II KKN 522/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 522/97

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 czerwca 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Piotr Hofmański

Sędziowie: SN

- Mieczysław Młodzik

SN

- Wiesław Kozielewicz (spr.)

Protokolant: Kamila Różańska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry

po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2000 r.

sprawy A. C.

oskarżonego z art. 147 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w O.

z dnia 16 kwietnia 1997 r., sygn. II Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.

z dnia 22 stycznia 1997 r. sygn. K […]

I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonego A. C.

przekazuje Sądowi Okręgowemu w O. do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;

II. zarządza zwrot na rzecz oskarżonego A. C. kwotę

300 (trzystu) złotych uiszczonej opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w O. oskarżył A. C. o to, że w dniu 15 lutego

1996 r. na stacji PKP w O. jako maszynista pełnił w stanie nietrzeźwości

czynności zawodowe związane bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa

ruchu pojazdów tj. o popełnienie czynu wyczerpującego dyspozycję art. 147

§ 1 kk z 1969 r.(k. 54-55).

Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia 22 stycznia 1997 r. sygn. akt

II K […] postępowanie karne wobec A. C. odnośnie zarzucanego mu czynu,

na podstawie art. 27 § 1 kk i art. 29 § 1 kk z 1969 r., warunkowo umorzył

na okres 2 lat próby, zaś na mocy art. 28 § 2 pkt 3 kk z 1969 r. zobowiązał go do

wpłacenia kwoty 500 zł na rzecz Fundacji Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom

Chorym w O. (k. 104 – 104v).

Od tego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonego i zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, mianowicie art. 147 § 1 kk z 1969 r. – przez

błędną wykładnię tego przepisu,

2) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, przez

uznanie, że oskarżony popełnił czyn mu zarzucany, jak również przez

przyjęcie, że oskarżony nie był u lekarza w dniu 15 lutego 1996 r., a

zaświadczenie lekarskie z 1.III.1996 r. jest spreparowane na potrzeby

oskarżonego, że oskarżony będąc w stanie nietrzeźwości wykonywał

czynności związane bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa w ruchu

kolejowym, że świadek J. w dniu 15 lutego 1996 r. znalazł się na jednostce

elektrycznej nie szukając Ł., a w celu podmiany oskarżonego, że oskarżony

nie szukał w tej jednostce pozostawionych tam kluczy,

3) obrazę norm prawa procesowego, która miała wpływ na treść wyroku, w

szczególności art. 3 § 1, 357 i 372 § 1 pkt 1 kpk – z 1969 r. przez oparcie

orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających z

pominięciem dowodów dla oskarżonego korzystnych bez należytego

uzasadnienia takiego stanowiska, art. 3 § 3 kpk z 1969 r. przez rozstrzyganie

wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, art. 4 § 1 kpk z 1969 r. przez

nieuwzględnienie przy orzekaniu wskazań wiedzy i doświadczenia

życiowego, art. 334 § 1 kpk z 1969 r. przez nieujawnienie na rozprawie

wyjaśnień oskarżonego z k. 47v akt sprawy i przez nieustalenie przyczyn

odmienności wyjaśnień oskarżonego na rozprawie, art. 337 § 1 kpk z 1969 r.

przez nieujawnienie na rozprawie zeznań św. M. S. z k. 30v – 31 akt sprawy

mimo pominięcie przez tego świadka na rozprawie najbardziej istotnych

elementów wcześniejszych zeznań.

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O., ewentualnie zmianę

zaskarżonego

wyroku i uniewinnienie oskarżonego A. C. od dokonania zarzucanego mu czynu

(k. 112 – 117).

Sąd Wojewódzki w O. wyrokiem z dnia 16 kwietnia 1997 r. sygn. akt

II Ka […] zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (k. 127).

W kasacji złożonej od w/w wyroku Sądu

Wojewódzkiego w O.

obrońca oskarżonego A. C. zarzucił:

rażące naruszenie norm prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść

wyroku a mianowicie:

- art. 406 § 2 kpk z 1969 r. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu

wyroku sądu odwoławczego do zarzutów i wniosków zawartych w skardze

apelacyjnej,

- art. 157 § 1 kpk z 1969 r. przez przesłuchanie A. C. w postępowaniu

przygotowawczym w warunkach nie zapewniających swobody wypowiedzi

(w stanie upojenia alkoholowego) i art. 4 § 1 kpk z 1969 r. przez uznanie –

wbrew zasadom doświadczenia życiowego – takich wyjaśnień oskarżonego

za wiarygodne i za podstawę do ustaleń w sprawie,

- art. 3 § 1, 357 i 372 § 1 pkt 1 kpk z 1969 r. przez oparcie orzeczenia o winie

oskarżonego tylko na dowodach obciążających z pominięciem dowodów dla

oskarżonego korzystnych bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska,

- art. 3 § 3 kpk z 1969 r. przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść

oskarżonego,

- art. 334 § 1 i 2 kpk z 1969 r. przez nieujawnienie na rozprawie wyjaśnień

oskarżonego z k. 47v akt sprawy, oraz przez nieustalenie przyczyn

odmienności wyjaśnień oskarżonego na rozprawie,

- art. 337 § 1 kpk z 1969 r. przez nieujawnienie na rozprawie zeznań świadka

M. S. z k. 30v – 31 akt sprawy pomimo pominięcia przez tego świadka

najbardziej istotnych elementów jego wcześniejszych zeznań.

Skarżący w konkluzji kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

a także utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w O. i przekazanie

sprawy oskarżonego A. C. Sądowi Rejonowemu w O. do ponownego

rozpoznania (k. 141 – 143).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Za zasadny należy uznać podniesiony w kasacji zarzut obrazy art. 406 § 2

kpk z 1969 r.

Przepis ten wskazuje, jakże niezbędne dane, określone granicami środka

odwoławczego, powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego. W

uzasadnieniu sąd odwoławczy, jako sąd głównie sprawdzający prawidłowość

orzeczenia sądu pierwszej instancji, poprzez ocenę przedstawionego przez tenże

sąd toku rozumowania i jego zgodności z materiałem dowodowym, obowiązany

jest

rozważyć

wszystkie

zarzuty

oraz

wnioski

wskazane w

środku

odwoławczym (por. OSNPG 1987, z. 12, poz. 147, OSNPrPr 1996, z. 11, poz.

11, OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12).

Sąd Wojewódzki w O. wydając orzeczenie o utrzymaniu w mocy

zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w O. miał więc obowiązek uzasadnić

dlaczego zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego uznał za niesłuszne,

przy czym powinien był przedstawić w sporządzonym uzasadnieniu swój tok

rozumowania.

Tymczasem tenże Sąd nieustosunkował się w uzasadnieniu do wszystkich

zarzutów apelacyjnych, co trafnie wskazał w kasacji obrońca oskarżonego.

Z

treści

niezwykle

lakonicznego

uzasadnienia

wyroku

Sądu

Wojewódzkiego w O. nie wynika aby tenże Sąd, w sposób zgodny z prawem

procesowym, odniósł się do zarzutu opisanego pod pkt 2 apelacji. Brak jest też

jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów z pkt 3 tejże apelacji.

Skoro

zatem

uzasadnienie

zaskarżonego

kasacją

wyroku

Sądu

Wojewódzkiego w O. obraża przepis art. 406 § 2 kpk z 1969 r. (jego

odpowiednikiem jest aktualnie art. 457 § 2 kpk), a uchybienie to w realiach

sprawy musi być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa procesowego

mogące mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, gdyż tak

sporządzone uzasadnienie nie pozwala na stanowcze stwierdzenie, iż Sąd

Wojewódzki w O. w sposób rzetelny („pełny”) rozpoznał wniesioną apelację,

zaskarżony kasacją wyrok należało uchylić i sprawę oskarżonego A. C.

przekazać

Sądowi

Okręgowemu

w postępowaniu odwoławczym.

w

O. do

ponownego

rozpoznania

Sąd Najwyższy ograniczył rozpoznanie kasacji tylko do wyżej

omówionego zarzutu, albowiem rozpoznanie sprawy w tym zakresie było

wystarczające do wydania orzeczenia kasacyjnego, zaś ustosunkowanie się do

pozostałych zarzutów z kasacji jest z uwagi na treść rozstrzygnięcia,

bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania kasacyjnego (art. 436 kpk w

zw. z art. 518 kpk).

Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy orzekł jak w

wyroku.

Przewodniczący SSN: (Piotr Hofmański)

Sędziowie SN: (Mieczysław Młodzik)

(Wiesław Kozielewicz)

aw

f/jw