II KKN 551/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt: II KKN 551/98

POSTANOWIENIE

Dnia 26 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie, Izba Karna, na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący : SSN Stanisław Zabłocki (spraw.)

po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2001 r.

sprawy Z. W. B.,

skazanego z art. 145 § 2 i 4 k.k. z 1969 r.

z powodu kasacji wniesionej przez obrońców skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w R.

z dnia 19 czerwca 1998 r., sygn. V Ka […],

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.

z dnia 16 września 1997 r., sygn. II K […]

postanowił

działając na podstawie art. 535 § 2 zdanie 1 k.p.k. oraz art. 626 § 1 i art. 636 § 1

w zw. z art. 518 k.p.k.

1/ oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną ;

2/ kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego

Z. W. B.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej obrońcy zgłosili zarzut rażącego naruszenia prawa,

„...a mianowicie art. 155 § 1 pkt 1, 2 i 3 k.p.k.” z 1969 r., „...polegające na

oddaleniu wniosku dowodowego w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii

biegłego dla ustalenia, czy kierujący samochodem >J.< przyczynił się

do powstałego wypadku w sytuacji, gdy istniały wątpliwości, co do tego, czy

pojazd ten poruszał się swoim prawym pasem ruchu, czy też lewym”.

Rozpoznając kasację, zgodnie z dyrektywą art. 536 k.p.k., w granicach

zaskarżenia i podniesionych zarzutów, Sąd Najwyższy stwierdził jej

bezzasadność. Stopień tej bezzasadności przemawiał zaś za oddaleniem kasacji

z zastosowaniem trybu określonego w art. 535 § 2 k.p.k. po nowelizacji z dnia

20 lipca 2000 r.

Autorzy kasacji najwyraźniej nie rozumieją tego, iż dowód z opinii biegłego

jest dowodem o szczególnym charakterze i organ procesowy dopuszcza ten

rodzaj dowodu jedynie wtedy, gdy „...stwierdzenie okoliczności mających

istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych”

(art. 176 § 1 k.p.k. z 1969 r. ; podobnie art. 193 § 1 nowego k.p.k.). Jest zatem

rzeczą oczywistą, iż sam fakt różnicy w zeznaniach świadków, co do pewnego

elementu stanu faktycznego, nie może stanowić przesłanki powołania biegłego,

jeśli różnicę tę sąd jest w stanie przekonująco wyjaśnić, oceniając zeznania

świadków z zachowaniem dyrektyw interpretacyjnych określonych w art. 4 § 1

k.p.k. z 1969 r. (obecnie : art. 7 k.p.k.). Autorom kasacji należy wskazać także

irracjonalność założenia, iż >J.< poruszał się lewym pasem ruchu, nie tylko

w świetle zeznań św. G., X., M., a nawet zeznań św. S. złożonych

w postępowaniu przygotowawczym – uj. k. 42-43 akt sprawy (dopiero

w zeznaniach złożonych w trakcie rozprawy świadek ten „dodał” element

o rzekomym poruszaniu się >J.< lewym pasem ruchu), ale nadto w świetle

dowodu całkowicie obiektywnego, do oceny którego nie są wcale potrzebne

wiadomości specjalne, a mianowicie w świetle rozsypu szkieł uwiecznionego

na szkicu miejsca wypadku – k. 4 akt sprawy. Gdyby >J.< poruszał się lewym

pasem ruchu, rozsyp szkieł nastąpiłby na tym pasie, i to w pobliżu krawędzi

jezdni, nie zaś w pobliżu osi jezdni. Nota bene, oddalenie wniosku dowodowego

zgłaszanego na podaną w skardze kasacyjnej okoliczność znajdowało w pełni

podstawę także w treści art. 155 § 1 pkt 2 k.p.k. z 1969 r (obecny art. 170 § 1

pkt 2 k.p.k.). Okoliczność, która miałaby zostać udowodniona, nie miałaby

bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Samochód >J.< poruszał się

drogą z pierwszeństwem przejazdu i gdyby nawet jechał lewym pasem ruchu oskarżony Z. B. i tak zobowiązany był ustąpić mu pierwszeństwa przejazdu.

Dynamika przedmiotowego wypadku jest, jak to słusznie stwierdziły sądy

orzekające,

niezwykle

wręcz

prosta.

Oskarżony

wjeżdżając

z

drogi

podporządkowanej na drogę z pierwszeństwem przejazdu nie ustąpił

pierwszeństwa pojazdowi nadjeżdżającemu nadto z prawej strony i doprowadził

do tragicznej w skutkach kolizji.

Z opisanych wyżej powodów zgłoszony w kasacji zarzut jest całkowicie

bezzasadny. Konsekwencją oddalenia kasacji było orzeczenie o kosztach

postępowania kasacyjnego zgodnie z treścią przepisów art. 626 § 1 i art. 636 § 1

w zw. z art. 518 k.p.k.

Na oryginale właściwe podpisy

Za zgodność:

Kierownik Sekretariatu Wydziału

Izby Karnej S.N.

aw

jw