II KKN 65/99 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 65/99

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 sierpnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Ewa Strużyna

Sędziowie: SN

- Józef Musioł (spr.)

SN

- Marek Sokołowski

Protokolant: Danuta Bratkrajc

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Bogumiły Drozdowskiej

po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2001 r.

sprawy Z. N.

skazanego z art. 279 § 1 kk i inne

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W.

z dnia 21 października 1998 r., sygn. IX Ka …/98

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.

z dnia 22 maja 1998 r. sygn. II K …/96

I. uchyla zaskarżony wyrok i zmienionym nim wyrok Sądu

Rejonowego w części skazującej Z. N. za popełnienie

przestępstwa określonego w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 22

kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego wyrobu

spirytusu i uniewinnia go od popełnienia tego czynu, a kosztami

sądowymi w tej części obciąża Skarb Państwa;

II. w pozostałym zakresie kasację oddala jako oczywiście

bezzasadną i zwalnia skazanego od kosztów sądowych

postępowania kasacyjnego;

III. zarządza zwrot Z. N. 450 zł opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w W. wystąpił z aktem oskarżenia p-ko Z. N.,

zarzucając mu, że:

I. w nocy z 2 na 3 października 1995 r. w W.wskiego po uprzednim

wykłuciu wyłomu w ścianie włamał się do sklepu obuwniczego

stanowiącego własność W. R., po czym zabrał w celu przywłaszczenia

różnego rodzaju obuwie o wartości 8695 zł 04 gr na szkodę w/w tj. o

czyn z art. 208 d.kk

II. w nocy z 5 na 6 października 1995 r. w W. działając wspólnie i w

porozumieniu z P. O. i A. B. co do których wyłączono materiały do

odrębnego postępowania, po uprzednim wykonaniu wyłomu w ścianie,

włamał się do sklepu obuwniczego W. R., skąd zabrał w celu

przywłaszczenia różnego rodzaju obuwie o wartości 123,70 zł na szkodę

w/w tj. czyn z art. 208 kk

III. w okresie od 5 października 1995 r. do 6 października 1995 r. w

miejscowości L., na terenie swojej posesji przy ul. D. przechowywał

samochód m-ki „Polonez” wartości 1900 zł pochodzący z kradzieży

dokonanej w Warszawie w dniu 4.X.95 r. na szkodę L.B. tj. o czyn z art.

215 § 1 kk;

IV. w nocy z 16 na 17 września 1995 r. w W. po uprzednim wyłamani kraty i

wypchnięciu okna włamał się do pomieszczeń Rolniczej Spółdzielni

Produkcyjnej po czym zabrał w celu przywłaszczenia dwie maszyny do

produkcji makaronu o wartości

20.000 zł na szkodę RSP N. tj. o czyn z

art. 208 kk;

V. w kresie od nieustalonej daty do dnia 6 października 1995 r. w

miejscowości B. na swojej posesji przy ul. J. 22 przechowywał

przedmioty służące do nielegalnego rozlewania i kapslowania alkoholu w

postaci kapsli, nalepek – etykietek i nazwami wódek, przyrządy do

kapslowania, puste pojemniki plastikowe z napisem „Alcohol” tj. o czyn

z art. 44 ustawy z dnia 26.X.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i

przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 maja 1998 r. oskarżony Z.

N. został uznany za winnego tego, że:

I. w okresie od 16 września 1995 r. do 6 października 1995 r. w W. ,

działając w warunkach przestępstwa ciągłego dokonywał kradzieży

z włamaniem w tym:

- w nocy z 16 na 17 września 1995 r. po uprzednim wyłamaniu

kraty i wypchnięciu okna włamał się do pomieszczeń Rolniczej

Spółdzielni Produkcyjnej – N.ieś, skąd zabrał w celu

przywłaszczenia dwie maszyny do produkcji makaronu o

wartości 20.000 zł;

- w nocy z 2/3 października 1995 r. po przednim wykuciu

wyłomu w ścianie włamał się do sklepu obuwniczego

stanowiącego

własność

W. R.,

skąd

zabrał

w

celu

przywłaszczenia obuwie o wartości 8.695,04 zł;

- w nocy z 5/6 października 1995 r. działając wspólnie i w

porozumieniu z innymi osobami,

po uprzednim wykonaniu

wyłomu w ścianie włamał się do sklepu obuwniczego W. R.,

skąd zabrał w celu przywłaszczenia różnego obuwia o wartości

1.294,70 zł tj. czynu z art. 208 kk w zw. z art. 58 kk i za czyn

ten z mocy art. 208 kk w zw. z art. 58 kk i art. 36 § 2 i 3 kk

skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności i 700 zł grzywny.

Z. N. uznano za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt III i

za to na podstawie art. 215 § 1 kk w zw. z art. 36 § 2 i 3 kk przy

przyjęciu, że działał oskarżony w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej, skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności i 500 zł

grzywny; za czyn V przy przyjęciu, iż czyn został popełniony w

m.L. przy ul. D., a czyn wyczerpuje art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 22

kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego wyrobu spirytusu i

na podstawie tych przepisów skazany na karę 6 miesięcy

pozbawienia wolności i 500 zł grzywny;

Na podstawie art. 66 kk, 67 § 1 kk orzeczone kary łączne 3 lat

pozbawienia wolności i 1.500 zł grzywny z zamianą w razie

nieuiszczenia w terminie na zastępczą karę pozbawienia wolności,

przyjmując jeden dzień za równoważny grzywnie w kwocie 20 zł;

na podstawie art. 48 § 1 kk orzeczono przepadek na rzecz Skarbu

Państwa trzech łomów, dwóch kompletów rękawiczek poprzez ich

zniszczenie, a na podstawie art. 9 pkt 1 ustawy z 22 kwietnia 59 r.

przez zniszczenie przyrządu do kapslowania, 50 szt. kapsli, 100 sz.

etykiet,

plastikowych

butelek

pozostałe

zabezpieczone

przedmioty zwrócono oskarżonemu.

Na podstawie art. 83 § 1 kk zaliczono na poczet kary pozbawienia

wolności okres tymczasowego aresztowania od 9.08.96 r. do

15.X.96

r.

Zwolniono

oskarżonego

od

opłat

i

kosztów

postępowania.

Na skutek wniesionego środka prawnego Sąd Wojewódzki w W.

wyrokiem z dnia 21 października 1998 r. sygn. akt IX Ka …/98 zaskarżony

wyrok Sądu Rejonowego zmienił w ten sposób, że:

„1. przypisane oskarżonemu czyny kwalifikuje: czyn I z art. 279 § 1 kk w zw. z

art. 91 § 1 kk; czyn III z art. 291 § 1 kk i przepisy te przyjmuje za podstawę

skazania oskarżonego;

2. za podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności przy czynie I przyjął art.

279 § 1 kk, zaś przy czynie III art. 291 § 1 kk;

3. uchylił orzeczenia o karach grzywny wymierzonych oskarżonemu przy

czynach I, III i IV;

4. uchylił orzeczenie o karze łącznej grzywny;

5. za podstawę orzeczenia łącznej kary pozbawienia wolności przyjął art. 85 kk

i 86 § 1 kk;

6. za podstawę przepadku dowodów przyjął art. 44 § 2 kk;

7. za podstawę zaliczenia tymczasowego aresztowania na poczet kary łącznej

pozbawienia wolności przyjął art. 63 § 1 kk;

8. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy;

9. zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty sądowej za obie instancje, koszty

postępowania w sprawie przejmując na rachunek Skarbu Państwa.”

Powyższy wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją obrońca

oskarżonego, który zarzucając:

„1. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 4 ust. 1 ustawy z

dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego wyrobu spirytusu,

wynikającą z bezzasadnego uznania, że przepis ten ma zastosowanie do

czynu polegającego na przechowywaniu kapslownicy;

2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a

mianowicie art. 167, 352 i 366 § 1 kpk (odpowiednio art. 152, 303 i 313

d.kpk) wyrażającą się zaniechaniem przeprowadzenia dowodu z zeznań,

zawnioskowanego w akcie oskarżenia, świadka P. O., a ponadto art. 45 § 2,

410 i 424 § 1 kpk (odpowiednio art. 3 § 1 i 3, 357 i 372 § 1 d.kpk)

wyrażającą się jednostronną i selektywną oceną materiału dowodowego, a w

konsekwencji rozstrzygnięciem istniejących wątpliwości na niekorzyść

skazanego”

wniósł

o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja zarzucająca obrazę przepisów prawa materialnego a mianowicie art.

4 pkt 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu niedozwolonego

wyrobu spirytusu jest oczywiście zasadna.

Przypisanie

winy

dopuszczeniu

się

przez

Z.

N. przestępstwa

przewidzianego w art. 4 cytowanej ustawy nastąpiło w oderwaniu od treści tej

normy prawnej.

Przepis ten przewidywał odpowiedzialność karną gdy w grę wchodziło

wyrabianie, przechowywanie, zbywanie lub nabywanie przyrządów, których

właściwości wskazują na to, że służą lub są przeznaczone do niedozwolonego

wyrobu spirytusu (art. 4 pkt 1 cytowanej ustawy).

Tymczasem oskarżony skazany został za przechowywanie przedmiotów, które

mogły służyć do ewentualnej dystrybucji wyrobów spirytusowych (przyrząd do

kapslowania, puste pojemniki plastikowe z napisem „Alcohol”).

W tej sytuacji należało uchylić zaskarżony wyrok i zmieniony nim wyrok

Sądu Rejonowego w części skazującej Z. N. za popełnienie przestępstwa

określonego w art. 4 pkt 1 cytowanej ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. i

uniewinnienie go od popełnienia tego czynu.

Na marginesie dodać należy, iż zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 2 marca 2001 r.

o wyrobie spirytusu, wyrobie

i rozlewie wyrobów spirytusowych oraz

wytwarzania wyrobów tytoniowych wydano ustawę z dnia 22 kwietnia 1959

straciła swą moc.

Jeżeli chodzi

o pozostałe zarzuty podniesione w

kasacji to Sąd

Najwyższy uznał, iż w tym zakresie kasacja jest oczywiście bezzasadna, to

zgodnie z art. 535 § 2 kpk nie wymaga pisemnego uzasadnienia.

Biorąc powyższe rozważania Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.