II KO 22/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KO 22/03

POSTANOWIENIE

Dnia 10 czerwca 2003 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN

Sędziowie SN

Rafał Malarski

Halina Gordon-Krakowska

Józef Skwierawski – spraw.

przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Aleksandra Herzoga

i Danuty Bratkrajc jako protokolanta

w sprawie E. K. i innych

oskarżonych o przestępstwo określone w art. 1 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 12

października 1994 r. o ochronie obrotu gospodarczego i inne

w przedmiocie wniosku Sądu Rejonowego w W., zawartego w postanowieniu

tego Sądu z dnia 3 lutego 2003 r. (VII K …/99)

o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu

po wysłuchaniu wniosku Prokuratora

p o s t a n o w i ł:

pozostawić wniosek bez rozpoznania

UZASADNIENIE

Treść

uzasadnienia

wniosku

Sądu

Rejonowego

nie

pozostawia

wątpliwości, że jedyną przyczyną wystąpienia z wnioskiem jest nadmierne

obciążenie sędziów tego Sądu oraz znaczna liczba spraw oczekujących na

rozpoznanie. Stan ten, przedstawiony we wniosku obszernie wraz z danymi

liczbowymi, uzasadnia obawę, że „niniejsza sprawa nie zostanie rozpoznania w

terminie zabezpieczającym uniknięcie przedawnienia karalności”, a zatem –

zdaniem Sądu Rejonowego – dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga

przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Nie sposób kwestionować poglądu, zgodnie z którym niemożność

rozpoznania sprawy przed upływem okresu przedawnienia, podobnie jak

istnienie okoliczności prowadzących z wysokim prawdopodobieństwem do

przedawnienia przed prawomocnym zakończeniem postępowania, uznać należy

za stany nakazujące przekazanie sprawy, skoro – bez wątpienia – „wymaga tego

dobro wymiaru sprawiedliwości”. Wyrazem takiego właśnie poglądu jest

postanowienie zawarte w przepisie art. 11a przep. wprow. kpk. Wskazano w

nim zarówno opisaną we wniosku przyczynę, jako prawną przesłankę

przekazania sprawy, jak i odrębny tryb rozstrzygnięcia w tej kwestii. Sąd

występujący z wnioskiem w niniejszej sprawie skorzystał z możliwości

stworzonej tym przepisem i wystąpił z wnioskiem do właściwego sądu. Sąd

Apelacyjny w W. postanowieniem z dnia 20 grudnia 2002 r. nie uwzględnił

wniosku.

W powstałej sytuacji, obecna inicjatywa Sądu Rejonowego odczytana być

musi jako próba zakwestionowania rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego.

Niezbędne jest więc wskazanie, że przepis art. 11a przep. wprow. kpk zawiera

regulację

o

charakterze

specjalnym,

wyłączającym uprawnienia

Sądu

Najwyższego do orzekania w przedmiocie przekazania sprawy w trybie art. 37

kpk w każdym wypadku, w którym wyłączną przyczyną złożenia wniosku jest

niemożność rozpoznania sprawy „w terminie zabezpieczającym uniknięcie

przedawnienia karalności” – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie.

Nie wnikając zatem w kwestie merytoryczne poprzestać należy na

stwierdzeniu, że od chwili obowiązywania art. 11a przep. wprow. kpk organem

właściwym do rozpoznania wniosku o przekazanie sprawy, uzasadnionego

niemożnością rozpoznania sprawy przed upływem okresu przedawnienia, jest

wyłącznie sąd apelacyjny. Rozstrzygnięcie tego sądu nie podlega zaskarżeniu,

przy czym podstawy zaskarżenia nie stanowi w takim wypadku również art. 35

§ 3 kpk, ponieważ zawarte w nim postanowienie dotyczy jedynie

rozstrzygnięcia sądu właściwego, zapadłego w wyniku badania z urzędu kwestii

właściwości.

Sąd Rejonowy nie składa wprawdzie zażalenia, niemniej – składając niniejszy

wniosek – dopuszcza najwyraźniej możliwość zwrócenia się do sądu

wskazanego w art. 37 kpk z ponownym wnioskiem w tej samej, rozstrzygniętej

już kwestii, dążąc do wywołania pozainstancyjnej i nieprzewidzianej w ustawie

kontroli niezaskarżalnego rozstrzygnięcia. Możliwości takiej, uwzględniając

stan prawny, nie można potwierdzić.

Sąd występujący z wnioskiem świadomie skierował go do Sądu

Najwyższego w trybie art. 37 kpk, nie dostrzegając wskazanych wyżej

uwarunkowań prawnych, a w szczególności konsekwencji przedmiotowego

wyłączenia możliwości rozpoznania w tym trybie wniosków, których podstawą

są przyczyny określone w art. 11a przep. wprow. kpk. Z tych względów

wniosek ten należało pozostawić bez rozpoznania.

f/ak