II KKN 482/98 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 9 kwietnia 2001 r.

II KKN 482/98

Przewodniczący: SSN Józef Musioł

Sędziowie: SN Piotr Hofmański

SN Wiesław Kozielewicz (spr.)

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2001 r. sprawy R. C.

skazanego z art. 210 § 2 KK w zb. z art. 212 § 1 KK w zw. z art. 10 § 2

KK69 z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku

Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 czerwca 1998 r.. sygn. II AKa (…)

zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 2 marca 1998 r.,

sygn. XVIII K (...)

I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonego R. C. przekazuje

Sądowi

Apelacyjnemu

w

(…)

do

ponownego

rozpoznania

w

postępowaniu odwoławczym;

II. zarządza zwrot na rzecz oskarżonego R. C. kwoty 500 (pięćset)

złotych wniesionej przez niego opłaty od kasacji

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki w W. wyrokiem z dnia 2 marca 1998 r. sygn. akt XVIII K

(...) m.in. uznał A. S., T. S. i R. C. za winnych tego, że:

- w nocy z 19 na 20 grudnia 1995 r. w W. działając wspólnie i w

porozumieniu z nieletnim M. B. grożąc użyciem niebezpiecznego

narzędzia w postaci noża poprzez przystawienie go do szyi taksówkarza

J. J. oraz niszcząc mienie wartości 500 złotych stanowiące wyposażenie

samochodu marki „Ford Sierra” nr rej. (...) zabrali w celu przywłaszczenia

pieniądze w kwocie 310 złotych na szkodę pokrzywdzonego tj. czynu

wyczerpującego dyspozycje art. 210 § 2 KK w zb. z art. 212 § 1 w zw. z

art. 10 § 2 KK69 i za to na mocy tych przepisów, przyjmując za podstawę

skazania art. 210 § 2 KK oraz art. 40 § 1 KK69, wymierzył im kary po

pięć lat pozbawienia wolności i kary dodatkowe trzech lat pozbawienia

praw publicznych.

W apelacji od tegoż wyroku obrońca oskarżonego R. C. zarzucając:

1) obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 210 § 2 i art.

212 § 1 KK69 wynikającą z nieprawidłowego zastosowania powołanych

przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy z uwagi na uznanie, że

oskarżony R. C. działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi T. i A.

S.,

2) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a

mianowicie obrazę art. 3 § 1 i 3 oraz art. 85 KPK69,

3)rażącą

niewspółmierność

wymierzonej

kary

wynikającą

z

niezastosowania przy orzekaniu art. 57 § 1 i § 2 KK oraz art. 73 § 1

KK69.

wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie

oskarżonego od dokonania zarzucanego mu czynu, ewentualnie o

uchylenie tegoż wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

lub zmianę wyroku w zaskarżonej części przez zastosowanie art. 57 § 1 i

§ 2 KK oraz art. 73 § 1 KK69 (...).

Powyższy wyrok zaskarżył również obrońca oskarżonych Adama S. i

Tomasza S. (...).

Sąd Apelacyjny w (...) wyrokiem z dnia 17 czerwca 1998 r. sygn. II AKa

(...) zmienił zaskarżony wyrok co do oskarżonych A. S. i T. S., zaś

utrzymał go w mocy odnośnie oskarżonego R. C. (...).

Od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) kasację złożył obrońca skazanego

R. C. Zarzucił w niej rażące naruszenie prawa procesowego, art. 3 § 1, 2

i 3 KPK, art. 4 § 1 KPK, art. 357 KPK69 przez to, że tenże Sąd utrzymał

w mocy część skazującą wyroku Sądu Wojewódzkiego na podstawie

dowodów kwestionowanych w apelacji, których to zarzutów apelacyjnych

Sąd Odwoławczy nie sprawdził. Wskazując na powyższe skarżący wniósł

o zmianę zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go orzeczenia Sądu

Wojewódzkiego w W. poprzez uniewinnienie oskarżonego od dokonania

zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie tychże wyroków i

przekazanie sprawy R. C. Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

(...).

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 28 października 1999 r. sygn. II

KKN 482/98 wstrzymał wykonanie prawomocnego wyroku Sądu

Wojewódzkiego w W. z dnia 2 marca 1998 r. sygn. XVIII K (...) w

stosunku do skazanego R. C. (...).

Na rozprawie kasacyjnej w dniu 9 kwietnia 2001 r. Prokurator

Prokuratury Krajowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy R. C. Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego

rozpoznania (...).

Sąd Najwyższy zważył co następuje;

Należało uwzględnić

wniosek

z kasacji i uchylić

wyrok

Sądu

Apelacyjnego w zaskarżonej części, i zgodnie ze stanowiskiem

oskarżyciela publicznego przekazać sprawę R. C. temu Sądowi do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Trafnie zauważa skarżący w uzasadnieniu kasacji, iż rozstrzygając w

niniejszej sprawie w części dotyczącej R. C. Sąd Apelacyjny nie

przedstawił w uzasadnieniu swojego stanowiska co do wszystkich

zarzutów i wniosków apelacji obrońcy tego oskarżonego (obraza art. 406

§ 2 KPK69). Nie odniósł się zwłaszcza do zarzutów tyczących dokonanej

przez Sąd I instancji, oceny dowodów, m.in. dowodu z zeznań świadka

M. B. (por. str. 18 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji). W miejsce

rozważenia zarzutu z apelacji co do prawidłowości oceny tego dowodu,

sam poczynił ustalenia, że właśnie zeznania tego świadka przeczą temu,

iż oskarżony R. C. nie działał wspólnie i w porozumieniu z braćmi S. w

czasie rozboju typu kwalifikowanego dokonanym na pokrzywdzonym J. J.

(por. str. 9-10 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego). Poza obszarem

głębszych rozważań Sądu Apelacyjnego w kontekście oceny zakresu

odpowiedzialności karnej oskarżonego R. C., pozostały też treści

wyjaśnień oskarżonych T. S. i A. S.

Zwrócić uwagę należy, że w orzecznictwie obowiązuje pogląd, iż każdy

ze współsprawców odpowiada w granicach swego zamiaru, i nie może

ponosić odpowiedzialności za eksces innego współsprawcy, a więc za

takie jego zachowanie i skutek, które nie były objętego jego zamiarem i

których nie mógł przewidzieć (por. OSNKW 1985, z. 11-12, poz. 91).

Właśnie na kwestie dotyczące dokładnego ustalenia roli oskarżonego R.

C. w przedmiotowym rozboju, a co za tym idzie i zakresie jego karnej

odpowiedzialności,

zwracano

uwagę

w

apelacji

obrońcy

tego

oskarżonego (...). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd Apelacyjny

nie poświęcił temu należytej uwagi.

Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy orzekł jak w

wyroku.