II KKN 468/98 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 12 kwietnia 2001 r.

II KKN 468/98

Przewodniczący: SSN Tomasz Grzegorczyk

Sędziowie: SN Józef Musioł (spr.)

SN Józef Szewczyk

Sentencja

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2001 r. sprawy P. K.

oskarżonego z art. 208 KK z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę

skazanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 22 lipca 1998 r.,

sygn. II Ka (...) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 5

lutego 1998 r., sygn. (...)

I. uchyla zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego i sprawę przekazuje

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w trybie postępowania

odwoławczego,

II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. P. - Kancelaria

Adwokacka w W. kwotę 500 zł za obronę z urzędu w postępowaniu przed

Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Zaskarżonym kasacją wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 22

lipca 1998 r. sygn. akt II Ka (...) utrzymano w mocy wyrok Sądu

Rejonowego z dnia 5 lutego 1998 r. sygn. akt (...), którym P. K. uznany

został za winnego tego, iż w dniu 5 maja 1997 r. w O. działając w

zamiarze przywłaszczenia mienia ukrył się w pomieszczeniach klubu

bilardowego „B.” a następnie po jego zamknięciu przez personel zabrał w

celu przywłaszczenia alkohol, papierosy i pieniądze o łącznej wartości

350 zł na szkodę K. B., po czym wyłamując kratę zabezpieczającą drzwi

wejściowe otwierając zamki opuścił wymieniony lokal tj. czynu z art. 208

KK i za to na mocy tegoż przepisu skazaną na karę jednego roku

pozbawienia wolności.

Powyższy wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją obrońca

oskarżonego, który zarzucając:

1. „naruszenie przepisu postępowania a mianowicie art. 439 § 1 pkt 6

KPK polegające na nie wyznaczeniu skazanemu obrońcy, a tym samym

ograniczeniu mu prawa do obrony w sytuacji, gdy zachodziła

uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności,

2. naruszenie przepisu postępowania a mianowicie art. 452 § 2 KPK

poprzez nie przesłuchanie zawnioskowanego przez skazanego świadka

J. G. na okoliczność ich wspólnego wyjścia z klubu bilardowego „B.”

przed zamknięciem tegoż lokalu”

wniósł

„o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Rejonowemu w O. do ponownego rozpoznania”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna.

Wyrok Sądu Wojewódzkiego zapadł z rażącym naruszeniem prawa - art.

152 § 2 KPK69 oraz art. 9 KPK69 (obecnie art. 6 KPK).

W swojej apelacji z dnia 23 kwietnia 1998 r. (...) oskarżony złożył

wniosek dowodowy o przesłuchanie świadków: J. G. i H. K.

W piśmie z dnia 17 lipca 1998 r. oskarżony powiadomił, iż leczy się w

Szpitalu Psychiatrycznym i wniósł o przyznanie mu obrońcy z urzędu (...).

Do wniosku tego dołączył kartę informacyjną leczenia szpitalnego (...).

Sąd Wojewódzki na rozprawie odwoławczej w dniu 22 lipca 1998 r. (...)

w ogóle nie ustosunkował się do złożonego wniosku dowodowego, co

stanowi rażące naruszenie prawa mogące mieć wpływ na treść

orzeczenia

zważywszy

okoliczności

popełnienia

przypisanego

oskarżonemu czynu, jak i nieprecyzyjną tezę dowodową podaną w

sporządzonym przez samego oskarżonego wniosku. Podkreślić wypada,

że oskarżony pozostający w leczeniu specjalistycznym domagał się

przyznania mu obrońcy z urzędu.

Powyższe uchybienie musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego

wyroku.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy należy rozważyć przez jakie

konkretne zachowanie oskarżony miałby wyczerpać znamiona art. 208

KK69, czy poprzez zuchwałość, czy włamanie, gdyż przyjęto, że wyłamał

kraty aby się wydostać z pomieszczenia, w którym dokonać miał

kradzieży.

Biorąc te wszystkie okoliczności Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.