II KKN 263/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 263/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy Z. P.

skazanego z art. 286 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W.

z dnia 24 marca 1998 r., sygn. IX Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.

z dnia 18 grudnia 1997 r., sygn. III K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża skazanego Z. P.

kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji zarzucono naruszenie art. 1 i 26 kk z 1969 r. przez przyjęcie, że

posiadanie przez skazanego broni bez zezwolenia, z uwagi na krótki okres

takiego posiadania jak i osobę sprawcy (były policjant), było zachowaniem o

społecznym niebezpieczeństwie większym niż znikome.

Rozważając te argumenty uznać je należy za oczywiście bezzasadne. Były

one podnoszone już w toku procesu i szczegółowo wypowiadał się w tej materii

także sąd odwoławczy (k. 84-85). Oskarżonemu odmówiono wydania

zezwolenia na broń już w lipcu 1995 r., a następnie aż do stycznia 1997 r.

przedłużono zezwolenie na jej sprzedaż. To ostatnie ważne było do 30 kwietnia

1997 r. i oskarżony nie podjął przez cały ten okres, aż do odebrania mu broni 22

maja 1997 r. kroków dla jej zbycia. O społecznym niebezpieczeństwie (obecnie

społecznej szkodliwości) czynu decydować musi całokształt elementów

podmiotowo – przedmiotowych, a nie jedynie jak chciałby tego skarżący, sam

czasokres posiadania broni po ostatecznym upływie ważności kolejnej decyzji,

która dotyczyła jedynie zbycia broni. Skarżący w istocie chciał aby w trybie

kasacji doszło do ponownej oceny materiału dowodowego i ustaleń sądów a

przez to do ponownej oceny szkodliwości czynu przypisanego skazanemu. Tego

typu zarzuty nie mają wszak nic wspólnego z wymogiem wykazania rażącego

naruszenia prawa, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, jak tego

wymagał art. 463a dkpk. Z tych względów orzeczono jak na wstępie.

aw

f/es