II KKN 270/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 270/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy W. M.

skazanego z art. 247 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W.

z dnia 1 kwietnia 1998 r., sygn. IX Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M.

z dnia 3 grudnia 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i zwalnia skazanego od

kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono zarzut obrazy prawa materialnego, a to art. 247 § 1

dkk przez to, że przypisano skazanemu czyn tak zakwalifikowany analizując

jedynie sprzeczności w jego zeznaniach w postępowaniu przygotowawczym i na

rozprawie, podczas gdy art. 247 § 1 dkk penalizował znamiona nieprawdy, tj.

gdy zachodziła sprzeczność między zeznaniami a rzeczywistością, a nadto

obrazę prawa procesowego, tj. art. 360 § 2 pkt 1 dkpk przez wadliwe ustalenie

opisu czynu oraz art. 406 § 2 i 313 § 1 dkpk przez niewyjaśnienie przebiegu

rozmowy, o której oskarżony zeznawał i nieprzedstawienie w uzasadnieniach

wyroków rzeczywistego jej przebiegu.

Analizując te zarzuty Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. Nie jest

prawdą aby opis czynu przypisanego oskarżonemu był wadliwy w taki sposób,

że nie odzwierciedla on znamion przestępstwa z art. 247 § 1 dkk. Jest on być

może niezbyt obszerny ale określa wszystkie elementy tego czynu tak od strony

proceduralnej jak i materialno – prawnej. Zarzuty związane z treścią

rzeczywistej rozmowy, jaka była przedmiotem zeznań oskarżonego w procesie

p-ko H. P. w istocie swej dotyczy faktów, a nie prawa i tak zresztą, jako błąd

w ustaleniach faktycznych była wskazana przez obrońcę na rozprawie

odwoławczej (k. 160v), choć i wtedy podnoszono uchybienie art. 373

i 372 dkpk. Rzecz wszak w tym, że drugi uczestnik owej rozmowy zaprzeczył

jej istnieniu, a w oparciu o inne dowody wykazano, że miała ona miejsce,

zatem przesłuchanie skazanego H. P. nie było tu ani potrzebne, ani konieczne,

a sądy dysponowały dowodami przeprowadzonymi bezpośrednio i pośrednio,

w oparciu o które analizowały kwestię zeznania nieprawdy w postępowaniu

przed sądem przez oskarżonego M., wówczas świadka. Bezsporny jest też zarzut

obrazy art. 247 § 1 dkk, jako że rzeczywisty stan rzeczy ustala się w oparciu o

dowody z tych zaś wynikało, że zeznając jako świadek przed sądem W. M.

oświadczył nieprawdę odnośnie rozmowy z H. P., a przebieg i treść

przesłuchania w dochodzeniu została – jak wskazano – wykazana.

Z przesłuchań tych, w tym i konfrontacji, ustalono rzeczywisty przebieg

rozmowy, odnośnie której następnie przed sądem zeznano nieprawdę, negując

jej fakt i podważając nieudolnie poprawność przesłuchania w postępowaniu

przygotowawczym. W konkluzji trzeba stwierdzić, że żadne ze wskazanych

w skardze kasacyjnej naruszeń prawa nie miało miejsca, a kasacja jest przez to

oczywiście bezzasadna.

Mając to na uwadze orzeczono jak na wstępie.

aw

f/es