II KO 19/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KO 19/21 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie S. H.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 31 marca 2021 r., wniosku Sądu Rejonowego w W., zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt X K (…), o przekazanie niniejszej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę oskarżonego S. H. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B. UZASADNIENIESąd Rejonowy w W. wystąpił o przekazanie zawisłej przed nim sprawy dotyczącej S. H. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

W uzasadnieniu niniejszego wystąpienia stwierdzono, że za powyższym przemawia treść opinii biegłego, z której wynikać ma, iż oskarżony - z uwagi na stan zdrowia - może aktualnie brać udział w postępowaniu sądowym, ale jedynie prowadzonym w sądzie położonym w pobliżu miejsca jego zamieszkania, tj. w B., Z. lub J., a już nie w odległej W.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek Sądu Rejonowego zasługiwał na uwzględnienie.Przypomnieć trzeba, że od dawna w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, iż dobrem wymiaru sprawiedliwości w ujęciu art. 37 k.p.k. uzasadniającym przekazanie sprawy w omawianym trybie jest także potrzeba skutecznego doprowadzenia do przeprowadzenia procesu, co byłoby mało realne, bądź zupełnie niemożliwe z uwagi na stan zdrowia oskarżonego, bez odejścia od zasady właściwości miejscowej sądu.

Podkreśla się jedynie, aby wynikało to z dowodu z opinii biegłego, który wskazując na stan zdrowia oskarżonego, nie wyklucza stawiania się przezeń w sądzie, ale jednocześnie wykazuje, że stan ten utrudnia oskarżonemu samodzielne stawianie się w sądzie zbyt odległym od jego miejsca pobytu. W sprawie niniejszej tego rodzaju sytuacja niewątpliwie zaistniała. Z opinii biegłego z dnia 30 stycznia 2021 r. wynika, że aktualny stan zdrowia pozwala oskarżonemu na udział w postępowaniu sądowym. Jednak udział w postępowaniu prowadzonym przed Sądem właściwym w W., który jest znacznie oddalony od miejsca zamieszkania oskarżonego, wiąże się dla niego z ryzykiem pogorszenia stanu jego zdrowia.

W ocenie biegłego z uwagi na konieczność przyjmowania regularnych posiłków i insuliny, przy współistniejącej u oskarżonego niepełnosprawności, dojazd do W. jest dla oskarżonego nadal niemożliwy. Może on jednak uczestniczyć w postępowaniu sądowym w Sądzie w B., Z. lub J. jako niezbyt odległych od miejsca jego zamieszkania. Stan zdrowia oskarżonego uniemożliwia mu zatem uczestniczenie w rozprawie przed Sądem właściwym, jednocześnie obecnie pozwala już na uczestnictwo oskarżonego w czynnościach procesowych prowadzonych w sądzie położonym blisko miejsca jego zamieszkania.

W tej sytuacji zatem dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem sprawy oskarżonego Sądowi Rejonowemu w B., co powoduje, że realnym staje się doprowadzenie do procesu, w którym oskarżony ma prawo uczestniczyć. Z tych wszystkich względów, orzeczono, jak w postanowieniu.