniosku z dnia 19 listopada 2020 r. ponownie skazany wskazuje na nierzetelność obrońcy wyznaczonego z urzędu. Nie dostrzegając więc jakichkolwiek nowych argumentów świadczących o konieczności wznowienia postępowania z tego powodu, stwierdzić należy, że brak jest również potrzeby powtarzania wcześniej prezentowanej argumentacji Sądu Najwyższego.We wniosku z dnia 24 czerwca 2020 r. skazany jedynie zauważa, że na rozprawie apelacyjnej była inna pani prokurator niż na etapie postępowania przed Sądem I instancji, od wyroku którego wniósł apelację.

Z uwagi na to, że skazany nie wskazuje na czym miałaby w związku z tym polegać okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania, trudno odnieść się do tego wniosku merytorycznie. Należy jedynie zauważyć, że występowanie różnych prokuratorów i to różnych szczebli Prokuratury na etapie prowadzonego postępowania zarówno przed Sądem I instancji jak i Sądem odwoławczym, nie narusza w żaden sposób obowiązujących przepisów. Z tych względów, Sąd Najwyższy uznał, że wnioski skazanego o wznowienie postępowania są oczywiście bezzasadne, gdyż nie spełniają podstawowych warunków ustawowych i dlatego należało odmówić ich przyjęcia na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.