II KKN 264/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 264/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy G. G.

skazanego z art. 145 § 2 i 3 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w R.

z dnia 18 lutego 1998 r., sygn. V Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L.

z dnia 9 grudnia 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża

skazanego G. G. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji niniejszej podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 3 d.kpk przez

rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dającej się usunąć wątpliwości

co do tego kto, zmarły pokrzywdzony czy oskarżony kierował pojazdem oraz

art. 406 § 2 d.kpk przez nieustosunkowanie się do zarzutu apelacji o potrzebie

powołania wyspecjalizowanej jednostki naukowej jako biegłego.

Analizując te zarzuty trzeba zauważyć, że wątpliwość, o jakiej pisze

skarżący w świetle ustaleń sądów w ogóle nie istniała. W oparciu o zeznania

dwóch świadków i opinię biegłego sąd rozstrzygnął kwestię kto kierował

pojazdem, a więc nie naruszono reguły wskazanej w art. 3 § 3 d.kpk. To zaś, że

nie wszyscy świadkowie dostrzegli kto był kierującym a oskarżony przeczył by

to on prowadził pojazd nie oznacza jeszcze istnienia nie dających się usunąć

wątpliwości. Te ostatnie zaistnieją dopiero wtedy, gdy przez swobodną ocenę

dowodów, z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logicznego rozumowania i

doświadczenia życiowego nie da się ustalić, która z wchodzących w grę wersji

zdarzenia wchodzić może w rachubę. W tej sprawie wszak tak nie było, gdy zaś

chodzi o zarzut drugi, to ogólnikowe twierdzenie skarżącego, zawarte w

apelacji, że ma on uzasadnione wątpliwości co do obiektywizmu i fachowości

biegłego i że należałoby dlatego uzyskać opinię specjalistycznej jednostki

naukowej (k. 148) trudno w ogóle poczytać za zarzut apelacyjny, ale i w tym

zakresie wypowiedział się sąd odwoławczy analizując tę opinię i podając

dlaczego nie można jej postawić zarzutu braku fachowości czy obiektywności

(k. 179). W tym stanie rzeczy kasacja niniejsza musi być uznana za oczywiście

bezzasadną, w istocie swej bowiem nie wskazuje na występujący w procesie

rażący błąd prawny, który mógłby mieć wpływ na treść orzeczenia, jak tego

wymagał art. 463 a d.kpk.

Dlatego też orzeczono jak na wstępie.

aw

f/jw