II KKN 409/98 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 9 kwietnia 2001 r.

II KKN 409/98

Przewodniczący: SSN Józef Musioł (spr.)

Sędziowie SN: Piotr Hofmański, SN Wiesław Kozielewicz.

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2001 r. sprawy

Vladimira Z. skazanego z art. 145 § 2 KK69 w zw. z art. 10 § 3 KK69 z

powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu

Wojewódzkiego w P. z dnia 27 maja 1998 r., sygn. II Ka (...)

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 2 października 1997 r.,

sygn. (...) uchyla zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego i sprawę

przekazuje Sądowi Okręgowemu

do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym zarządzając zwrot skazanemu 300 zł

tytułem opłaty od kasacji.

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 2 października 1997 r. sygn. akt (...)

Vladimir Z. uznany został za winnego tego, „że w dniu 1 czerwca 1997 r.

w miejscowości S., gm. G., w woj. p., kierując ciągnikiem siodłowym m-ki

„International” 97006 x 4 o nr rej. (...) wraz z naczepą VAN H 001 PS

3001 o nr rej (...) po drodze publicznej, nieumyślnie naruszył zasady

bezpieczeństwa

w

ruchu

drogowym

w

ten

sposób,

że

podjął

nieprawidłowy manewr hamowania naczepą pojazdu poruszającego się

po śliskiej nawierzchni jezdni w momencie pokonywania zakrętu w

prawo, nie dostosował prędkości jazdy do natężenia ruchu i mokrej

nawierzchni

oraz

przekroczył

prędkość

dozwoloną

w

obszarze

zabudowanym, w wyniku czego podczas pokonywania łuku drogi i

podjętego na niej manewru hamowania spowodował, iż naczepa ciągnika

na skutek zarzucenia zjechała na lewy pas jezdni i uderzyła w

poruszający się prawidłowo samochód osobowy m-ki „Nexia” o nr rej.

(...), kierowany przez L. S., w wyniku czego D. S. doznała obrażeń ciała

w postaci rozległych ran tłuczonych w obrębie powłoki głowy i twarzy,

wieloodłamowego złamania kości twarzoczaszki po stronie lewej,

rozległych otarć naskórka na twarzy, zaś L. S. - obrażeń ciała w postaci

rozległej rany otwartej w obrębie powłok głowy, wielomiejscowego

złamania kości sklepienia i podstawy czaszki oraz niemal całkowitego

wymóżdżenia,

sińca

i

drobnych

otarć

naskórka na

grzbietowej

powierzchni ręki lewej skutkujących ich zgonem, a także obrażeń ciała

doznali pasażerowie tego samochodu G. S. C. i jej syn K. S. w postaci

powierzchownych otarć naskórka na ciele i powierzchownych stłuczeń

naruszających czynności organizmu na okres poniżej dni siedmiu w obu

przypadkach oraz powstała poważna szkoda w imieniu G. C.-S. o

wartości 26.000 zł, tj. przestępstwa z art. 145 § 2 KK w zw. z art. 145 § 1

KK w zw. z art. 10 § 2 KK i za to skazano na karę 2 lat i 6 miesięcy

pozbawienia wolności oraz

orzekł zakaz prowadzenia pojazdów

mechanicznych na okres 2 lat.

Na skutek wniesienia środka prawnego na korzyść oskarżonego - Sąd

Wojewódzki w P. wyrokiem z dnia 27 maja 1998 r. sygn. akt II Ka (...)

zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że podstawę wymiaru kary

uzupełnił o przepis art. 10 § 3 KK i w pozostałej części wyrok ten

utrzymał w mocy.

Powyższy wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją obrońca

skazanego.

Autor

kasacji

zarzucając

rażące

naruszenie

przepisów

prawa

procesowego mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, w szczególności

na:

„1. wyraźnych zaniedbaniach w dociekaniu i ustaleniu stanu faktycznego

odpowiadającego prawdzie (art. 2 § 1 pkt 2 KPK);

2. niedostatecznym

badaniu

i

uwzględnieniu

okoliczności

przemawiających na korzyść oskarżonego i tłumaczeniu - nie dających

się usunąć wątpliwości - również na jego niekorzyść (art. 3 § 1 i 3 KPK) odnoszących się do bezkrytycznego przyjęcia:

a) że znaki drogowe w miejscu i w chwili wypadku były usytuowane

prawidłowo;

b) że przyczyną podjęcia przez oskarżonego gwałtownego hamowania

była jego obawa czy zdoła przy jeździe z nadmierną prędkością

bezkolizyjnie wyminąć się na łuku drogi z jadącym prawidłowo z

przeciwnego kierunku samochodem Nexia chociaż zebrany i utrwalony

materiał dowodowy pozwalał i obligował do przeciwnych, niż przypisano

oskarżonemu - ustaleń i ocen tych jakże istotnych dla rozstrzygnięcia

okoliczności (art. 3 § 1 w zw. z art. 357 KPK);

3. dokonaniu przez sąd odwoławczy zmiany - sprzecznej z zasadą

zakazu reformatio in peius (art. 383 § 1 KPK) przyjętego w orzeczeniu

Sądu meriti rodzaju nieumyślnej winy przypisanej oskarżonemu, w części

naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym na winę w tym

zakresie umyślną, a w konsekwencji bezpodstawnym i błędnym

interpretowaniu w uzasadnieniu wyroku przepisu art. 73 § 2 KK o

niedopuszczalności

stosowania

wobec

oskarżonego

warunkowego

zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, mimo, ze wszelkie

właściwości podmiotowe skazanego i stopień przyczynienia się przez

niego do tragicznego w skutkach wypadku - za takim rozstrzygnięciem

zdecydowanie przemawiał”

wniósł

„o zmianę zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim wyroku Sądu

Rejonowego (...) przez uznanie oskarżonego V. Z. za współwinnego w

przyczynieniu się do przypisanego mu czynu i zdecydowane złagodzenie

wymierzonej

mu

kary

pozbawienia

wolności

z

warunkowym

zawieszeniem jej wykonania oraz uchylenie w całości orzeczonej kary

dodatkowej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych”.

Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Sąd Wojewódzki, poza uzupełnieniem o przepis art. 10 § 3 KK,

zaskarżony apelacją wyrok Sądu I instancji, (który skazując oskarżonego

z art. 145 § 1 i 2 KK przypisał nieumyślne naruszenie zasady

bezpieczeństwa w ruchu drogowym) utrzymał w mocy. Równocześnie

jednak w uzasadnieniu wydanego przez siebie wyroku przyjął, że „(...)

naruszenie przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu ma

charakter umyślny,

co Sąd Rejonowy trafnie odtworzył błędnie

definiując”. Dalej podał iż „świadome złamanie administracyjnego nakazu

jest przecież niewątpliwie przewinieniem umyślnym” (...). Dalej Sąd

Wojewódzki motywując swoje stanowisko w przedmiocie zasadności

wymierzonej oskarżonemu kary w następujący sposób podkreślił: „(...)

wymiar kary w zaskarżonym wyroku nie ujawnia dysproporcji, która

byłaby niewątpliwa gdyby zasadom bezpieczeństwa w ruchu drogowym

V. Z. uchybił nieumyślnie”.

Z

powyższego

ewidentnie

wynika

niespójność

wyroku

Sądu

Wojewódzkiego, którym utrzymał zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i

w uzasadnieniu wyroku, w którym przyjął, iż oskarżony dopuścił się

umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

podkreślił, że to umyślne, zdaniem tego Sądu, naruszenie zasad

bezpieczeństwa w ruchu drogowym w jakimś sensie przesądza o

słuszności wymierzonej kary.

Powyższe, choć nie stanowi, (jak tego chce autor kasacji), naruszenia

zakazu reformatio in peius, jest ewidentnym błędem i naruszeniem art.

406 § 2 KPK69 obecnie art. 457 § 2 KPK. Błąd ten musiał skutkować

uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego.

Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty kasacji to uznać je należy za

oczywiście bezzasadne. Zmierzają bowiem do, bądź kwestionowania

prawidłowości ustaleń faktycznych, bądź prawa Sądu I instancji do

swobodnej oceny dowodów.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę nie zachodzi potrzeba

uzasadniania ich zasadności.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.