II KO 54/24 · Sąd Najwyższy

II KO 54/24 POSTANOWIENIE Dnia 5 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie skazanego wyrokiem łącznym D. O. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 czerwca 2024 r.‎na posiedzeniu w przedmiocie wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w Siedlcach, sygn. akt II K 42/21, zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II AKa 34/22, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., p o s t a n o w i ł:

1. odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. B., Kancelaria Adwokacka w W., kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania;

3. obciążyć Skarb Państwa kosztami sądowymi postępowania przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynął osobisty wniosek skazanego D. O. o wznowienie postępowania oraz o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w Siedlcach, sygn. akt II K 42/21, zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II AKa 34/22. Skazany w piśmie wskazał, że jego zdaniem w sprawie zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza, z uwagi na fakt, że w wydaniu orzeczenia pierwszoinstancyjnego brała udział osoba powołana na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.Na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić przyjęcia wniosku. Wymieniony na wstępie przepis nakazuje podjęcie takiej decyzji wtedy, gdy z treści wniosku niepochodzącego od podmiotu fachowego wynika jego oczywista bezzasadność.W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie.

Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. Zaznaczyć przy tym należy, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247) od dnia 1 lipca 2015 r. powstał obowiązek dokonywania kontroli wniosku o wznowienie postępowania – z punktu widzenia jego ewentualnej oczywistej bezzasadności.

Ustawodawca w treści art. 545 § 3 k.p.k. określił, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, która może być oczywiście bezzasadna z różnych powodów. Ta oczywista bezzasadność wynikać może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016, z. 1, poz. 5).Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że pismo skazanego D.

O. nie zawiera argumentacji, która pozwoliłaby na ustalenie, iż w sprawie miały miejsce okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania ujęte w ustawie procesowej, tj. w przepisach art. 540 § 1 – 3 k.p.k. Przytoczona przez skazanego argumentacja nie odnosi się również do podstaw wymienionych w art. 540a § 1 pkt 2 lit. a i b k.p.k.Takich okoliczności nie dopatrzył się także wyznaczony zgodnie z wnioskiem skazanego obrońca z urzędu, który przedłożył opinię o braku podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania (k. 21-30 akt SN).

Sąd Najwyższy podziela w szczególności te uwagi obrońcy, które odnoszą się do tego, że nie ziściła się tzw. bezwzględna podstawa odwołacza w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytej obsady sądu.Nie dostrzegając także, aby zachodziły inne okoliczności, które mogłyby zadecydować o uwzględnieniu wniosku o wznowienie postępowania, Sąd Najwyższy uznał, że jest on bezzasadny w stopniu oczywistym i dlatego też, w trybie art. 545 § 3 k.p.k., należało odmówić jego przyjęcia.W związku ze sporządzoną przez obrońcę z urzędu opinią o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, Sąd Najwyższy uznał, że obrońcy skazanego należy się - stosownie do treści § 11 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.

U. 2023, poz. 1964) wynagrodzenie za podjęte czynności we wskazanej w sentencji kwocie. SSN Jacek Błaszczyk‎ [PGW] [ms]