II KKN 537/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 537/98

POSTANOWIENIE

Dnia 10 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN - Tomasz Grzegorczyk

w sprawie T. C.

skazanego z art. 208 kk z 1969 r.

po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W.

z dnia 31 lipca 1998 r., sygn. akt X Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.

z dnia 25 marca 1998 r., sygn. akt III K […]

p o s t a n o w i ł:

oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego

T. C. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji wysunięto zarzut, iż sąd odwoławczy „w swoim uzasadnieniu

pominął fakt, że utrzymanie wyroku Sądu I instancji w mocy będzie rażąco

niesprawiedliwe (art. 400 kpk) oraz że Sąd ten pominął w całości argumentację

zawartą w apelacji”.

Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jeżeli chodzi o zarzut obrazy art. 400 kpk, to po pierwsze budzi

zdziwienie odwoływania się do tej normy, jako że w dacie orzekania w ogóle

ona nie obowiązywała (przepis wszedł wżycie 1 września 1998 r.), można zatem

mówić co najwyżej o obrazie art. 389 d.kpk. Po wtóre zaś, odnosząc go już do

w/w art. 389 kpk z 1969 r. trzeba podnieść, iż przepis ów, normujący tzw.

oczywistą niesprawiedliwość orzeczenia funkcjonował (tak jak i obecny art. 400

kpk) poza granicami środka odwoławczego. Z założenia zatem działał on

wówczas, gdy orzeczenie zaskarżono tylko w części, a obraza prawa lub inne

uchybienie wskazane w art. 387 d.kpk, i to także, które czyniło orzeczenie

niesprawiedliwym w oczywisty sposób, ujawniało się poza granicami

zaskarżenia. W sprawie niniejszej apelację wniesiono jednak do całości wyroku

(k. 248) zarzucając sprzeczność

ustaleń sądu z

zebranym materiałem

dowodowym oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Tym samym

przepis art. 389 d.kpk w ogóle nie wchodził w rachubę, a sąd odwoławczy

poddawał kontroli cały wyrok w ramach wniesionego środka odwoławczego. W

konsekwencji zarzut czyniony

wyrokowi sądu odwoławczego, naruszenia

powyższej normy, jest oczywiście bezzasadny. To samo niestety odnieść należy

do drugiego zarzutu kasacyjnego. Sąd odwoławczy miał i ma (art. 406 § 2 d.kpk

i art. 457 § 2 kpk) obowiązek wskazania dlaczego zarzuty i wnioski apelacji

uznał za zasadne albo niezasadne a nie – jak to wynika z niniejszej skargi –

uwzględnienia argumentacji skargi apelacyjnej. Argumenty podane w apelacji w

postaci

poczynionych

tam

zarzutów

zostały

przez

sąd

odwoławczy

przeanalizowane, zarówno odnośnie oceny poszczególnych dowodów, jak i

ustaleń dokonywanych przez sąd I instancji (k. 262v- 263). Także zatem i ten

zarzut skargi kasacyjnej okazał się oczywiście bezzasadny.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.

aw

jw