II KKN 325/01 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 325/01

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 grudnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

SSN

Przewodniczący: SSN

Marek Sokołowski

Sędziowie: SSN

Ewa Gaberle

Dorota Rysińska (spr.)

po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2001 r., w trybie art. 535 § 3 kpk

sprawy L. B.

oskarżonego z art. 86 § 1 kw

z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich

od wyroku Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 12 marca 2001 r., sygn. VII Kws (…)

utrzymującego w mocy orzeczenie Kolegium do spraw Wykroczeń przy Sądzie

Rejonowym w Ł. z dnia 13 grudnia 2000 r. sygn. (…)

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł. w postępowaniu

odwoławczym.

UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez oskarżonego L. B. od

orzeczenia Kolegium do spraw Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w Ł. z dnia

13 grudnia 2000 r., skazującego go za popełnienie, w dniu 15 września 2000 r.,

wykroczenia kwalifikowanego z art. 86 § 1 kw, Sąd Rejonowy w Ł., wyrokiem

z dnia 12 marca 2001 r., utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.

Wyrok powyższy zaskarżony został kasacją wniesioną na korzyść

skazanego przez Rzecznika Praw Obywatelskich.

W kasacji tej podniesiono zarzut rażącego, mogącego mieć wpływ na

treść orzeczenia, naruszenia prawa procesowego w postaci art. 6 kpk, art. 133 §

2 w zw. z art. 117 § 2 kpk oraz art. 512 § 4 kpk, polegającego na

nieprawidłowym zawiadomieniu o terminie rozprawy oskarżonego L. B., co

uniemożliwiło mu udział w rozprawie odwoławczej i naruszyło jego prawo do

obrony

oraz

polegającego

na,

będącym

wynikiem

nieprawidłowego

zawiadomienia pokrzywdzonego J. W. o terminie rozprawy zaniechaniu

przesłuchania świadka S. W., mimo znaczenia tych dowodów (których treści

oskarżony zaprzeczał) dla rozstrzygnięcia sprawy.

Podnosząc powyższe, Autor kasacji wnosił o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniesiona

kasacja

jest

zasadna

w

stopniu

oczywistym

przy

uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego

orzeczenia, a więc przed wejściem w życie, w dniu 17 października 2001 r.,

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o

wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148) oraz Przepisów wprowadzających tę

ustawę (Dz. U. Nr 106, poz. 1149).

Przede wszystkim, za w pełni trafny i wystarczający dla uznania

oczywistej zasadności kasacji uznać należało postawiony w skardze zarzut

obrazy obowiązującego wówczas przepisu art. 512 § 4 kpk, jakiej dopuścił się

Sąd Rejonowy rozpoznający niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym.

Wprawdzie z § 1 art. 512 kpk wynikało, ze do odwołania od orzeczenia

kolegium do spraw wykroczeń stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji,

jednak zarówno użycie stwierdzenia „odpowiednio”, jak i brzmienie

pozostałych przepisów art. 512 kpk wskazywało, że postępowanie odwoławcze

w sprawach o wykroczenia charakteryzowało szereg odrębności w stosunku do

postępowania apelacyjnego prowadzonego w trybie zwykłym. Jedna z tych

odrębności odnosiła się do zakresu postępowania dowodowego prowadzonego

w obu tych postępowaniach. Z treści przepisu art. 512 § 4 kpk, który stanowił

lec specialis w stosunku do art. 452 § 1 kpk, wynikała zasada przeprowadzania

postępowania dowodowego, zaś odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania

osób traktowane było jako wyjątek.

Tymczasem w sprawie niniejszej Sąd Rejonowy nie przeprowadził na

rozprawie żadnego dowodu (złożono tylko sprawozdanie i odczytano jedynie

odwołanie oskarżonego – k. 48). Zasadnie przy tym podnosi skarżący, że

dotyczy to dowodów zarówno z wyjaśnień oskarżonego, jak i z zeznań

świadków, w tym nie tylko pokrzywdzonego J. W. oraz S. W., ale również tych,

o których przesłuchanie wnioskował oskarżony w swym odwołaniu. Trafnie też

podnosi Autor kasacji w jej uzasadnieniu, że orzeczenie Sądu Rejonowego

oparte zostało w gruncie rzeczy na wyjaśnieniach i zeznaniach, złożonych nie

przed sądem a przed Kolegium do spraw Wykroczeń, co – w świetle treści art.

392 w zw. z art. 510 i art. 458 kpk (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

20 października 1999 r., V KKN 401/99, OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 80) –

było niedopuszczalne.

Powyższe wykazuje w sposób jednoznaczny, że zarzucane naruszenie

przepisu art. 512 § 4 kpk miało charakter rażący i mogło mieć istotny wpływ na

treść zaskarżonego kasacją wyroku, skoro zapadł on bez przeprowadzenia

jakiegokolwiek dowodu. Już tylko przytoczone racje przemawiały więc za

koniecznością jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając

ponownie

sprawę,

Sąd

Rejonowy

przeprowadzi

postępowanie odwoławcze od zaskarżonego orzeczenia Kolegium zgodnie z

regułami określonymi w art. 6 § 3 cytowanych na wstępie Przepisów

wprowadzających Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, nie

uchybiając wskazanym w niniejszym wywodzie przepisom prawa.