II KKN 265/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 265/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy D. G.

skazanego z art. 11 § 1 w zw. z art. 267 i 265 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.

z dnia 30 stycznia 1998 r., sygn. IV Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O.

z dnia 20 października 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża skazanego

D. G. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego

UZASADNIENIE

W odpowiedzi na tę kasację Prokurator Wojewódzki w P. trafnie

zauważył, że jej treść jest osobliwa. Zarzucono tu obrazę prawa materialnego

„przez przypisanie oskarżonemu zarzutów jakich miał się dopuścić mimo braku

dowodów ich popełnienia”. Pozwala to jedynie domyślać się, że działanie

oskarżonego nie nosiło cech przestępstwa. Kasacja nie podnosi przy tym, iżby

dopuszczono się rażących uchybień prawa procesowego i w ten sposób

wadliwie ustalono stan faktyczny, wychodzi jedynie, że przypisanie

oskarżonemu, iż „usiłował wyłudzić poświadczenie nieprawdy przez podstępne

wprowadzenie w błąd pracownika referatu jest w istocie swej sprzeczne”

i dalej że wprowadzenie nie nastąpiło skoro pracownik wykrył nieformalności

i nie pozwolił na rejestrację”. Autor kasacji nie rozumie istoty czynu

z art. 267 d.kk, który nie wymagał aby zabiegi sprawcy były skuteczne

(vide RGóral Kodeks karny. Praktyczny komentarz, Warszawa 1996, s. 289).

Przedłożenie dokumentu podrobionego jako podstawy do rejestracji pojazdu

spełniało wymogi art. 267 a nieuzyskanie wyłudzenia tej rejestracji sprowadziło

czyn do usiłowania (art. 11 § 1 d.kk). Przedstawiony zarzut opiera się zatem

na wadliwej interpretacji prawa ale przez skarżącego, a nie przez sądy

orzekające. Także drugi z pozostałych zarzutów, ujęty jest nieprecyzyjnie, gdyż

zarzuca się, iż sąd odwoławczy „nie rozpoznał zarzutu, że przesłuchiwany

w postępowaniu przygotowawczym G. był w niedyspozycji ograniczającej

składanie zeznań”. Można i tym razem tylko domyślić się, że chodzi tu o brak

swobody wypowiedzi, ale kwestię tę analizował sąd odwoławczy, o czym

świadczą wywody w uzasadnieniu na k. 140-141. Zatem podane w tym zarzucie

fakty w ogóle nie miały miejsca a sąd analizował ten problem i zgodnie

z wymogami art. 4 § 1 d.kpk zaprezentował swą ocenę w owej materii.

W tym stanie rzeczy kasacji tej nie można ocenić inaczej jak jako oczywiście

bezzasadna. Dlatego orzeczono jak na wstępie.

Na oryginale właściwe podpisy

Za zgodność:

Kierownik Sekretariatu Wydziału

Izby Karnej S.N.

aw

f/ak