II KKN 266/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 266/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy R. B.

skazanego z art. 216 i 265 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.

z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. IV Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.

z dnia 7 lipca 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża

skazanego R. B. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji wysunięto zarzut obrazy art. 3 § 3, art. 4 § 1, art. 357 i 372 § 1

pkt 1 d.kpk przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i

nierozważenie dowodów korzystnych dla oskarżonego oraz rozstrzygnięcie nie

dających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść, a także art. 406 § 2 d.kpk

przez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i wniosków apelacji, a

nadto art. 216 i 265 § 1 kk z 1969 r. przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie.

Analizując te zarzuty należy zauważyć, że obrazę prawa materialnego

można skutecznie wywodzić jedynie, gdy przyjmuje się, że stan faktyczny jest

prawidłowo ustalony. Tymczasem skarżący poprzez zarzuty procesowe chce w

istocie swej wyrazić, że wadliwie ustalono powyższe okoliczności i przez to

obrażono prawo materialne. Zarzuty te stawiał już w skardze apelacyjnej i były

one zbadane przez sąd odwoławczy. Wczytując się w uzasadnienie tego sądu

trudno doprawdy dociec jaki zarzut apelacji został pominięty przez ten sąd i to

w sposób tak rażący, że mogło to mieć wpływ na treść tego wyroku. Kwestia

obrazy art. 3,4, 357 i 372 została poddana analizie, na co wskazuje uzasadnienie

na k. 481 – 494. Sąd odwoławczy tamże analizował też zarzut obrazy art. 216 i

265 § 1 i trafnie nie dopatrzył się naruszenia tych przepisów. Cena pojazdu ale i

okoliczności towarzyszące nabyciu dały podstawę do przypisania czynu z art.

216 d.kk. Zarzut zaś, że sądy uznały, iż przedłożony dla uzyskania pożyczki

dokument jest prawdziwy co widać „na pierwszy rzut oka” i nie udowodniły

przerobienia innymi dowodami jest zupełnie niezrozumiały. Dowodem jest

bowiem także wynik procesu myślowego (zob. T. Grzegorczyk, J. Tylman

Polskie postępowanie karne, Warszawa 1998, s. 415), a taki właśnie sądy

przeprowadziły oglądając ów dokument (k. 253), to zaś czy oskarżony musiał

czy też nie musiał się nim posłużyć nie ma znaczenia dla bytu czynu z art. 235 §

1 kk z 1969 r. W istocie zatem kasacja nie wskazuje, jak tego wymagał art.

463a d.kpk, żadnego realnego rażącego naruszenia prawa i dlatego musi być

uznana za oczywiście bezzasadną. Stąd też orzeczono jak na wstępie.

aw

f/jw