II KKN 414/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 414/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Halina Gordon - Krakowska

Sędziowie: SN

- Elżbieta Sadzik

SN

- Marek Sokołowski (spraw.)

Protokolant: Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry

po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2001 r.

sprawy R. K.

skazanego z art. 201 kk z 1969 r. i in.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 24 lutego 1998 r., sygn. II AKa […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w O.

z dnia 18 czerwca 1997 r., sygn. II K […]

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu

w […] do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Sąd Wojewódzki w O. wyrokiem z dnia 18 czerwca 1997 r. sygn. akt

II K […] uznał R. K. za winnego tego, że w okresie od 27 lipca do 28 sierpnia

1993 r. w G. oraz w miejscowości B., przestępstwem ciągłym, w warunkach

recydywy, wyłudził od Zakładów […] w G. mienie znacznej wartości w postaci

kwoty 216 300 zł w ten sposób, ze przedłożył dokumenty świadczące

o posiadaniu w dzierżawionych magazynach na składzie konsygnacyjnym

zakupionych dla tych Zakładów 515 ton nasion rzepaku, podczas gdy

w rzeczywistości nasion tych nie posiadał – to jest przestępstwa z art. 201 d.kk

w zb. z art. 266 § 4 d.kk w zw. z art. 10 § 2 d.kk, z art. 58 d.kk i art. 60 § 1 d.kk

i za to skazał go na karę 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności

oraz 5.000 zł grzywny.

Apelacje od tego wyroku wnieśli prokurator i obrońca R. K..

Prokurator zarzucił

rażącą

niewspółmierność

kary

grzywny

i

wniósł

o podwyższenie tej kary. Obrońca zarzucił obrazę przepisów postępowania, błąd

w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i wniósł o zmianę

zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego. W apelacji zawarty był

także wniosek o uzupełnienie przewodu sądowego przez przeprowadzenie

dowodu z dokumentu.

Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 24 lutego 1998 r. sygn. akt

II AKa […], po sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, utrzymał w mocy

zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją obrońca oskarżonego zarzucając

1. obrazę art. 401 d.kpk polegającą na tym, że Sąd Apelacyjny nie zarządził

sprowadzenia

oskarżonego

pozbawionego

wolności

na

rozprawę,

uniemożliwiając mu obronę, co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia,

2. obrazę art. 3 § 1, art. 313 § 1 i art. 402 § 2 d.kpk polegającą na

nieuwzględnieniu wniosku dowodowego zawartego w apelacji.

W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie, a na

rozprawie kasacyjnej wniósł o uwzględnienie kasacji.

Rozstrzygając sprawę Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest zasadna. Sąd Apelacyjny nie uwzględnił wniosku o

uzupełnienie

przewodu

sądowego

przez

przeprowadzenie

dowodu

ze

znajdującego się w aktach dokumentu uzasadniając swoje stanowisko tym, że

„Sąd odwoławczy nie może przeprowadzać postępowania dowodowego co do

istoty sprawy” oraz tym, że „zgłoszony dowód nie ma istotnego znaczenia dla

rozstrzygnięcia sprawy”.

Pogląd, że sąd odwoławczy stosownie do art. 402 d.kpk nie był władny

przeprowadzać postępowania dowodowego co do istoty sprawy był oczywiście

błędny bowiem możliwość taką wyraźnie przewidywał przepis § 2 art. 402

d.kpk. Przepis art. 402 d.kpk w ogóle nie mógł stanowić podstawy do oddalenia

wniosku dowodowego. Jeżeli sąd odwoławczy przyjął, iż przeprowadzenie

dowodu, o który wnosił obrońca w apelacji, spowoduje konieczność

przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w co najmniej znacznej części,

to winien uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego

rozpoznania celem przeprowadzenia tego dowodu.

Oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu mogło być

oparte na przepisie art. 155 § 1 d.kpk. Uzasadnienie postanowienia Sądu

Apelacyjnego nie powołuje się na żadną z podstaw przewidzianych w tym

przepisie. Stylizacja uzasadnienie wskazuje, że ocenie podlegał wnioskowany

dowód (chociaż nie został przeprowadzony), a nie okoliczność, która ma być

udowodniona – co jest oczywiście sprzeczne z art. 155 § 1 d.kpk. Również

niczego nie wyjaśnia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku

stwierdzenie, że Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego „uznając, że nie

zachodzi potrzeba uzupełnienia przewodu sądowego w rozumieniu art. 402 § 2

kpk”. W szczególności nie nadal nie wiadomo dlaczego Sąd uznał, iż taka

potrzeba nie zachodzi i w związku z tym nie można poddać kontroli instancyjnej

rozumowania prowadzącego do takiego wniosku.

Uzasadnia to uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi

Apelacyjnemu

o

ponownego

rozpoznania

w

postępowaniu

odwoławczym. Rzeczą Sądu Apelacyjnego będzie ponowne rozpoznanie

wniosku dowodowego w sposób przewidziany w obowiązujących obecnie

przepisach art. 452 i art. 170 kpk i dalsze postępowanie zależne o rozpoznania

tego wniosku.

W tym stanie zbędnym staje się rozważanie czy doszło również do

naruszenia przepisu art. 401 d.kpk zwłaszcza, że obecnie obowiązuje odmienne

uregulowanie w tym przedmiocie (art. 451 kpk).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Przewodniczący SSN: (Halina Gordon – Krakowska)

Sędziowie SN: (Elżbieta Sadzik)

aw

f/jw

(Marek Sokołowski)