II KO 4/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KO 4/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Piotr Hofmański (sprawozdawca)

Sędziowie SN –

Józef Dołhy

Dorota Rysińska

na posiedzeniu

w sprawie M. K.

w przedmiocie wniosku sądu właściwego do rozpoznania sprawy o przekazanie

jej do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro

wymiaru sprawiedliwości

zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w P. z dnia 17 stycznia 2006 r.,

sygn. VII K …./06,

skierowanego w trybie art. 37 kpk do Sądu Najwyższego

p o s t a n o w i ł:

wniosek Sądu Rejonowego w P. uwzględnić i sprawę przekazać do

rozpoznania Sądowi Rejonowemu we W.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy w P. zwrócił

się z inicjatywą do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy oskarżonego

innemu sądowi równorzędnemu, motywując to okolicznością, że sprawa

przeciwko M.K. dotyczy tego samego zdarzenia faktycznego, co do którego

uprzednio Sąd Najwyższy w trybie art. 37 k.p.k. przekazał sprawę do

rozpoznania Sądowi Rejonowemu we Wł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Inicjatywa Sądu Rejonowego w P. jest zasadna i zasługuje na

uwzględnienie.

Niejednokrotnie

podnoszono

w

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi

równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego

prawa do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe

tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, kiedy silne względy związane z

dobrem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem przemawiają.

Tak jest w niniejszej sprawie. Sprawa M. K. została wyłączona na etapie

postępowania przygotowawczego ze sprawy o rozbój popełniony w P.

na

szkodę M. L. w P. w dniu 15 stycznia 2005 r., ze względu na niemożność ujęcia

tego podejrzanego. Sprawa przeciwko trzem pozostałym podejrzanym o

dokonanie wspomnianego rozboju została zakończona wniesieniem aktu

oskarżenia do Sądu Rejonowego w P., a następnie postanowieniem Sądu

Najwyższego z dnia 9 listopada 2005 r. przekazana do rozpoznania Sądowi

Rejonowemu we W .

Zdaniem Sądu Najwyższego łączność przedmiotowa spraw M. K. oraz

trzech współsprawców czynu, o popełnienie którego został oskarżony, stanowi

wystarczającą przesłankę dla stwierdzenia, że dobro wymiaru sprawiedliwości

wymaga przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu we W.i łącznego jej

rozpoznania. Ponieważ argumenty za przekazaniem sprawy Sądowi rejonowemu

we W. wskazane zostały uprzednio w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia

9 listopada 2005 r., dla uzasadnienia postanowienia w sprawie niniejszej

wystarczające jest wskazanie na potrzebę łącznego rozpoznania sprawy

wszystkich oskarżonych oraz na okoliczność, iż sprawa przekazana Sądowi

Rejonowemu we W. i prowadzona tam pod sygnaturą II K …/05 dotychczas się

nie rozpoczęła i nic nie stoi na przeszkodzi połączeniu jej ze sprawą

oskarżonego M. K.

Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w postanowieniu.