II KKN 273/99 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 273/99

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 sierpnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN – Elżbieta Sadzik

Sędziowie: SN – Mieczysław Młodzik

SN – Józef Musioł (spr.)

po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2001 r., w trybie art. 535 § 3 kpk

sprawy G. M.

skazanego z art. 86 § 1 kw

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w O.

z dnia 13 stycznia 1999 r., sygn. II Kws (...)

utrzymującego w mocy orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń w O. przy Sądzie

Rejonowym w O.

z dnia 19 maja 1998 r., sygn. Kw (...)

I. uznając kasację jako oczywiście zasadną, uchyla zaskarżony

wyrok Sądu Rejonowego w O. i przekazuje sprawę temu

Sądowi

do

odwoławczym,

ponownego

rozpoznania

w

postępowaniu

II. zarządza zwrot G. M. kwoty 450 zł stanowiącej opłatę od

wniesionej kasacji.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym kasacją wyrokiem z dnia 13 stycznia 1999 r. sygn. II Kws

(...) Sąd Rejonowy w O. utrzymał w mocy orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń

przy Sądzie Rejonowym w O. z dnia 19 maja 1998 r. sygn. akt Kw (...), którym

G. M. uznany został winnym tego, że „w dniu 16 marca 1998 r. w C. gm. G.

kierując samochodem marki Peugeot nr rej. (...) nie dostosował prędkości jazdy

do warunków drogowych w wyniku czego doprowadził do poślizgu pojazdu a

następnie uderzył w stojący na jezdni samochód marki BMW nr rej. (...),

powodując tym zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym ...” i za to na

podstawie art. 86 § 1 kw skazany na karę 100 zł grzywny.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją obrońca oskarżonego, który

zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ

na treść orzeczenia, a to:

- art. 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny

dowodów wyrażające się w całkowitym pominięciu w uzasadnieniu wyroku

na jakich dowodach oparte zostały ustalenia Sądu w przedmiocie nie

dostosowania przez oskarżonego prędkości kierowanego przez niego

pojazdu do panujących warunków drogowych, a tym samym naruszenia

zasady prędkości bezpiecznej – mimo, że wyjaśnienia oskarżonego jak też

zeznania świadków, nie wyłączając pokrzywdzonego, nie dają podstaw do

takich ustaleń”

wniósł

„... o uwzględnienie kasacji poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego

mu wykroczenia”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zarzuty kasacji są oczywiście słuszne.

Zaskarżony wyrok jest dotknięty tak poważnymi wadami i uchybieniami,

które musiały skutkować jego uchyleniem.

Sąd Rejonowy jako Sąd odwoławczy, w swoim wyroku nie podał nawet,

iż rozpatruje środek prawny od zaskarżonego orzeczenia.

Mimo przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd ten nie odniósł

się do dowodów, które dopuścił. Uzasadnienie wyroku stanowi powtórzenie

orzeczenia Kolegium ds. Wykroczeń, bez najmniejszej analizy materiału

dowodowego.

Słuszny jest więc zarzut rażącego naruszenia art. 410 kpk a szczególnie

art. 424 § 1 kpk bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku urąga

podstawowym wymogom przewidzianym w tym przepisie.

Przy ponownym rozpoznaniu Sąd Rejonowy winien uczynić tym

wymogom zadość i w zależności od prawidłowo wyciągniętych wniosków

wydać orzeczenie, które uwzględni wszystkie okoliczności sprawy, w tym

również czas zarzucanego wykroczenia.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.