II KO 15/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KO 15/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)‎SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)‎SSN Andrzej Stępka w sprawie J. J.‎obwinionego o delikt dyscyplinarny z art. 71 pkt 2 ustawy o komornikach i egzekucji ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 kwietnia 2014 r.,‎wniosku obrońcy obwinionego o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł pozostawić wniosek bez rozpoznania U Z A S A D N I E N I EObrońca w postępowaniu dyscyplinarnym obwinionego J.

J. wystąpił o przekazanie sprawy innemu aniżeli właściwy sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. We wniosku podkreślono, że Sąd Rejonowy w S., który podlega właściwemu w przedmiotowej sprawie Sądowi Okręgowemu w P. nie może być w pełni bezstronny w sprawie J. J., który działał przy tym sądzie jako komornik sądowy. Brak bezstronności zdaniem autora wniosku wynika z tego, że w sprawie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia w zakresie prawidłowości działań Sądu Rejonowego w S., sąd ten jest zatem bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Z treści art. 37 k.p.k. wynika, że Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu niż właściwy sądowi równorzędnemu, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, ale jedynie wtedy, gdy z inicjatywą przekazania sprawy wystąpi sąd właściwy.

Inicjatywa ta wyrażana jest w formie postanowienia i stanowi warunek, bez którego Sąd Najwyższy nie może samodzielnie, z urzędu stosować instytucji przekazania sprawy z art. 37 k.p.k. Strony mogą rzecz jasna w trybie przewidzianym w art. 9 § 2 k.p.k. zwracać się do sądu właściwego o wystąpienie z inicjatywą, o której mowa w art. 37 k.p.k., uznać jednak należy, że Sąd Najwyższy nie jest władny rozpoznawać wniosków stron o przekazanie sprawy bez inicjatywy sądu właściwego. Zauważyć należy, że przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy i nie powinien podlegać interpretacji rozszerzającej.

Możliwość wynikająca z art. 37 k.p.k. nie powinna być przy tym przesadnie często wykorzystywana, ponieważ rozpoznanie sprawy przez sąd miejscowo właściwy stanowi jedną z gwarancji niezawisłości. Dodatkowo podkreślić trzeba, że kwestia wystąpienia do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy stanowiła na wniosek obrońcy obwinionego przedmiot rozważań Sądu Okręgowego w P., który na rozprawie w dniu 21 marca 2014 r. postanowił, aby nie występować do Sądu Najwyższego. Ponadto, w tym samym dniu doszło do rozpoznania odwołania wniesionego przez obwinionego i utrzymania w mocy zaskarżonego orzeczenia.W tym stanie rzeczy brak podstaw do rozpoznania adresowanego do Sądu Najwyższego wniosku obrońcy J.

J. z dnia 6 marca 2014 r. aw