II KKN 488/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 488/98

POSTANOWIENIE

Dnia 10 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

w sprawie W. P.

oskarżonego z art. 158 § 1 kk z 1969 r.

po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł.

z dnia 27 lutego 1998 r. sygn. akt V Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 10 września 1997 r., sygn. akt […]

p o s t a n o w i ł:

- oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną zwalniając

skazanego W. P. od kosztów sądowych, w tym od nieuiszczonej

opłaty od kasacji

- oddalić wniosek obrońcy skazanego adw. M. R. o zasądzenie

mu od Skarbu Państwa kosztów obrony z urzędu z racji

sporządzenia i wniesienia kasacji

UZASADNIENIE

W kasacji wysunięto zarzut obrazy prawa procesowego, a to art. 3 § 1, art.

4 § 1 oraz art. 186 i 372 § 1 d.kpk przez rozstrzygnięcie na niekorzyść

skazanego, że był on uczestnikiem zajścia w oparciu o zeznania małoletniego

syna pokrzywdzonych, który jakoby rozpoznał głos skazanego będąc ukrytym

za segmentem w toalecie, mimo że pozostali skazani wykluczali obecność tego

skazanego w zdarzeniu. Analizując ten zarzut Sąd Najwyższy zważył, co

następuje.

Kwestia udziału W. P. w zdarzeniu przestępczym była analizowana tak

przez sąd I instancji (k. 309v-310) jak i przez sąd odwoławczy (k.426-427),

W apelacji bowiem podniesiono podobne argumenty, z tym że kwalifikowano je

jako błąd w ustaleniach faktycznych. Sugestia, że niezbędne było dodatkowe

badanie rozpoznania głosu pojawia się dopiero w kasacji, ale sądy obu instancji

wyjaśniały dlaczego, mimo iż sprawcy byli w kominiarkach, uznały iż świadek

mógł prawidłowo rozpoznać napastników, i to nie tylko W. P.. W istocie zatem

skarżący stara się, niedostrzegając wywodów sądów, podważyć ocenę

dowodów, przybierając ją w formę zarzutu obrazy prawa procesowego.

Obrazy takiej wszak w ogóle nie było. Kasacja jest zatem oczywiście

bezzasadna.

Niesłuszny

jest

też

wniosek

autora kasacji

o

przyznanie

mu

wynagrodzenia za sporządzenie kasacji. Obrońca z urzędu został tu bowiem

powołany w toku procesu i jego obowiązek działania zakończył się wraz z

prawomocnym zakończeniem procesu. Miał on wprawdzie prawo, ale nie

obowiązek, wystąpienia z kasacją, skoro wszak uczynił to samodzielnie, nie

będąc ustanowiony odrębnie dla rozważenia złożenia kasacji, Skarb Państwa nie

może być zobligowany do wynagrodzenia tego typu działań adwokatów (zob.

wyrok SN z 7 maja 1997 r., IV KKN 106/96, OSNKW 1997, nr 78, poz. 68).

Dlatego też Sąd Najwyższy wniosek ten oddalił. Mając zaś na uwadze fakt

skazania W. P. na karę pozbawienia wolności, jego pobyt w zakładzie karnym

i brak środków finansowych, zwolniono go od kosztów sądowych postępowania

kasacyjnego.

aw

f/ak