II KO 63/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KO 63/12 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Eugeniusz Wildowicz‎SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca) w sprawie zażalenia A. W. na postanowienie Prokuratury Rejonowej z dnia 17 maja 2012r. o odmowie wszczęcia śledztwa, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 12 grudnia 2012 r.,‎wniosku Sądu Rejonowego w P. ‎z dnia 30 października 2012 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k p o s t a n o w i ł : nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w P. zwrócił się do Sądu Najwyższego o rozważenie możliwości przekazania sprawy zażalenia A. W., na postanowienie Prokuratury Rejonowej dnia 17 maja 2012 r. o odmowie wszczęcia śledztwa, do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na to, że postanowienie prokuratorskie odnosi się do zarzutu niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez sędziego Sądu Rejonowego w P. I Wydział Cywilny w sprawie, która toczyła się przed tym sądem. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.Przepis art. 37 k.p.k. jako wyjątkowy nie podlega interpretacji rozszerzającej.

Przekazanie sprawy winno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują realne okoliczności, które mogą zasadnie stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie oraz o tym, że tylko przekazanie sprawy stworzy lepsze możliwości do trafnego rozstrzygnięcia w przedmiocie tego procesu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1999 r., IV KO 24/99, nie publ.). Okoliczność, że zaskarżone postanowienie prokuratorskie odnosi się do czynności podejmowanych przez jednego z sędziów Sądu Rejonowego w P. Wydziału I Cywilnego, w sytuacji gdy w sądzie tym orzeka wielu innych sędziów, nie stwarza przekonania o braku warunków dla obiektywnego rozpoznania sprawy przez Sąd składający wniosek.

W tych okolicznościach przekazywanie sprawy z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości innemu sądowi równorzędnemu jest niecelowe. Wcale bowiem nie służy wytwarzaniu w społeczeństwie przekonania o bezstronności sędziów, lecz przeciwnie, może budować przekonanie o łatwości manipulowania ustawową właściwością sądów lub niemożności wywiązywania się sądów ze swoich powinności i uleganiu przez sędziów pozaprocesowym wpływom, co w konsekwencji może podważać w istotnym stopniu autorytet wymiaru sprawiedliwości.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.