II KKN 84/99 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 84/99

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 czerwca 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN

- Józef Musioł

Sędziowie: SN

- Halina Gordon – Krakowska (spr.)

- Przemysław Kalinowski

SN

Protokolant: Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry

po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2001 r.

sprawy J. S.

skazanego z art. 97 § 1 kw

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę

od wyroku Sądu Rejonowego w N.

z dnia 2 grudnia 1998 r. sygn. Kws (…)

utrzymującego w mocy orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń w N.

z dnia 22 września 1998 r. sygn. Kw (…)

- uchyla

zaskarżony

wyrok

i

sprawę

przekazuje

Sądowi

Rejonowemu w N. do ponownego jej rozpoznania,

- zarządza zwrot na rzecz J. S. kwoty 450 zł wniesionej tytułem

opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Orzeczeniem Kolegium d/s Wykroczeń w N. z dnia 22 września 1998 r.,

sygn. Kw (…) J. S. został uznany za winnego tego, że:

w dniu 8 grudnia 1997 r. o godz. 950 na trasie Nr (…) w miejscowości E. gm. Z

kierował samochodem osobowy m-ki Chrysler nr rej (…) w obszarze

zabudowanym przekraczając dozwoloną prędkość o 38 km/godz. jechał z

prędkością 98 km/godz. tj. popełnienie wkroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 5

ust. 1 i art. 18 ust. 1 pkt 1 PRD (Ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Dz. U Nr 11/92

poz. 41) i na podstawie art. 97 kw skazany na 600 zł grzywny.

Od tego orzeczenia obwiniony wniósł odwołanie do Sądu Rejonowego w

N. zarzucając

1- naruszenie art. 97 kw. poprzez bezpodstawnie uznanie, iż przekroczył

dozwoloną prędkość o 38 km/godz. jadąc samochodem z prędkością 98

km/godz.

2- naruszenie art. 4 kodeksu wykroczeń poprzez wydanie orzeczenia w

okolicznościach i w oparciu o materiał dowodowy, w którym wina

obwinionego może budzić poważne wątpliwości, a więc w sytuacji

wyłączającej karanie na podstawie art. 7 § 2 kodeksu postępowania w

sprawach o wykroczenia.

W konkluzji obwiniony wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i

uniewinnienie.

W uzasadnieniu odwołania obwiniony podnosił, że

- „skład orzekający całkowicie jednostronnie ocenił zgromadzony w

sprawie materiał dowodowy, bezpodstawnie pominął jego wyjaśnienia

dając wiarę wyłącznie zeznaniom policjanta”

- nie wykorzystano możliwości wyjaśnienia szeregu wątpliwości, które

miały podstawowe znaczenie bowiem:

- nie ustalono czy miernik prędkości miał legalizację,

- nie dokonano oględzin samochodu pod kątem ustalenia czy był on

wyposażony w automatyczne urządzenie ograniczające prędkość –

przeciwnie: bezzasadnie przyjęto w uzasadnieniu, że takiego

urządzenia samochód nie posiadał.

Na rozprawie przed Sądem Rejonowym w N. obwiniony ponowił

wniosek domagając się powołania biegłego, który stwierdziłby, że samochód

wyposażony jest o urządzenie ograniczające prędkość oraz o załączenie

dokumentu uwierzytelniającego legalność radaru.

Sąd wnioski te „oddalił” powołując się na przepis art. 170 § 1 pkt 2 kpk.

Po rozpoznaniu odwołania obwinionego Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia

2 grudnia 1998 r. zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

Od tego wyroku wniósł kasację obrońca J. S. zarzucając

rażące naruszenie prawa procesowego wyrażające się w oparciu ustaleń

faktycznych orzeczenia wyłącznie na zeznaniach świadka J. M., z pominięciem

wniosków dowodowych zgłoszonych przez obwinionego, a ponadto przyjęcia

za dowód w sprawie wydruku pomiaru szybkości urządzenia pomiarowego bez

aktualnego świadectwa legalizacji, które to uchybienie miało istotny wpływ na

treść zaskarżonego orzeczenia.

W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna.

Sąd Rejonowy w N. rozpoznając odwołanie obwinionego ograniczył się,

jak

wynika

z

protokołu

rozprawy

do

odczytania

odwołania

oraz

nieuwzględnienia

wniosku

obwinionego

o

przeprowadzenie

dowodów

powołując się na przepis art. 170 § 1 pkt 2 kpk bez jakiegokolwiek

uzasadnienia.

Taki sposób procedowania rażąco naruszył obowiązujący w dacie

orzekania przepis art. 512 § 4 kpk obligujący Sąd do którego wniesiono

odwołanie od orzeczenia kolegium do przeprowadzenia pełnego postępowania

dowodowego.

Obowiązkiem więc Sądu było przesłuchanie obwinionego, wezwanie i

przesłuchanie świadka J. M., którego zeznania obwiniony kwestionował i

przeprowadzenie dowodów o które wniósł zarówno w postępowaniu przed

kolegium, jak i przed sądem. Nie dopełnienie takiego obowiązku było rażącym,

mającym wpływ na treść orzeczenia naruszeniem prawa procesowego i dlatego

też Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.