II KO 50/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KO 50/12 POSTANOWIENIE Dnia 4 października 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jarosław Matras‎SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie M. S. skazanego z art. 197 § 3 kk i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 października 2012r. wniosku obrońcy o zwolnienie skazanego od opłaty od wniosku o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 25 kwietnia 2007r., nie uwzględnić wniosku

UZASADNIENIE

We wniosku o wznowienie procesu jego autor sformułował postulat zwolnienia skazanego od opłaty, stwierdzając, że nie posiada on „żadnych środków finansowych pozwalających na jej uiszczenie”. Żądanie to – zdaniem Sądu Najwyższego – nie zasługiwało na uwzględnienie.Art. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) w zw. z art. 623 k.p.k. nakłada na osobę ubiegającą się o zwolnienie od uiszczenia opłaty obowiązek wykazania, że ze względu na jej sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów wyłożenie opłaty byłoby zbyt uciążliwe.

Ustanowiony przez skazanego obrońca, jako podmiot fachowy, doskonale znał wskazaną regulację prawną, a mimo tego nawet nie podjął próby uprawdopodobnienia, że skazany nie jest w stanie wywiązać się z powinności zapłaty niewysokiej w końcu kwoty 150 zł. Sam fakt pobytu skazanego w zakładzie penitencjarnym nie jest wystarczającą przesłanką, aby zrezygnować z domagania się od niego zapłacenia stosownej, jak już powiedziano dość niskiej, należności.W tych warunkach, podkreślając, że ciężar dowodu co do istnienia okoliczności uzasadniających ewentualne zwolnienie od kosztów spoczywa na ubiegającym się o to zwolnienie (zob. post.

SN z 26 lipca 2011 r., II KZ 27/11, LEX nr 898609), Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.